Του έδωσαν δυο επιλογές. Είτε δημόσια δίκη για προδοσία και εκτέλεση είτε να αυτοκτονήσει με χάπι κυανίου

Ήταν 14 Οκτωβρίου 1944, όταν δύο αξιωματικοί της Βέρμαχτ έφτασαν στο σπίτι του Έρβιν Ρόμελ. Είχαν διαταγή από τον Χίτλερ: είτε θα τον έπαιρναν για να δικαστεί ως προδότης, είτε θα τον άφηναν να πεθάνει με «τιμή». Η επιλογή δεν ήταν πραγματική. Ο Ρόμελ το ήξερε. Αν δικάζονταν, θα τον ταπείνωναν, θα τον εκτελούσαν, και η οικογένειά του θα υπέφερε. Αν έπαιρνε το χάπι κυανίου που του έδωσαν, η γυναίκα του και ο γιος του θα έμεναν ασφαλείς. Επέλεξε το δεύτερο. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο πιο διάσημος στρατηγός της ναζιστικής Γερμανίας ήταν νεκρός. Και το καθεστώς είπε ψέματα στον κόσμο.

Ο Έρβιν Ρόμελ δεν ήταν ένας συνηθισμένος στρατηγός. Ήταν ο «θρύλος της Βόρειας Αφρικής», η «Αλεπού της Ερήμου», ο άντρας που είχε ταπεινώσει τους Βρετανούς στην έρημο. Ακόμα και οι εχθροί του τον θαύμαζαν. Όταν όμως η Γερμανία άρχισε να χάνει τον πόλεμο, έγινε επικίνδυνος για το ίδιο του το καθεστώς. Οι σχέσεις του με τον Χίτλερ είχαν ψυχρανθεί. Ο Ρόμελ έβλεπε ότι η Γερμανία όδευε προς καταστροφή, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Τον Ιούλιο του 1944, όταν μια ομάδα αξιωματικών αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Χίτλερ, το όνομά του αναφέρθηκε. Δεν συμμετείχε στην ίδια την επίθεση, αλλά είχε συνδεθεί με τους συνωμότες. Αυτό ήταν αρκετό. Ο Χίτλερ δεν θα του το συγχωρούσε.

Η αυτοκτονία του δεν μπορούσε να παρουσιαστεί ως προδοσία. Ο λαός αγαπούσε τον Ρόμελ. Έπρεπε να τον μετατρέψουν σε ήρωα. Το καθεστώς ανακοίνωσε ότι είχε πεθάνει από τραύματα που υπέστη σε επίθεση από συμμαχικά αεροπλάνα. Του έκαναν μια μεγαλοπρεπή κηδεία. Οι εφημερίδες μίλησαν για έναν «γενναίο στρατιώτη» που έδωσε τη ζωή του για τη Γερμανία. Αλλά πίσω από την προπαγάνδα, η αλήθεια ήταν πολύ πιο σκοτεινή. Ο Ρόμελ δεν πέθανε στη μάχη. Πέθανε επειδή του το ζήτησε το καθεστώς του.