Του έδωσαν την Αθήνα στα χέρια του. Την έχασε μέσα σε μία νύχτα.

Δεν ήταν καν 40 χρονών όταν του δόθηκαν εξουσίες που δεν είχαν δοθεί σε κανέναν πριν. Ύστερα από μια αλυσίδα νικών, η Αθήνα τον υποδέχθηκε σαν ήρωα. Η Εκκλησία του Δήμου τον εξέλεξε στρατηγό αυτοκράτορα, αρχηγό ξηράς και θάλασσας, και του έδωσε πίσω ό,τι κάποτε του πήρε: περιουσία, τιμές, αξιοπρέπεια.

Το όνομά του ήταν Αλκιβιάδης.

Στο παρελθόν είχε προδώσει την πόλη του, είχε υπηρετήσει τους Σπαρτιάτες, είχε συμβουλεύσει τους Πέρσες και είχε καταφέρει να επιστρέψει στην Αθήνα χωρίς να του λείπει ούτε μια τρίχα. Ήξερε να παίζει με τις λέξεις, να γοητεύει τα πλήθη και να επιβιώνει, ακόμα και όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.

Το 407 π.Χ. σάλπαρε με 100 πλοία και 1.500 άνδρες. Είχε εντολή να τελειώσει τον πόλεμο, να σώσει την Αθήνα, να γράψει ιστορία. Αλλά έκανε ένα λάθος. Ένα μόνο.

Αναζητώντας χρήματα για τις επιχειρήσεις του, άφησε προσωρινά τη διοίκηση στον στενό του φίλο και πηδαλιούχο του πλοίου του, τον Αντίοχο. Του έδωσε ρητή εντολή: μην επιτεθείς. Ο Αντίοχος όμως δεν άκουσε.

Με 80 πλοία προσπάθησε να προκαλέσει τους Σπαρτιάτες σε μάχη. Και το πλήρωσε. Οι Σπαρτιάτες, υπό τον Λύσανδρο, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά και διέλυσαν τον αθηναϊκό στόλο στο Νότιον.

Ο Αλκιβιάδης γύρισε άμεσα. Κατάφερε μια μικρή νίκη, αλλά ήταν αργά. Το σοκ ήταν μεγάλο. Οι εχθροί του δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη.

Κατηγορήθηκε πως δεν έλεγχε τους ανθρώπους του. Πως ήταν απρόσεκτος, επικίνδυνος, υπερφίαλος. Πως προκάλεσε μόνος του την ήττα. Η Αθήνα αποφάσισε να τον παύσει.

Ο άνθρωπος που είχε επιστρέψει σαν θριαμβευτής, εκδιώχθηκε για δεύτερη φορά. Δεν του επιτράπηκε ούτε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Δεν του δόθηκε καν η ευκαιρία να αντικρούσει τις κατηγορίες.

Έφυγε για τη Θράκη, σε δικά του κάστρα. Εκεί έμεινε μέχρι το τέλος. Δεν ξαναπάτησε το πόδι του στην Αθήνα. Δεν ξαναπήρε στα χέρια του καμία πόλη.

Δύο χρόνια μετά, οι Αθηναίοι έχασαν τον πόλεμο. Το όνομα του Αλκιβιάδη απαγορευόταν να αναφέρεται δημόσια. Και όμως, στις συζητήσεις των λίγων, λεγόταν κάτι παράξενο: ότι αν δεν τον είχαν αποπέμψει, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.