Ξεκίνησε να γράφει για να ζήσει, έκρυβε από όλους ότι ήταν άρρωστος και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών

Ο Αντόν Τσέχωφ άρχισε να γράφει επειδή δεν είχε επιλογή. Η οικογένειά του είχε μείνει χωρίς χρήματα, ο πατέρας του είχε χρεοκοπήσει και ο ίδιος έπρεπε να σπουδάσει Ιατρική και ταυτόχρονα να συντηρεί το σπίτι. Δεν έγραφε από έμπνευση. Έγραφε για να πληρώνει ενοίκιο και φαγητό. Με αφορμή τον Τσέχωφ, ας δούμε πώς επηρέασε τη ζωή του το γράψιμο.

Από τα φοιτητικά του χρόνια έστελνε κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ήταν σύντομα, απλά, συχνά χιουμοριστικά. Πληρωνόταν με το κομμάτι. Όσο περισσότερα έγραφε, τόσο περισσότερα έπαιρνε. Για χρόνια αυτό ήταν το βασικό του εισόδημα.

Την ίδια περίοδο ολοκλήρωσε κανονικά τις σπουδές του και έγινε γιατρός. Δούλεψε ως γιατρός και μάλιστα θεράπευε πολλούς φτωχούς χωρίς να ζητά αμοιβή. Το γράψιμο και η Ιατρική πήγαιναν μαζί, γιατί και τα δύο ήταν τρόποι να σταθεί όρθιος, όπως έλεγε και ο ίδιος ο Τσέχωφ.

Η αρρώστια που δεν έλεγε σε κανέναν

Από νεαρή ηλικία ο Τσέχωφ είχε φυματίωση. Το ήξερε. Ήταν γιατρός και καταλάβαινε τα συμπτώματα. Παρ’ όλα αυτά, για χρόνια δεν το έλεγε ανοιχτά. Ούτε στην οικογένειά του. Ούτε στους φίλους του. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο Τσέχωφ συχνά προφασιζόταν πως είναι υγιής για να μην ανησυχήσουν οι κοντινοί του.

Υπήρχαν περίοδοι που έβηχε αίμα. Ακόμα και τότε προσπαθούσε να το υποβαθμίσει. Συνέχιζε να γράφει, να ταξιδεύει, να δουλεύει. Δεν ήθελε να σταματήσει τη ζωή του λόγω της ασθένειας. Έτσι ο Τσέχωφ προχώρησε με πείσμα παρά τα προβλήματα.

Το 1897 η κατάσταση δεν μπορούσε πια να κρυφτεί. Μετά από σοβαρή αιμορραγία, οι γιατροί του είπαν ότι πρέπει να αλλάξει τρόπο ζωής. Να φύγει από τη Μόσχα και να πάει σε πιο ήπιο κλίμα. Έτσι μετακόμισε στη Γιάλτα, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Και σε αυτό το νέο περιβάλλον, ο Τσέχωφ ξεκίνησε μια καινούρια περίοδο στη ζωή του.

Τα έργα που γράφτηκαν ενώ η υγεία του χειροτέρευε

Στη Γιάλτα έζησε απομονωμένος για μεγάλα διαστήματα. Ήταν μακριά από το θέατρο και τους ανθρώπους που αγαπούσε. Παρ’ όλα αυτά, εκεί έγραψε μερικά από τα πιο γνωστά έργα του. Ειδικά αυτή η φάση του Τσέχωφ έμεινε χαρακτηριστική στην ιστορία της λογοτεχνίας.

Τα θεατρικά του δεν μιλούν για μεγάλες πράξεις ή ηρωισμούς. Μιλούν για απλούς ανθρώπους, για καθημερινά αδιέξοδα, για πράγματα που δεν λέγονται εύκολα. Αυτά τα έργα ανέβηκαν σε σκηνές σε όλο τον κόσμο και άλλαξαν τον τρόπο που γράφεται και παίζεται το θέατρο, με το όνομα του Τσέχωφ να δεσπόζει.

Λίγα χρόνια νωρίτερα είχε κάνει και κάτι εντελώς διαφορετικό. Το 1890 ταξίδεψε μέχρι τη Σαχαλίνη, μια απομακρυσμένη αποικία καταδίκων. Πήγε μόνος του. Κατέγραψε στοιχεία, μίλησε με φυλακισμένους, κατέγραψε συνθήκες ζωής. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μυθοπλασία αλλά πραγματική καταγραφή. Μάλιστα, η έρευνά του στη Σαχαλίνη συνδέθηκε με το πάθος που είχε ο Τσέχωφ για τη δικαιοσύνη.

Το τέλος ενός ανθρώπου που δούλευε μέχρι το τέλος

Ο Τσέχωφ πέθανε το 1904, σε ηλικία 44 ετών, στη Γερμανία. Μέχρι λίγο πριν το τέλος του έγραφε και διόρθωνε κείμενα. Δεν είχε σταματήσει να δουλεύει. Η αφοσίωση του Τσέχωφ στη συγγραφή παρέμεινε αναλλοίωτη ως το τέλος της ζωής του.

Δεν έζησε πολλά χρόνια. Δεν έζησε πλούσια. Δεν έγραψε για να μείνει στην ιστορία. Έγραψε επειδή έπρεπε και επειδή μπορούσε. Με τον καιρό, αυτά τα κείμενα έγιναν από τα πιο σημαντικά της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Τσέχωφ κατάφερε τελικά να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του.

Ξεκίνησε να γράφει για να ζήσει. Έζησε με μια αρρώστια που έκρυβε. Και χωρίς να το επιδιώξει, έγινε ένας από τους συγγραφείς που διαβάζονται ακόμα. Στο τέλος, ο Τσέχωφ είναι το παράδειγμα ανθρωπιάς και αφοσίωσης στη δημιουργία.