Άρης-Λουίς Πάλμα: Τα λαχανικά, τα κοτόπουλα, το παραλίγο χαμένο μάτι και η ταπείνωση από τον Χάαλαντ

Διεθνής από την Ονδούρα η πρώτη μεταγραφή που κάνει ο Άρης στο χειμερινό παζάρι και σας παρουσιάζουμε περισσότερα για τον Λουίς Πάλμα.

Δώδεκα χρονών ήταν, έπαιζε στο σπίτι με τους φίλους του. Ένα τοπικό παιχνίδι, κάτι μεταξύ κρυφτού και κυνηγητού. Καθώς έτρεχε για να ξεφύγει, έπεσε απότομα από τις σκάλες. Χτύπησε άσχημα. Στο μάτι. Λίγα χιλιοστά πιο πέρα και θα είχε χάσει την όρασή του. «Ευχαριστώ το Θεό που κατάφερα να γίνω καλά. Να έχω έτσι μια κανονική ζωή και να παίζω ποδόσφαιρο, το άθλημα που αγαπάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο», θα πει αργότερα, ανακαλώντας εκείνες τις δύσκολες στιγμές.

Δεν ήταν άλλωστε πως προερχόταν από καμιά πλούσια οικογένεια για να ελπίζει σε κάποιου είδους προνομιακή ιατρική βοήθεια. Το ακριβώς αντίθετο. Ο πατέρας του, Ενρίκε Αρτούρο είχε ένα βανάκι και γυρνούσε από γειτονιά σε γειτονιά, πουλώντας κοτόπουλα και λαχανικά. Τον βοηθούσε συχνά άλλωστε ο Λουίς. Φωνάζοντας σαν ντελάλης, διαλαλώντας την πραμάτειά τους. «Ελάτε κόσμε…».  Μια πολύτιμη διδακτική εμπειρία. «Ο πατέρας μου με πλήρωνε κανονικά για τη δουλειά για να μου μάθει πόσο δύσκολα βγαίνουν τα χρήματα».

Η πύλη προς μια καλύτερη ζωή

Το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του Πάλμα. Η πύλη προς μια άλλη, πολύ καλύτερη ζωή. Πάντα με βάση το Λα Σέιμπα. Την πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Με τη γνώση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως δεν πρέπει να αφήσει ευκαιρία που να μην αξιοποιήσει, καθώς αυτές είναι η εξαίρεση όχι ο κανόνας.

Στην πορεία αναγκάστηκε να ρίξει σε δεύτερη μοίρα το σχολείο, κάτι για το οποίο μετανιώνει. Αλλά δεν γινόταν να τα συνδυάσει. Και στην επιλογή «ποδόσφαιρο ή σπουδές» η απάντηση ήταν μονόδρομος γι’ αυτόν. Εκ των πραγμάτων.

Την μπάλα την ξεκίνησε σοβαρά στην τοπική Ντεπορτίβο Βίντα. Το 2013, σε ηλικία 13 ετών. Με την καθοδήγηση του Φρανσίσκο «Τσίκο» Παβόν. Καθηγητής γυμναστικής και μέντορας του. Μέχρι να τον γνωρίσει, ήταν απλώς ένα παιδί που του άρεσε να παίζει με τους φίλους του. «

Τι θες από το ποδόσφαιρο;», τον ρώτησε αυτός κάποια μέρα. «Να περνάω καλά», απάντησε ο μικρός Λουίς. «Κι αν σου έλεγα πως χάρη στην μπάλα μπορείς να σταματήσεις να πουλάς λαχανικά σε ένα φορτηγάκι και να προσφέρεις στους γονείς σου μια πολύ καλύτερη ζωή;». Αυτό ήταν. Η ατάκα αυτή τον ξεκλείδωσε. Ποτέ ξανά δεν θα έβλεπε την μπάλα απλώς ως διασκέδαση.

Συνεχής άνοδος, παρά τα «τραύματα»

Γρήγορα φάνηκε πως ο Πάλμα είναι προικισμένος με ικανότητες άνω του μέσου όρου. Ήταν μόλις 17 ετών όταν έκανε ντεμπούτο στην α’ ομάδα της Βίντα. Το πρώτο «τικ» στη λίστα που μικρός είχε φτιάξει, με τα «to do». Σκόραρε μάλιστα . Ένα υπέροχο γκολ που «για μένα θα είναι πάντα το καλύτερο της καριέρας μου», όπως έχει δηλώσει.

Η άνοδός του ήταν συνεχής και στην πορεία άνοιξε και ο δρόμος για να παίξει εκτός της πατρίδας του. Στις αρχές του 2019 συγκεκριμένα, παραχωρήθηκε δανεικός για ένα χρόνο στη Real Monarchs. Στη Β’ Κατηγορία του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Ξεκίνησε βασικός στα φιλικά προετοιμασίας και στο πρώτο ματς του πρωταθλήματος, αλλά μετά τραυματίστηκε στον αστράγαλο και έμεινε εκτός για δύο μήνες.

Και πάνω που έβρισκε ξανά τα πατήματά του, έφυγε για το Μουντιάλ Κ20 στην Πολωνία. Μια αξέχαστη εμπειρία, αλλά και ένα μαρτυρικό σουβενίρ. Έπαιξε σε εκείνο το θρυλικό ματς που ο Έρλινγκ Χάαλαντ έβαλε 9 γκολ! Η πρώτη φορά που ακούστηκε το όνομα αυτού του φαινομένου εκ Νορβηγίας τόσο δυνατά. «Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Είναι ένα μεγάλο τραύμα, που όμως με βοήθησε να γίνω καλύτερος ποδοσφαιριστής και άνθρωπος», όπως λέει πια ο Πάλμα.

Με το που γύρισε στις ΗΠΑ, είδε με λύπη πως ήταν εκτός πλάνων. Δεν πήρε ποτέ το χρόνο και το χώρο να δείξει τι αξίζει. Χωρίς την οικογένειά του πλάι, δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί. Οπότε επέστρεψε στην Ονδούρα, στη Βίντα. Καταφέρνοντάς τελικά να μετατρέψει την απογοήτευση σε κίνητρο. Ανεβάζοντας συνεχώς τα επίπεδα απόδοσής του.

Οι Ολυμπιακοί του Τόκιο και το μεγάλο όνειρο του Πάλμα

Το highlight του ήρθε σε επίπεδο Εθνικής. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο και ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες της Ονδούρας στο τουρνουά. Πήρε οριστικά τα πάνω του και άρχισε να ψάχνει ζεστά και αποφασιστικά την προοπτική του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Για Πορτογαλία όλα έδειχναν πως θα κινούσε, Πόρτο και Μπράγκα τον είχαν στις λίστες τους. Αλλά τελικά (τον) κέρδισε ο Άρης. Στην Ελλάδα ευελπιστεί να κάνει το μεγαλύτερο, μέχρι το επόμενο, βήμα για την επίτευξη του στόχου του.

Με τα δικά του λόγια, όπως το έχει θέσει πιο παλιά: «Θέλω να γίνω ένας πετυχημένος ποδοσφαιριστής, να φτάσω όσο πιο μακριά γίνεται και να βοηθήσω την οικογένειά μου να ζει καλύτερα. Θα ήθελα να δώσω τη δυνατότητα στη μητέρα μου, Μαρία Λουίζα να μην χρειάζεται να δουλεύει άλλο πια σε σούπερ μάρκετ, να της αγοράσω ένα ωραίο σπίτι». Αντανακλώντας έτσι την καλή διαπαιδαγώγηση που έχει λάβει από το σπίτι του, αλλά και το πόσο δεμένος είναι με την οικογένειά του.

Αφοσίωση, ταπεινότητα και επιμονή. Οι τρεις αρετές που τον χαρακτηρίζουν και ορίζουν τα ως τώρα βήματά του στο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτόν τον μεγάλο οπαδό της Ρεάλ Μαδρίτης και ορκισμένο φαν του Κριστιάνο Ρονάλντο, οι στόχοι μπαίνουν βήμα βήμα, χωρίς φόβο, με πάθος, με πίστη. «Δεν ξεχνώ ποτέ από πού προέρχομαι, αλλά μόνο ο Θεός ξέρει πού πηγαίνω. Πάντα με σκληρή και πολλή δουλειά», το έχει θέσει 21χρονος μεσοεπιθετικός. Καλορίζικος στα μέρη μας!