Παρί Σεν Ζερμέν: Είναι η πιο αποτυχημένη ομάδα στην ιστορία του Champions League;

Η Παρί Σεν Ζερμέν συνεθλίβη, ψυχικά και πρακτικά, στο Champions League από τη Ρεάλ Μαδρίτης τη σεζόν που οι περισσότεροι πίστευαν πως θα ήταν επιτέλους η δική της.

Η dream team που θα τα σάρωνε όλα. Το best of της ελίτ. Μην μου μιλάς για (όσα λέγαμε τα) καλοκαίρια, για (ακρογιαλιές) και αστέρια. Η Παρί βιώνει ξανά, πικρό και μαρτυρικό, τον εφιάλτη της αποτυχίας. Με κρότο ευθέως ανάλογο με αυτόν της προσμονής που υπήρχαν μετά τις epic μεταγραφές του καλοκαιριού. Το ποδόσφαιρο όμως είχε, έχει και θα έχει τη δική του ξεχωριστή αλήθεια. Είναι πολύ απλή, στη βάση της. Ομάδα δεν γίνεται με 11 άτομα. Αλλά με 11 άτομα που κάνουν μια ομάδα.

Χωρίς Μέσι, αρχή και τέλος

Οι πολυδιαφημισμένες μεταγραφές αποδείχτηκαν φενάκη. Ω Λιονέλ Μέσι, πού είσαι – μια σκιά. Σέρχιο Ράμος: 284 λεπτά παιχνιδιού, όλα κι όλα, άρα τίποτα. Τζίνι Βαϊνάλντουμ: Εξαφανισμένος. Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα: Δικό του το λάθος που αλλάζει τα πάντα στη Μαδρίτη. Ασράφ Χακίμι: από καλύτερος δεξιός μπακ στον κόσμο, απλώς ακόμη ένας αμυντικός.

Ειδικά η περίπτωση του Αργεντινού σταρ εξελίσσεται σε μέγα φιάσκο. Από σεβασμό στο «Λίο», τον πιθανότατα δηλαδή σπουδαιότερο ever, δεν είναι ωραίο να το φωνάζει κανείς. Αλλά δεν είναι και για να γυρνάμε το κεφάλι κάνοντας σαν να μην συνέβη τίποτα. Δεν γίνεται, δυστυχώς.

Το ψυχολογικό έλλειμα

Το ποδόσφαιρο είναι ψυχολογία. Δεν έχει νόημα εν έτει 2022 να συζητάμε ακόμα περί βαριάς φανέλας, πιο σωστά να τα αποδίδουμε όλα εκεί. Ναι, η Ρεάλ έχει 13 Champions League/ Κύπελλα Πρωταθλητριών. Έχει σπουδαία παράδοση, απαράμιλλη ταυτότητα. Και ναι, η ιστορία μετράει, η ιστορία παίζει. Αλλά θα μας επιτρέψετε να διαφωνήσουμε ότι αιτία της remontada ήταν η «μαγεία», όπως την αποκάλεσε ο Κάρλο Αντσελότι.

Τίποτα το μεταφυσικό δεν έφερε τα πάνω κάτω. Ήταν ξεκάθαρα έλλειμα. Πίστης, ηρεμίας, αυτοπεποίθησης. Η Παρί νικήθηκε από τους εσωτερικούς της δαίμονες και την αυτοκαταστροφική της τάση. Την παθολογική της αδυναμία να σταθεί στο ύψος της περίστασης, αδιάφορο ποιος είναι προπονητής και ποιοι είναι οι παίκτες κάθε φορά. Κάθε χρόνος αποτυχίας, βαραίνει στην πλάτη. Συσσωρεύεται, πολλαπλασιάζει την πίεση και ισχυροποιεί το σαράκι της αμφιβολίας.

Στη Ρεάλ μυρίστηκαν αίμα και σαν άγρια θηρία όρμησαν. Χωρίς έλεος, για τη δική τους επιβίωση. Γιατί η Παρί ήταν τόσο εύθραυστη; Γιατί ήταν ξανά τόσο εύθραυστη; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Αυτό που έκανε τεράστιους παίκτες να παίζουν σαν παιδαρέλια και να δεχτούν τρία γκολ σε 17 λεπτά από τον εκπληκτικό Καρίμ Μπενζεμά.

Η οργή και… μη οργή

Να λοιπόν αυτή η αίσθηση déjà vu. Ένας ακόμη αποκλεισμός. Άδικος, αν πιστέψουμε τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο, άλλος ένας προπονητής που αποτυγχάνει εκεί στη σκιά του Πύργου του Άιφελ. Την ίδια ώρα, ο Νασέρ αλ-Κελαϊφί έβριζε θεούς και δαίμονες, χτυπούσε πόρτες στο δωμάτιο των διαιτητών, μέχρι και «θα σε σκοτώσω!» ούρλιαξε σε έναν καμεραμάν που τραβούσε πλάνα την ώρα που ο πρόεδρος της ΠΣΖ είχε κυριευτεί από οργή.

Ένα άλλο θερμό επεισόδιο που βγήκε προς τα έξω στα ΜΜΕ, αυτό μεταξύ Νεϊμάρ – Ντοναρούμα, διαψεύστηκε φλογερά από τον Βραζιλιάνο, αλλά αναρωτιόμαστε αν θα ‘ταν καλύτερα όντως να είχε συμβεί. Γιατί θα έδειχνε τουλάχιστον ότι ο «Νέι» έχει ακόμα σφυγμό, ότι ο εγωισμός του και η περηφάνεια δεν εξαντλούνται στο να διοργανώνει τα καλύτερα πάρτι…

Και τώρα τι, Παρί;

Τελικά η Παρί δοκίμασε τα πάντα; Τα εκ Κατάρ ορμώμενα αφεντικά έκαναν σίγουρα όλα όσα η δύναμη του χρήματος τους επέτρεπε. Αστρονομικά μπάτζετ, γκράντε μεταγραφές… Βασικά, η Παρί τόσο καιρό προσπάθησε να γίνει Ρεάλ. Αλλά έρχονται ματς όπως αυτό με το… real thing να καταδείξουν την αλήθεια γυμνή.  Κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών των «μερένγκες», ο Νταβίντ Αλάμπα σήκωσε ψηλά μια καρέκλα. Τόσο παραστατικό. «Δεν μπορείτε να κάτσετε στο θρόνο μας. Εκεί κάθεται μόνο η “Βασίλισσα”», το νόημα.

Και μάθημα δια της τεθλασμένης; Καθώς, αναρωτιέται κανείς, μήπως ο πραγματικός δρόμος προς την επιτυχία της ΠΣΖ είναι το «σεμνά και ταπεινά». Να πάψει να μιμείται και να ψάξει να βρει το δικό της δρόμο προς την ωριμότητα. Δίχως τρέλες, δίχως εντυπωσιασμούς κενού νοήματος, δίχως επιδειξιομανία.

Ο άλλος τρόπος για την Παρί

Δεν λέμε, χρειάζεσαι σταρ. Το να βρει τρόπο η Παρί να κρατήσει τον μοναδικό Κιλιάν Εμπαπέ είναι τεράστιας σημασίας. Δύσκολο μεν,  απαραίτητο δε. Αλλά πάνω από όλα, πρέπει να υπάρξει ξεκάθαρο πλάνο. Μακροπρόθεσμο. Να πιστέψει περισσότερο στις Ακαδημίες της, στα δικά της παιδιά, που έχουν στενή σχέση με την πόλη και το κλαμπ. Η ποιότητα υπάρχει. Παίκτες όπως οι Κρίστοφερ Ενκουνκού και Μούσα Ντιαμπί που λάμπουν τώρα στην Bundesliga, σαφώς θα είχαν θέση στην ομάδα αν τους είχαν δείξει εμπιστοσύνη.

Ας πάψει η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας να κάνει μεταγραφές με βάση μόνο το όνομα. Να πάρει ποδοσφαιριστές, όχι status. Το χρήμα αγοράζει τα πάντα, ναι. Αλλά μερικά πράγματα τα λεφτά δεν μπορούν να τα αγοράσουν, τουλάχιστον όχι ακόμα. Και δεν μιλάμε μόνο για το ομορφότερο των τροπαίων.

Απαραίτητη και η υπομονή. Είχε προπονητή η γαλλική ομάδα για να την οδηγήσει στην κορυφή της Ευρώπης. Αλλά τον έδιωξε, ενώ τον έκανε να μην την παλεύει άλλο στο Παρίσι. Το ότι ο Τόμας Τούχελ ελάχιστους μήνες μετά, θριάμβευσε στο Champions League έδειξε με τον πλέον ηχηρό τρόπο ποιος είχε κάνει λάθος.

Η Παρί αργά ή γρήγορα πιθανότατα θα τα καταφέρει. Αν αλλάξει ρότα. Στα χνάρια της Τσέλσι που επίσης έτρωγε επί μακρόν τα μούτρα της, αλλά τελικά τα κατάφερε, τα λεφτά του Ρομάν Αμπράμοβιτς επιτέλεσαν εν τέλει το σκοπό τους. Όμως προς το παρόν λογίζεται ως η πιο αποτυχημένη ομάδα στην ιστορία του Champions League. Με βάση το τι μπορεί και θέλει να κάνει και το τι έχει κάνει στην πράξη.