Ελ Κααμπί ή Μανέ, ποιος θα φέρει πίσω το τρόπαιο
Σενεγάλη - Μαρόκο, τίτλος στο τραπέζι, ο Μανέ για τη στιγμή, ο Ελ Κααμπί για το τελείωμα, όλα κρίνονται απόψε..
Σενεγάλη και Μαρόκο φτάνουν στον τελικό του Copa Africa με δύο πρόσωπα να συμπυκνώνουν όλη τη ποδοσφαιρική διαμάχη.
Από τη μία ο Σαντιό Μανέ, ο αρχηγός που ξέρει να κουβαλάει μια χώρα όταν το παιχνίδι βαραίνει.
Από την άλλη ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί, ο εκτελεστής που ζει μέσα στο κουτί, ο φορ που χρειάζεται μισή ευκαιρία για να την κάνει ιστορία.
Το τρόπαιο συνήθως δεν το σηκώνει ο καλύτερος της χρονιάς, το σηκώνει αυτός που θα κάνει μία φάση να αξίζει περισσότερο από ενενήντα λεπτά.
Ο τελικός είναι το πιο άδικο ματς του ποδοσφαίρου και το πιο ειλικρινές μαζί. Δεν μετράει ποιος έπαιξε καλύτερα μέχρι εδώ, μετράει ποιος θα αντέξει το βάρος του τώρα.
Μαρόκο γηπεδούχος, Σενεγάλη με το know how των μεγάλων βραδιών, ένταση, πίεση και μια λεπτομέρεια που θα ψάχνει χώρο για να φανεί. Εκεί θα μπει η υπογραφή του Μανέ ή του Ελ Κααμπί.
Αν το δεις ψυχρά, ο τελικός μοιάζει με σύγκρουση δύο διαφορετικών τρόπων για να κερδίσεις ένα τρόπαιο.
Ο Μανέ είναι η αφήγηση. Παίρνει μπάλα πιο χαμηλά, τραβάει πάνω του παίκτες, ανοίγει διαδρόμους, σπρώχνει την ομάδα του να ανέβει. Δεν είναι μόνο το τελείωμα, είναι το πότε θα το κάνει, είναι το πώς θα κρατήσει τους άλλους ήρεμους όταν το παιχνίδι στραβώνει. Στον τελικό αυτό μετράει διπλά, γιατί οι στιγμές είναι λιγότερες, η πίεση μεγαλύτερη και η δεύτερη σκέψη τιμωρείται.
Ο Ελ Κααμπί είναι άλλο πράγμα. Δεν χρειάζεται πολλές επαφές, δεν χρειάζεται να τον δεις παντού. Θέλει να τον βρεις εκεί που πονάει ο αντίπαλος, στο σημείο που μια άμυνα χάνει την πρώτη της συγκέντρωση. Είναι φορ που διαβάζει τη φάση μισό δευτερόλεπτο πριν από τους άλλους. Σε τελικό αυτό μπορεί να είναι το μεγαλύτερο όπλο, γιατί το ματς συχνά κλειδώνει, οι γραμμές χαμηλώνουν και ξαφνικά μια σέντρα, μια δεύτερη μπάλα ή μια μισή απόκρουση αρκεί.
Το κλειδί είναι το ποιος θα επιβάλει συνθήκες.
Αν η Σενεγάλη φέρει το ματς σε μονομαχίες, σε ένταση, σε παιχνίδι που σπάει και ξαναρχίζει, ο Μανέ αποκτά περισσότερες στιγμές ηγεσίας, περισσότερες ευκαιρίες να κάνει το γήπεδο να γείρει.
Αν το Μαρόκο κρατήσει κατοχή, ανεβάσει τους μπακ, γεμίσει το μισό χώρο με κινήσεις και σέντρες, τότε ο Ελ Κααμπί γίνεται ο άνθρωπος της μίας επαφής που μπορεί να τελειώσει μια προσπάθεια που χτίστηκε υπομονετικά.
Και υπάρχει και το ψυχολογικό κομμάτι, αυτό που δεν γράφεται σε στατιστικά.
Ο Μανέ κουβαλάει την εμπειρία του να έχει περάσει ξανά από τέτοιες βραδιές.
Ο Ελ Κααμπί κουβαλάει την πίεση της έδρας που μπορεί να γίνει ώθηση αλλά μπορεί να γίνει και βαρύτητα αν το παιχνίδι πάει στο μηδέν για πολλή ώρα.
Εκεί συνήθως κρίνεται ο τελικός, στο ποιος θα μείνει καθαρός όταν όλοι οι άλλοι θολώνουν.
Στο τέλος, η ερώτηση δεν είναι ποιος είναι καλύτερος παίκτης γενικά. Είναι ποιος ταιριάζει περισσότερο σε αυτό το συγκεκριμένο ματς.
Αν είναι βραδιά προσωπικότητας, ο Μανέ. Αν είναι βραδιά μιας φάσης στην περιοχή, ο Ελ Κααμπί. Το τρόπαιο θα γυρίσει σε χέρια που θα αντέξουν το βάρος του ενός λάθους και θα εκμεταλλευτούν το δώρο της μίας στιγμής.