Εθνική Ελλάδας: Ο Φαν΄τ Σχιπ παραμένει εγκλωβισμένος σε συντηρητικά σχήματα – Ένα ακόμα κακό κοουτσάρισμα στη Γεωργία

Η Εθνική Ελλάδας έχει ακόμα πολύ δύσκολο δρόμο να διανύσει μπροστά της. Και το κακό γι’ αυτή είναι πως ο Τζον Φαν’τ Σχιπ της τον κάνει ακόμα δυσκολότερο. Πολύ κακές αποφάσεις και κοουτσάρισμα στο ματς με τη Γεωργία.

Η συζήτηση για το αν επιλέγει στην αποστολή τους καλύτερους Έλληνες παίκτες είναι ένα θέμα. Όχι όμως επίκαιρο. Από ένα σημείο και μετά πρέπει να κρίνουμε έναν προπονητή με την ομάδα που επιλέγει να πάει σε ένα παιχνίδι. Με όσους έχει στη διάθεσή του – κι ας είναι επιλογή του. Το αφήνουμε κι αυτό.

Αφήνουμε στην άκρη και την αρχική ενδεκάδα κόντρα στη Γεωργία; Τι νόημα έχει να κάνουμε κουβέντα γιατί ο Τσιμίκας και όχι ο Γιαννούλης; Γιατί ο Σιώπης και όχι ο Αλεξανδρόπουλος; Γιατί ο Μασούρας και όχι ο Τζόλης; Το αφήνουμε κι αυτό. Άλλωστε όλες οι αποφάσεις μοιάζουν λογικές βάση φόρμας.

Ας αφήσουμε και κάτι ακόμα. Τη διάταξη και την επιλογή προσώπων σε αυτή. Τρία στόπερ και αρκετά αμυντικογενές σχήμα. Ένα συντηρητικό σχήμα σε ματς που η Εθνική Ελλάδας χρειάζεται τη νίκη. Ο Ολλανδός τεχνικός μπορεί να ήθελε να πάει με ασφάλεια στην αρχή του ματς αμυντικά και να ψάξει για το γκολ αργότερα. Να ήθελε να διασφαλίσει το μηδέν.

Εθνική Ελλάδας: Ο Φαν’τ Σχιπ είναι επικίνδυνος

Δεν μπορούμε να αφήσουμε όμως στην άκρη, πως στο τέλος της ημέρας ο Φαν’τ Σχιπ έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να μην φύγει νικήτρια η Εθνική Ελλάδας. Ούτε επίτηδες οι κινήσεις του, από την αρχή ως το τέλος. Από το build up ξεκινούσε το πρόβλημα.

Από τους τρεις στόπερ ο πραγματικά άνετος με την μπάλα στα πόδια είναι ο Τζαβέλλας. Χατζηδιάκος και Μαυροπάνος έχουν ζητήματα στο χτίσιμο του παιχνιδιού.

Από τους δύο χαφ, Μπουχαλάκη και Σιώπη, κανείς από τους δύο δεν έχει την κάθετη πάσα. Ο χαφ του Ολυμπιακού το έχει βελτιώσει κάπως τα τελευταία χρόνια, αλλά κυρίως με τους «ερυθρολεύκους». Όταν με την παρουσία του Εμβιλά ή του Γκιλιέρμε παλαιότερο μπορούσε να είναι πιο κοντά στην αντίπαλη περιοχή.

Ο Τσιμίκας σε σχέση με τον Ανδρούτσο είναι πολύ πιο γεμάτος μπακ και επικίνδυνος στα ανεβάσματα, αλλά η Εθνική αδυνατούσε να μεταφέρει το παιχνίδι στ’ αριστερά. Ο Μπακασέτας επίσης, ο πλέον χρήσιμος παίκτης της Εθνικής, είναι παίκτης που αρέσκεται να παίζει πίσω από τον φορ, αλλά όχι να φτιάχνει παιχνίδι. Μπουκάρει και σουτάρει από μακριά, κυρίως. Χρήσιμα στοιχεία, όταν δεν αναγκάζεται να πάρει μέτρα προς τα πίσω όμως.

Εθνική Ελλάδας: Τα χοντρά λάθη

Η κατάσταση με τον αρχηγό της Εθνικής έγινε ακόμα χειρότερη όταν αποχώρησε ο μοναδικός φορ που είχε η Ελλάδα στο γήπεδο. Ο Παυλίδης, στο ημίχρονο. Πέρασε στη θέση του ο Πέλκας με σκοπό να κλείσουν μεν οι αποστάσεις των τριών μπροστά (Μασούρας, Πέλκας, Μπακασέτας). Τη στιγμή που η Εθνική χρειάζεται νίκη επειγόντως, αποσύρει τον μοναδικό του φορ.

Στο 78’, άκουσον άκουσον, ο Τζόλης έρχεται στο ματς στη θέση του Μασούρα. Αλλαγή προσώπων, απλή. Πέντε λεπτά πριν το τέλος, μόλις πέντε λεπτά πριν τον μαθηματικό αποκλεισμό επί της ουσίας δηλαδή, ο Ολλανδός τεχνικός αποφάσισε να κάνει αλλαγή στη μορφολογία της ομάδας του. Αποσύρει τον Σιώπη (καθαρό αμυντικό χαφ) για να βάλει στο παιχνίδι τον Μάνταλο. Δηλαδή για πέντε λεπτά συν τις όσες καθυστερήσει η Εθνική Ελλάδας θα έπαιζε με παίκτη παραπάνω στην επίθεση (αντί για 8+3 δηλαδή, με 7+4).

Το ματς κερδήθηκε και βάσει βαθμολογίας η Εθνική ελπίζει. Όχι από τύχη. Τι πάει να πει τύχη. Ήταν πέναλτι. Αλλά δεν κερδήθηκε από κάποιο πλάνο, από κάποια οργάνωση ή στρατηγική του προπονητή. Η επικράτηση ήρθε από μια στημένη μπάλα. Όχι από πίεση, μήτε μεταφορά της μπάλας στην περιοχή του αντιπάλου συνεχόμενα. Και το κακό είναι πως δεν ήταν μια κακή μέρα των παικτών (οι αγκαλιές τους λένε πολλά), αλλά του προπονητή. Ξανά…