Μανταντά: Ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τρέχει έκλεψε τη χαρά του ΠΑΟΚ

Για το ότι ο ΠΑΟΚ δεν κατάφερε να αποκλείσει τη Μαρσέιγ στο Conference League υπάρχει ξεκάθαρος «ένοχος». Λέγεται Στιβ Μανταντά.

Τα περισσότερα παιδιά ονειρεύονται να γίνουν επιθετικοί. Φαντάζονται τον εαυτό τους να βάζει τα μεγάλα γκολ, αυτά που χαρίζουν τίτλους και δόξα. Ο Μανταντά δεν ήταν έτσι. Από μικρό παιδί είχε κάνει ξεκάθαρο εντός του έναν εντελώς δικό του, ξεχωριστό, επαγγελματικό του προσανατολισμό. Δεν ’πα τα άλλα παιδιά να ‘λεγαν ό,τι έλεγαν, αυτός είχε άλλη «λόξα». Αυτός, ήθελε να γίνει τερματοφύλακας.

Ήταν 9 ετών όταν πήγε στον τότε προπονητή του στην Εβρέ και με απόλυτα σοβαρό ύφος και γουρλωμένα μάτια, του είπε με μια ψιλή φωνή τα παρακάτω λόγια: «Κύριε, αν παίξω ποδόσφαιρο, θέλω να γίνω τερματοφύλακας». Τι ήταν άραγε αυτό που τον κινητοποιούσε και όριζε την παιδική του σκέψη; Ένα, στα σπάργανα, πνεύμα αυτοθυσίας – να είναι αυτός που σώζει; Μία επιθυμία να είναι διαφορετικός; Μια κάποιου είδους μοναχικότητα;

H εντελώς αναπάντεχη εξήγηση

Όχι, όχι και πάλι όχι. Η εξήγηση είναι πεζή. Πολύ πιο πεζή. Στην πραγματικότητα, ήθελε να παίζει τέρμα επειδή… βαριόταν το τρέξιμο! Αυτή, πάντως, η «φυγοπονία» γρήγορα τον εγκατέλειψε. Καθώς άρχισε να βλέπει όλο και πιο σοβαρά το ποδόσφαιρο, άλλαξε και η συμπεριφορά του.

Συνειδητοποίησε πως είναι καλός σε αυτό που κάνει και ότι αν το προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις, θα μπορούσε να ζήσει την ευλογία να κάνει το χόμπι του, επάγγελμα. Καλοπληρωμένο επίσης και αυτό έχει τη σημασία του, καθώς δεν είναι πως μεγάλωσε μέσα στις ανέσεις. Κάθε άλλο.

Η οικογένειά του μετανάστευσε από το Κονγκό στη Γαλλία όταν αυτός ήταν 2 ετών, το 1987. Είναι ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέλφια του. Και, αναντίρρητα, τους επηρέασε όλους, αφού όλοι τους έγιναν τερματοφύλακες – ήταν θέμα και γονιδίων! Ο Παρφέ παίζει στο Βέλγιο (Μουσκρόν), ο Ριφί στην Κρετέιγ και ο μικρός, ο Οβέρ, στη μικρούλα Σεν Πριστ.

Μαρσέιγ, η ζωή του όλη

Η καριέρα του όλη είναι Μαρσέιγ. Θρύλος του κλαμπ. Με εξαίρεση την εκκίνησή του στη Χάβρη και ένα βραχύβιο και αποτυχημένο πέρασμα από την Αγγλία (Κρίσταλ Πάλας) το «Βελοντρόμ» είναι το σπίτι του, από το 2007. Ναι και προφανώς, τα καλύτερα του χρόνια είναι πίσω του. Ρεζέρβα λογίζεται πια, πίσω από τον Πάου Λόπεθ.

Αλλά στην Ευρώπη παίζει αυτός, βάσει συμφωνίας με τον προπονητή του, Χόρχε Σαμπάολι. Προς μεγάλη απογοήτευση του ΠΑΟΚ. Καθώς όπως, πιο καθαρά δεν γινόταν, έδειξε στην Τούμπα, παραμένει σταθερά ένας υψηλότατου επιπέδου τερματοφύλακας.

Μόνος και του όλοι τους

Οι περισσότερες από τις (πάρα πολλές) επεμβάσεις του ήταν παγκόσμιας κλάσης. Στο 10’ προ του Άκπομ. Στην κεφαλιά του Κρέσπο, στο κόρνερ αμέσως μετά. Σε δύο κολλητές φάσεις προς το τέλος του α’ ημιχρόνου. Στο 70’ στο σουτ του Ζίβκοβιτς, στο 83’ όταν η έξοδός του σκέπασε το τέρμα και τρόμαξε τον Τσόλακ και στο 89’ , πουνίκησε και τον Μίτριτσα. Και τα μισά να είχε κάνει, πάλι σούπερ θα ‘ταν.

Άφησε τους παίκτες και τους φιλάθλους του Δικέφαλου με ένα «τι πιάνει ο άνθρωπος» στο στόμα. To 99o ευρωπαϊκό του ματς με τη φανέλα της ΟΜ έμελλε να είναι από τα καλύτερα του με την αγαπημένη του ομάδα.

«Είναι ο αρχηγός αυτής της ομάδας και ξέρει τι να κάνει σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Ήταν φανταστικός. Με το που είδα τις πρώτες του αποκρούσεις κατάλαβα πως δεν θα χάναμε», έλεγε μετά ο παλιόφιλος του Κώστα Μήτρογλου, Ντιμιτρί Παγέτ. Προτάσσοντας ένας άλλο τεράστιο καλό που έκανε ο Μανταντά με τις αποκρούσεις του. Όπλισε τους συμπαίκτες του με αυτοπεποίθηση, με ένα πνεύμα «τίποτα κακό δεν μπορεί να μας συμβεί».

Σου μιλάει η εμπειρία χρόνων

«Χειρίζομαι με ηρεμία αυτήν τη νέα για μένα κατάσταση (σ.σ.: του να μην είναι βασικός παντού). Κάποιες στιγμές είναι πιο απλές από τις άλλες. Καθένας από εμάς έχει τα θέλω του, αλλά στο τέλος της ημέρας σημασία έχει μόνο η ομάδα και πώς θα πετύχει τους στόχους της. Έχω πολλά χρόνια στην πλάτη μου, ώστε να ξέρω πως έχουν τα πράγματα. Και να παίρνω ό,τι μου δίνεται με μεγάλη ευχαρίστηση», έλεγε στη συνέντευξη Τύπου πριν από το χθεσινό ματς, στην οποία επιλέχτηκε να εκπροσωπήσει τους παίκτες.

Λόγια φιλοσοφημένα, μεστά και ξεκάθαρα. Ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτα πια να αποδείξει και που θέλει να παρατείνει την απόλαυση του να παίζεις όσο περισσότερο γίνεται. Γιατί ναι, ήταν, είναι και θα είναι πάντα θέμα πάθους. Αυτό του δίνει ενέργεια, αυτό το κίνητρο. Όχι κι άσχημα για ένα παιδί που δεν ήθελε να τρέχει…

Αθλητικές ειδήσεις

Ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε στην 1η καλή ομάδα – Ο Ολυμπιακός ψάχνει δικαιολογίες

ΑΕΚ: Αυτός είναι ο προπονητής του θέλει

Λεβαντόφσκι: Η γυναίκα του «πρόδωσε» τη νέα του ομάδα!