Γιάννης Μπατίκος: «Από τα Τρίκαλα στην Προοδευτική: μια ιστορία γεμάτη καρδιά αγώνες»

Υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που ξεπερνούν τα γκολ, τις προπονήσεις και τις φωνές της εξέδρας. Είναι οι στιγμές όπου ένας κύκλος κλείνει, γεμάτος από εικόνες, ανθρώπους, ταξίδια και όνειρα που κάποτε φάνταζαν μακρινά.

Μια τέτοια στιγμή είναι και αυτή, η στιγμή της αποχαιρετιστήριας δήλωσης ενός ανθρώπου που μεγάλωσε μέσα στα γήπεδα, που έμαθε να παλεύει, να στηρίζεται στην ομάδα του και να τιμά τη φανέλα που φορούσε.

Πριν από τα λόγια του αποχωρούντα  Γιάννη Μπαντίκου, αξίζει να γίνει μια μικρή αναδρομή στη διαδρομή που τον έφερε ως εδώ: από τα παιδικά χρόνια στα Τρίκαλα, μέχρι τις μεγάλες αθηναϊκές ομάδες και την Προοδευτική όπου έζησε τα πιο βαθιά ποδοσφαιρικά του βιώματα. Ένα ταξίδι γεμάτο πρόσωπα που σημάδεψαν τον χαρακτήρα του και ομάδες που έγιναν οικογένεια. Με αυτό το πνεύμα παρουσιάζεται η δήλωσή του, που είναι η εξής :

«Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Εφτασε και η δική μου, η δύσκολη στιγμή του αποχαιρετισμού. Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά να κατεβαίνω από τα Τρίκαλα και συγκεκριμένα την Ακαδημία του Ασκληπιού με την παρότρυνση του πρώτου μου προπονητή Φώτη Βασιλάκου, του κ. Θόδωρα Μακρή και του κ. Βαγγέλη Παραπραστανίτη, με τους γονείς μου και τον αδερφό μου στην Αθήνα, για να κυνηγήσω το όνειρο μου στο ποδόσφαιρο και βρέθηκα στις ακαδημίες της ΑΕΚ μέχρι και την πρώτη ομάδα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συμπαίκτες που περάσαμε όλα αυτα τα χρονια όμορφες και δύσκολες και συγκινητικες στιγμές, τα προπονητικά επιτελεία, τις διοικήσεις, τους ανθρώπους που εργάζονταν στους συλλόγους, τους φιλάθλους και όλους όσους ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και είχαμε επαφή.

Συγκεκριμενα θα ήθελα να ευχαριστήσω τις ομάδες του Ηλυσιακού, Δόξα Βύρωνα, ΠΑΟ Ρουφ, Εθνικού Αστέρα, Τραχώνων Αλίμου, Πανελευσινιακού, Καραβά, Φωστήρα, Εθνικού. Θα ήθελα, όμως, να ευχαριστήσω ιδιαίτερως την ομάδα που ανδρώθηκα και ήταν το δεύτερο μου σπίτι, την Προοδευτική, που επί επτά χρόνια ήμουν μέλος της.

Φυσικά, τον κόσμο της Προοδευτικής για την αγάπη και την εκτίμηση προς το πρόσωπό μου, τις διοικήσεις που μου έδιναν την ευκαιρία να είμαι μέλος αυτής της ιδέας. Κλείνοντας θα ήθελα να αφιερώσω την διαδρομή μου αυτή στον αδερφό μου. Καλή συνέχεια σε όλους».