ΑΣΠΙΔΑ

Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα της ζωής και της πατρίδας μας, συνεχίζεται.

Η ανίκανη αυτή Κυβέρνηση έχει «αποκούμπι» τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Αγαστές σχέσεις με όλες τις ομάδες της χώρας, για τις οποίες κόπτεται να βρει λύση σε όλα τα προβλήματά τους (από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα) την ώρα που έχει εξαθλιώσει τους πολίτες της με ορυμαγδό μνημονίων και φόρων, εκτός από τον Ολυμπιακό. Βασικά, με τον Ολυμπιακό και τον ηγέτη του είναι μονίμως σε ανοιχτή κόντρα. Πρώτη φορά με την… Αριστερά παρατηρούμε κυβερνητικά στελέχη να βάλλουν δημοσίως κατά ενός συλλόγου και του ιδιοκτήτη του, προκαλώντας εκατομμύρια οπαδών. Και ποιος είναι αυτός που ηγείται του Ολυμπιακού; Ο Βαγγέλης Μαρινάκης.

Θυμάται κανείς τον Μαρινάκη να έχει εμπλακεί σε κάποιο περίεργο σενάριο πριν αναλάβει να κυβερνήσει το μεγαλύτερο καράβι της χώρας, το 2010; Τότε, που πολλοί περίμεναν πως αυτό το καράβι θα «βυθιστεί», μετά την απόφαση του τεράστιου Σωκράτη Κόκκαλη να αποχωρήσει, καθώς είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Τότε, μόνο ο Μαρινάκης είχε βγει μπροστά για να δώσει λύση. Και έδωσε, με εμφατικό τρόπο. Με τα όποια λάθη του στην πορεία (και ποιος δεν κάνει), κέρδισε την εκτίμηση του «ερυθρόλευκου» λαού, για αυτό και σε αυτήν τη μάχη που δίνει, δεν είναι μόνος του.

Δεν τίθεται θέμα προσωπολατρείας. Πάνω από όλους και όλα, είναι πάντα ο σύλλογος. Ο Μαρινάκης απέδειξε στην πράξη ότι ήρθε για να βγάλει το κάρο από τη λάσπη και να βοηθήσει στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας του ποδοσφαιρικού τμήματος. Όχι μόνο το έπραξε, αλλά σε σύντομο χρονικό διάστημα επανέφερε την ομάδα σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο και τη γιγάντωσε διεθνώς. Παράλληλα, τα ερασιτεχνικά αθλήματα επανήλθαν βήμα-βήμα στο δρόμο των επιτυχιών, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τα χρέη ήταν πολλά, σε ποδόσφαιρο και Ερασιτέχνη. Τα τμήματα βρίσκονταν σε καθεστώς εξυγίανσης, αλλά παρέμειναν ανταγωνιστικά εντός συνόρων, όπου κατακτούσαν διαδοχικούς τίτλους. Η καταμέτρηση συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, ενώ σιγά-σιγά ο σύλλογος διακρίνεται ξανά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τεράστια συμβολή έχει, φυσικά, ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη, Μιχάλης Κουντούρης, ο οποίος αποτέλεσε ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής για την επόμενη ημέρα στα διοικητικά του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π και αποδείχθηκε εξαιρετικά οργανωτικός και μεθοδικός, αλλά όποτε έπρεπε ο Βαγγέλης Μαρινάκης δήλωσε και δηλώνει «παρών» για να κάνει ακόμα πιο ανταγωνιστικά όλα τα ερασιτεχνικά τμήματα.

Προσωπικά, δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει το παραμικρό μεμπτό στοιχείο ή κάποια δικαστική περιπέτεια για τον Πειραιώτη εφοπλιστή πριν από το 2010. Ούτε δουλειές με την εκάστοτε Κυβέρνηση έκανε, ούτε είχε επιχειρήσεις εδώ, ούτε είχε απασχολήσει ποτέ αρνητικά με κάποια ενέργειά του. Ίσα-ίσα. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού τον γνώριζαν από την ανιδιοτελή προσφορά του προς το τμήμα βόλεϊ του συλλόγου και την ανακαίνιση στο γήπεδο βόλεϊ «Μελίνα Μερκούρη», στο Ρέντη.

Είναι τυχαία όλα αυτά τα διαδοχικά χτυπήματα προς τον Ολυμπιακό και τον ηγέτη του τα τελευταία χρόνια; Ποιος κατηγορείται με ενδείξεις; Πού είναι τα αδιάσειστα στοιχεία και οι απτές αποδείξεις; Γιατί δεν σέβεται κανείς το τεκμήριο της αθωότητας; Σε αυτήν τη χώρα, τα έχουμε δει όλα. Δημοσιογράφους να κατηγορούν, να δικάζουν, να τιμωρούν. Γενικότερα, εδώ και χρόνια, έχω πάψει να πιστεύω στην έννοια της Δικαιοσύνης σε αυτήν τη ζωή με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν ο Μαρινάκης βρισκόταν σε κάποια άλλη ομάδα, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί. Ενοχλεί που ο Ολυμπιακός σαρώνει παντού και αποτελεί «πυξίδα» χαράς και υπερηφάνειας για πολύ κόσμο, τον περισσότερο στην Ελλάδα, που ξεχνάει για λίγο τα προβλήματα της καθημερινότητας και έχει αμέτρητους λόγους να χαίρεται και να χαμογελάει με τα επιτεύγματα της ομάδας που υποστηρίζει.

Επειδή, λοιπόν, υπάρχει ξεκάθαρο στοχοποίησης και εξόντωσης του συλλόγου, οι οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν αντιληφθεί το παιχνίδι που παίζεται και το οποίο ξεπερνάει το αθλητικό πλαίσιο. Αν ο τελικός στόχος είναι, απλά, να μείνει το στίγμα και η «λέζα» στον Ολυμπιακό και τον άνθρωπο Βαγγέλη Μαρινάκη, ας κατανοήσουν επιτέλους όλοι οι σκευωροί αυτού του τόπου τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη: «Η πέτρα, το σίδερο και το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει». Και ο Ολυμπιακός, επίσης.