ΠΑΟΚ: Επτά αδέλφια στον ουρανό – Όταν το ποδόσφαιρο σωπαίνει μπροστά στην τραγωδία

Ορισμένες στιγμές το ποδόσφαιρο μικραίνει απότομα. Χάνει το νόημά του, τη σημασία του, τον λόγο που υπάρχει. Η είδηση του χαμού των επτά οπαδών του ΠΑΟΚ στο ταξίδι για τη Γαλλία πάγωσε τα πάντα. Μια παρέα που ξεκίνησε για να στηρίξει την ομάδα της, για να ζήσει μια ακόμη ευρωπαϊκή εκδρομή, δεν γύρισε ποτέ πίσω. Επτά ζωές χάθηκαν μαζί. Παρέα ξεκίνησαν, παρέα «έφυγαν».

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κανένα παιχνίδι δεν μπορεί να είναι απλώς ένα παιχνίδι. Κανένα σκορ, καμία πρόκριση, καμία βαθμολογία δεν έχει πραγματική αξία μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία. Οι σκέψεις όλων βρίσκονται στις οικογένειες, στους φίλους, στους ανθρώπους που περιμένουν να ακούσουν κάτι που δεν θα έρθει ποτέ. Και φυσικά στους ίδιους. Στα επτά αδέλφια που πλέον θα βλέπουν τον ΠΑΟΚ από αλλού. Από τον ουρανό. Μαζί.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η απόφαση να διεξαχθεί κανονικά το παιχνίδι στη Λιόν μοιάζει κενή νοήματος. Για ακόμη μία φορά, η UEFA δείχνει πως αδυνατεί –ή δεν θέλει– να αντιληφθεί το βάρος της ανθρώπινης πλευράς του ποδοσφαίρου. Όταν οι παίκτες είναι ράκος, όταν ένα ολόκληρο κλαμπ πενθεί, όταν μια εξέδρα έχει χάσει επτά από τα παιδιά της, η λογική του «το πρόγραμμα δεν αλλάζει» ακούγεται απάνθρωπη. Δεν είναι όλα business, δεν είναι όλα τηλεοπτικά παράθυρα και ώρες μετάδοσης. Υπάρχουν στιγμές που το αυτονόητο θα έπρεπε να προηγείται.

Κι όμως, μέσα στο σκοτάδι, υπάρχει και φως. Ένα μεγάλο, καθαρό μπράβο στους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Σε αυτούς που πήραν την απόφαση να γυρίσουν πίσω. Σε αυτούς που έβαλαν τον σεβασμό και το πένθος πάνω από την εξέδρα και το ματς. Το πέταλο των φιλοξενούμενων στη Λιόν θα μείνει κλειστό. Όχι από φόβο. Από αξιοπρέπεια. Από ενότητα. Από τη σιωπηλή υπόσχεση ότι τα αδέλφια δεν ξεχνιούνται.

Ο ΠΑΟΚ είναι οικογένεια. Και στις οικογένειες, όταν χάνεται κάποιος, όλα σταματούν. Το ποδόσφαιρο μπορεί να περιμένει. Η μνήμη όχι.