Πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή… Καλό ταξίδι στο φως αετόπουλα

Η τραγική είδηση για το δυστύχημα των οπαδών του ΠΑΟΚ, συγκλονίζει από χθες όλη την χώρα και όχι μόνο. Μιλώντας σήμερα με έναν συνάδελφο, μου τόνισε πως «τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα αλλάζουν στο δευτερόλεπτο και …» Το γνωρίζω εκ πείρας, όμως τρομάζω όταν το συνειδητοποιώ κάθε μέρα με μια καινούρια αφορμή.

Γράφει η 
Ειρήνη Ζαβιτσάνου

Όσοι έχουμε πάθος με την ομάδα μας, (την όποια ομάδα), συμπάσχουμε διαφορετικά. Όχι γιατί ο πόνος είναι μεγαλύτερος, αλλά επειδή μπαίνουμε στο πετσί και κάνουμε αναγωγή των συναισθημάτων σε ό,τι μπορεί να μεταφραστεί ως αγάπη και αδυναμία. Δεν έχουν καμία σημασία τα χρώματα των ομάδων , ούτε των ανθρώπων.

Το δικό τους; Ασπρόμαυρο. Η απόλυτη αντίθεση: άσπρο και μαύρο, χαρά και λύπη. Ίδιο χρώμα με τη ζωή τους, με τη ζωή μας.

Όταν τα μάτια δεν μπορούν να πολλαπλασιάσουν το φέγγος και μέσα σε δευτερόλεπτα το όνειρο σβήνει, δίχως να προλάβει καν να τρεμοπαίξει, οι συνιστάμενες αλλάζουν. Η επόμενη μέρα δεν ξημερώνει με το ίδιο φως της ανατολής, δεν είναι φρέσκος ο αέρας. Για την ακρίβεια, δεν αρκεί, αρνείται να φτάσει ως τα πνευμόνια και η ανάσα δυσκολεύεται, παλεύει. Είναι λυγμός, είναι δάκρυα που κυλούν ασταμάτητα χωρίς να υπολογίζουν τα ταλαίπωρα μάτια σου. Οι μικροσκοπικοί γαλαξίες κάθε ομάδας, κάθε γηπέδου και χρώματος φανέλας, αποτελούν για πολλούς από εμάς πυρηνικές εξάρσεις απείθαρχων άστρων και συναισθημάτων. Το ταξίδι, το φευγιό και η διέξοδός μας. Η μεγάλη αγάπη για την ομάδα μας που δύσκολα μπορεί να μπει σε καλούπια περιγραφών, σε κουτάκια με πρέπει και μη, σε διαδρόμους που σου δείχνουν κατευθύνσεις για πιο ασφαλείς πορείες. Δεν είναι όλα μετρήσιμα σε αυτή τη ζωή. Κάποια πράγματα δε μπαίνουν στο ζύγι.

Παιδιά νέα που ακολουθούσαν το όνειρό τους, που η παρτίδα τους δεν είχε παιχτεί ακόμη, που όλα τα όμορφα και τα «μεγάλα» θα ήταν …κανονικά μπροστά τους. Δεν ορίζουμε όμως πάντα αυτή την κανονικότητα. Είναι κάτι παραπάνω από άδικο και θλιβερό. Ηλεκτρομαγνητικά κύματα διαπερνούν μυαλό, ψυχή και σώμα ταυτόχρονα. Παγώνεις και αρνείσαι να δεις βίντεο και εικόνες. Να δεις συντρίμμια; Όνειρα και προσδοκίες που απαγχονίστηκαν καταμεσής του δρόμου μέσα στο βροντερό κρύο του χειμώνα; Στη μέση του πουθενά, σε μια ξένη χώρα, το μπλε του ουρανού δεν τους έβαζε όρια, ο δικέφαλος ήταν για εκείνους πάνω από όλα. Σαν την πορεία του βαν, βγαίνεις εκτός και το ξεστράτισμα αποδεικνύεται μοιραίο. Είναι το οδυνηρό τέλος. Έρχονται τότε όλα και στρογγυλάκοθονται στο μυαλό σαν μια παρήχηση του ζω : τρομάζω, αλλάζω, τερματίζω.

Η ομάδα ήταν η αδυναμία τους, το κασκόλ προέκταση του χεριού τους και κρατώντας το ως το δικό τους «τίμιο σταυρό», ξεκινούν το ταξίδι για να βρεθούν στο πλάι της αγαπημένης τους ομάδας. Δεν έχουν σημασία τα χιλιόμετρα, οι ώρες, η κόπωση, οι στερήσεις, η κούραση. Ο σκοπός είναι να δώσουν το παρόν στην κερκίδα. Σε αυτή την κερκίδα που θα μείνει κλειστή στον επερχόμενο αγώνα, ως ελάχιστος φόρος τιμής στα παλικάρια που έφυγαν.
Πίκρα, άκρατος θυμός για το άδικο και βαθιά θλίψη. Θλίψη και σιωπή. Τέτοιες ώρες δύσκολα απαλύνει κάτι τον πόνο. Βυθίζεσαι σε αυτόν και μένεις εκεί…

Η σκέψη όλων μας, αυτές τις δύσκολες ώρες, στις οικογένειες και στους οικείους των παιδιών. Άδεια σπίτια, λέξεις που δεν πρόλαβαν να αρθρωθούν , κενά που δεν αναπληρώνονται. Δεν γεμίζουν αυτά τα κενά… Τα κεράκια φώτισαν χθες την θύρα 4 και νοερά θα φωτίζουν όλα τα αδικοχαμένα μας, όλα όσα βιάστηκαν να πετάξουν ψηλά και να γίνουν προσευεχές, τραγούδια και αετοί…..

Απόψε το τραγούδι θα ‘ναι σαν προσευχή……
Καλό ταξίδι στο φως αετόπουλα……

ΤΟ OGDOO.GR ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ