Φαν Νίστελροϊ: Ο άνθρωπος-γκολ γίνεται προπονητής της Αϊντχόφεν

Ο Ρουντ φαν Νίστελροϊ θα είναι από το προσεχές καλοκαίρι ο νέος προπονητής της Αϊντχόφεν, όπως ανακοίνωσε η ολλανδική ομάδα.

Το όνομά του υπήρξε συνώνυμο του γκολ. Σε Αϊντχόφεν, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Ρεάλ Μαδρίτης, κατά κύριο λόγο. Έχουν υπάρξει πολλοί και πολύ πιο τεχνίτες απ’ αυτόν, αλλά στο να βρίσκει πλεχτό δεν είχε ταίρι. Στο να είναι στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Αυτό είναι χάρισμα, είναι ένστικτο. Και ναι, μπορεί σε ένα βαθμό να μαθαίνεται, αλλά πάνω από όλα πρόκειται για (σπάνιο) ταλέντο.

Από το καλοκαίρι που έρχεται, ο πάλαι ποτέ μπόμπερ των ευρωπαϊκών γηπέδων βγαίνει ξανά στο προσκήνιο. Ως προπονητής της Αϊντχόφεν. Θα είναι ο διάδοχος του Ρότζερ Σμιντ και θα κάνει πράξη αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε ως «μεγάλο μου όνειρο».

Βήμα βήμα, αγάλι αγάλι

Για να φτάσει ως εκεί το πήγε βήμα βήμα και αγάλι αγάλι. Από το 2012 έχει ξεκινήσει. Θέλοντας πρώτα να τεστάρει τον εαυτό του. Να δει αν του ταιριάζει αυτή η δουλειά, αν έχει αυτά που απαιτούνται, σε αντοχές και διάθεση, για να την κάνει. Στο τεχνικό τιμ της Εθνικής Ολλανδίας (ακόμα είναι εκεί, ως βοηθός), στην Κ18 και στην Κ19 της PSV και μετά στην Γιονγκ Αϊντχόφεν, απέκτησε εμπειρίες και ψήθηκε για το top level.

Σύμφωνα με το πλάνο που είχε, θα περίμενε ακόμα ένα χρόνο μέχρι να αποτολμήσει το βήμα παραπάνω. Τελικά και σε συνεργασία με τον τζένεραλ μάνατζερ της Αϊντχόφεν, Τόον Χέρμπραντς αποφάσισε πως δεν υπήρχε λόγος να το καθυστερεί. Είναι, αισθάνεται έτοιμος. Το 3ετές συμβόλαιο που υπέγραψε δείχνει πως ο σύλλογος (θα) τον περιβάλει με εμπιστοσύνη στα όσα έρθουν, καλά και άσχημα.

«Η διοίκηση έχει υψηλές φιλοδοξίες και ψάχνει να δημιουργήσει κάτι σπέσιαλ με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Είμαι ενθουσιασμένος που θα αποτελέσω μέρος αυτού δίνοντας τη δική μου χείρα βοηθείας», σχολίασε. Ο τίτλος έχει να πάει στο «Philips Stadium» από το 2018, αν και φέτος παραμένει εντός βεληνεκούς (στο -2 από τον Άγιαξ με επτά αγωνιστικές να απομένουν στην Eredivisie). Η ομάδα είναι επίσης στα προημιτελικά του Conference League, εν αναμονή του διπλού ραντεβού με τη Λέστερ.

Η οξυδέρκεια, το μεγαλύτερο ατού του

Το ότι χωρίς να είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής, ήταν εξαιρετικός σκόρερ, οφείλεται ακριβώς στην οξυδέρκειά του. Αντιλαμβανόταν και διάβαζε τις συνθήκες του παιχνιδιού, κατάλαβε πού και πώς θα πάει η μπάλα.  Πόσοι και πόσοι αμυντικοί νόμιζαν πως τον είχαν περιορίσει, για να δουν σε κλάσματα δευτερολέπτου να τους εκθέτει.

Ως παίκτης τον ακολουθούσε καιρό η φήμη του «παρτάκια». Ότι τον ένοιαζε δηλαδή μόνο πως θα φανεί αυτός, πως θα αυγατίσουν τα νούμερά του στο σκοράρισμα. Με τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχαν πολλές εντάσεις στη μεταξύ τους συνεργασία. Αλλά επηρεάστηκε βαθιά από τη φιλοσοφία του Σκωτσέζου προπονητή. Από τη winning culture που όσο ελάχιστοι στα χρονικά ενσάρκωσε.

Η σκληρή δουλειά, η συνεχής θέληση για (αυτό)βελτίωση

Το φοβερό είναι πως μέχρι τα 20 του, όταν και συνεργάστηκε με τον Φόπε ντε Χάαν στη Χέϊρενφεϊν δεν είχε παίξει ποτέ ως επιθετικός. Όταν του είπε ο τότε κόουτς του πως τον προορίζει για αυτή τη θέση, στην αρχή τσατίστηκε. Αλλά την επομένη, πήγε και του είπε: «ΟΚ, θα παίξω 9άρι, αλλά θέλω να με βοηθήσεις».

Αυτό ακριβώς το σκηνικό, πέρα από το ότι του άλλαξε την καριέρα, συνοψίζει και το πώς είναι ως άνθρωπος. Ανοιχτόμυαλος, ευπροσάρμοστος και έτοιμος να ακούσει. Δεν γαλουχήθηκε σε κάποιο από τα ποδοσφαιρικά τζάκια της πατρίδας του, δούλεψε σαν τρελός για να γίνει καλύτερος. Δεν έχουμε αμφιβολία πως έτσι (θα) είναι και ως προπονητής.