Λούκα Μόντριτς: Το νέο ρεκόρ και η μνήμη του δολοφονημένου παππού του, που δεν ξεθώριασε ποτέ

Ο Λούκα Μόντριτς έγινε ο ρέκορντμαν συμμετοχών της εθνικής Κροατίας και λύγισε από τη συγκίνηση και τις αναμνήσεις.

Το δείπνο της αποστολής της εθνικής Κροατίας είχε τελειώσει, η προβολή του βίντεο επίσης. Τα πρώτα χειροκροτήματα ακούστηκαν. Ο ένας μετά τον άλλο, όλοι μαζί. Με αυξανομένη ένταση, παλμό. Οι ποδοσφαιριστές σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους, standing ovation προς τιμήν του νέου Νο1 σε συμμετοχές στην εθνική τους ομάδα, με 135 (μία περισσότερη από τον Ντάριο Σρνα), ιστορικό ορόσημο που έπιασε στο 1-0 επί της Κύπρου. Μία σκηνή τόσο δυνατή ώστε ο Λούκα Μόντριτς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Δεν ήταν μόνο η αναγνώριση ή η αγάπη για την πατρίδα. Ήταν και οι μνήμες. Βασικά, εκείνη η ιστορία που χάραξε τη ζωή του…

Στο χωριό του, το οποίο μάλιστα λέγεται Μόντριτσι, επιστρέφει αραιά και πού. Ποτέ όμως ως τώρα με τα τρία παιδιά του. Δεν θέλει, ακόμα, να αναγκαστεί να τους πει ιστορίες δύσκολες. Σκληρές και βαριές. Εχει υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα το κάνει όταν θα είναι πιο μεγάλα και έτοιμα να ακούσουν. Το πατρικό του είναι ένα ερείπιο, επίτηδες δεν έχει ασχοληθεί να το φτιάξει. Aνηκε στη γιαγιά του, Γιέλα και στον παππού του, Λούκα – από αυτόν έχει πάρει το όνομά του. Αυτός, βοσκός στο επάγγελμα και με μεγάλη αδυναμία στον εγγονό του. Μέχρι το 1991. Ο νυν μέσος της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν 6 χρονών όταν Σέρβοι εθνικιστές δολοφόνησαν τον πρεσβύτερο της οικογένειας. Οι υπόλοιποι των Μόντριτς έφυγαν τρέχοντας, ξεκινώντας μια δύσκολη ζωή προσφυγιάς. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο μικρός Λούκα έμαθε να παίζει μπάλα και μία λαμπρή ποδοσφαιρική ιστορία πήρε το δρόμο της.

Κομμάτι του εαυτού του

Στα 35 του πια, ουδέποτε ξέχασε εκείνες τις δραματικές στιγμές. Είναι μέρος της ιστορίας του, κομμάτι του εαυτού του. Δεν καταλάβαινε ακριβώς τι συνέβαινε τότε, πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να μάθει, να ψάξει για τον εμφύλιο που αιματοκύλισε την πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Για καιρό απέφευγε να μιλάει δημοσίως σχετικώς, αλλά κάποια στιγμή κατέληξε ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξορκίσεις το κακό, από το να το αντιμετωπίσεις στα ίσα. Όσο και αν σε πονάει.

Αυτές οι στιγμές τον σημάδεψαν. Ηταν άλλωστε σε ηλικία που διαμορφώνεται η προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Δεν τον έκαναν, όμως, να μισήσει. Αντίθετα, έμαθε να συγχωρεί, να προχωρά. Έχει πει επίσης πως πιστεύει ότι έτσι οπλίστηκε με ένα ισχυρό χαρακτήρα, που τον βοήθησε και τον προστάτευσε και στο ποδόσφαιρο. «Ο πόλεμος ποτέ δεν φέρνει καλό σε κανέναν. Αυτό έγραψα τότε, στο σχολείο. Σε μία έκθεση. Και αυτό πιστεύω ολόψυχα ακόμα…», όπως το έχει θέσει.

Κάθε φορά που ο Λούκα Μόντριτς καταφέρνει κάτι μεγάλο, οι αναμνήσεις επανέρχονται ολοζώντανα στο μυαλό του. Σκέφτεται τη διαδρομή του σαν ταινία. Με «γκρο πλαν» στον παππού του. Είχε ισχυρό δεσμό μαζί του, τόσο ώστε ούτε ο θάνατος μπόρεσε να τον σπάσει. Τα δάκρυα που κύλησαν στα μάτια του μετά το χειροκρότημά των συμπαικτών του ήταν και για εκείνο το 6χρονο αγοράκι που έχασε έναν άνθρωπο που υπεραγαπούσε από κάτι παράλογο, χωρίς να καταλάβει το γιατί. «Πάντα τον θυμάμαι όταν κάτι σπουδαίο μου συμβαίνει. Θα ήθελα να είναι εδώ για να δει όλα όσα κατάφερα, στο ποδόσφαιρο και στην προσωπική μου ζωή», έχει πει. Είναι παρηγορητικό ως σκέψη ότι οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όσο τους θυμόμαστε. Υπό αυτήν την προσέγγιση, ο παππούς Μόντριτς είναι ακόμα πλάι στον εγγονό του. Βασικά, ποτέ δεν έφυγε.

You’re going to love this video: freshly crowned as Croatian most capped player, @lukamodric10 shows his deepest emotions, with his teammates giving him standing ovation after watching the highlight reel of Luka’s amazing international career. Pure passion. #Family pic.twitter.com/YVLt1mxNsb

— HNS (@HNS_CFF) March 27, 2021