Η… αδικία του να είσαι νέος σε μια χώρα που δεν εμπιστεύεται τους νέους

Σε μια χώρα που συνηθίζει να αναγνωρίζει την αξία μόνο όταν έχουν εμφανιστεί τα σημάδια της φθοράς, σε μια πατρίδα που δίνει χώρο στη φωνή σου μόνο αφού έχει σιγήσει από την εξάντληση, η ιστορία του Ανέστη Παπούλια δεν αποτελεί ούτε εξαίρεση ούτε συγκυριακή αδικία. Είναι, δυστυχώς, μια αντανάκλαση μιας βαθιά ριζωμένης νοοτροπίας που φοβάται το νέο, το φρέσκο, το ανεπιτήδευτο.

Ο Ανέστης Παπούλιας δεν είναι απλώς ένας νέος προπονητής. Είναι ένας επαγγελματίας που ήδη έχει προλάβει να διαμορφώσει αθλητές. Είναι ένας καταρτισμένος και πολυσχιδής προπονητής και γυμναστής που κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στον στίβο και το ποδόσφαιρο. Στο δεύτερο, έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά του. Δούλεψε την περασμένη σεζόν στη Λάρισα και μόλις στα 23 του ανέλαβε τη φυσική κατάσταση στην ΠΑΕ Ιωνικός, τότε στη Super League. Πολλοί ποδοσφαιριστές εμπιστεύονται τη δουλειά του – και όχι τυχαία.

Στον στίβο, οι επιτυχίες των αθλητριών του, Μπάλας και Μποντιώτη, δεν είναι τυχαίες. Είναι καρπός δουλειάς, εμπιστοσύνης και καθημερινής παρουσίας. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, όταν πλησιάζει η στιγμή της αναγνώρισης, οι αρμόδιοι στρέφουν αλλού το βλέμμα. «Είναι νωρίς ακόμα», ψιθυρίζουν. «Ας ωριμάσει λίγο». Μα πώς μετριέται η ωρίμανση, όταν ήδη έχει ανάψει σπίθες εξέλιξης, έχει σταθεί στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας και έχει καρπωθεί καρπούς που άλλοι κυνηγούν μια ζωή;

Την ώρα που η Μποντιώτη ετοιμάζεται να φορέσει το εθνόσημο και να σταθεί ανάμεσα στις κορυφαίες της Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23, ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα της, που μοιράστηκε με αγωνία το κάθε δευτερόλεπτο της προετοιμασίας της, θα μείνει πίσω. Όχι γιατί του λείπει η γνώση, ούτε γιατί του λείπει η εμπειρία. Αλλά γιατί είναι νέος. Γιατί κάποιοι πιστεύουν πως το «δικαίωμα να σταθείς» έρχεται μόνο με τα χρόνια και όχι με το αποτέλεσμα, τη δουλειά και την αφοσίωση.

Αυτό το κείμενο δεν είναι μια καταγγελία προς τον ΣΕΓΑΣ. Είναι μια απαλή αλλά επίμονη υπενθύμιση. Ότι ίσως ήρθε η στιγμή να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τους νέους επαγγελματίες στον αθλητισμό – και όχι μόνο. Να πάψουμε να περιμένουμε να «ψηθούν» και να τους προσφέρουμε το περιβάλλον για να ανθίσουν. Γιατί μόνο αν τους επιτρέψουμε να ανθίσουν, θα ανθίσει μαζί και ο ελληνικός αθλητισμός. Με πάθος, με ήθος, με νέα ματιά. Με ανθρώπους σαν τον Ανέστη Παπούλια.