Πότε ξεκίνησε το βάδην και ποιοι είναι οι απαιτητικοί κανόνες του;

Το βάδην δεν είναι απλώς ένας περίπατος σε αγωνιστικό στίβο. Είναι ένα αγώνισμα απαιτητικό, τεχνικό και εξαιρετικά πειθαρχημένο, με κανόνες που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για λάθος. Και όμως, πολλοί δεν γνωρίζουν τη μακρά ιστορία του και την προέλευσή του.

Αν κάποιος ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, θα βρει τις ρίζες του βάδην στη Μεγάλη Βρετανία του 18ου αιώνα, όταν το pedestrianism – όπως λεγόταν τότε – ήταν η νέα τρέλα της αριστοκρατίας. Αγώνες μεγάλων αποστάσεων, όπου συμμετείχαν άντρες με κοστούμια και μπότες, γίνονταν μπροστά σε πλήθη θεατών που στοιχημάτιζαν για τον νικητή. Το 1866, το αγώνισμα απέκτησε επίσημη υπόσταση και λίγα χρόνια αργότερα βρήκε τον δρόμο του στις Ολυμπιακές αρένες.

Το Ολυμπιακό ντεμπούτο του βάδην ήρθε το 1904 στο Σεντ Λούις, ως μέρος του δεκάθλου. Το 1908 στο Λονδίνο, όμως, το αγώνισμα απέκτησε τη δική του θέση στο πρόγραμμα, και από τότε θεωρείται ένα από τα πιο ξεχωριστά και εντυπωσιακά αγωνίσματα του στίβου. Το ενδιαφέρον για το βάδην μεγάλωσε καθώς οι αθλητές του ξεχώριζαν για την αντοχή, την αυτοπειθαρχία και την απόλυτη ακρίβεια της τεχνικής τους.

Όσο εντυπωσιακό και αν είναι να παρακολουθεί κάποιος έναν αγώνα βάδην, η πραγματική δυσκολία κρύβεται στους κανόνες του. Σε αντίθεση με το τρέξιμο, όπου η ταχύτητα είναι το ζητούμενο, το βάδην απαιτεί διαρκή επαφή με το έδαφος. Δεν επιτρέπεται κανένα στιγμιαίο “πέταγμα” στον αέρα, όπως συμβαίνει στο τρέξιμο. Αν ένας αθλητής σηκώσει και τα δύο πόδια από το έδαφος – ακόμα και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου – κινδυνεύει με αποκλεισμό.

Επιπλέον, το προπορευόμενο πόδι πρέπει να παραμένει τεντωμένο από τη στιγμή που αγγίζει το έδαφος, μέχρι να φτάσει σε όρθια θέση. Αυτό σημαίνει ότι οι αθλητές πρέπει να κινούνται με υποδειγματική ακρίβεια, ώστε να μην παραβιάσουν τον κανονισμό. Διαιτητές παρακολουθούν με προσοχή κάθε βήμα και αν διαπιστώσουν παράβαση, δίνουν αρχικά προειδοποιήσεις. Στην τρίτη προειδοποίηση, ο αθλητής αποβάλλεται από τον αγώνα.

Το βάδην στην Ελλάδα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Χαρίλαος Βασιλάκος, γνωστός για τη συμμετοχή του στον Μαραθώνιο των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, ήταν ένας από τους πρώτους που δοκίμασαν το βάδην σε αγώνα 1.000 μέτρων. Από τότε, το αγώνισμα απέκτησε τη δική του θέση στον ελληνικό στίβο και έφερε στη χώρα μας σημαντικές διακρίσεις.

Σήμερα, το βάδην παραμένει ένα από τα πιο παρεξηγημένα αλλά συναρπαστικά αγωνίσματα. Απαιτεί τεράστια αντοχή, πνευματική δύναμη και απόλυτο έλεγχο του σώματος. Οι αθλητές του δεν είναι απλοί δρομείς – είναι ακροβάτες του εδάφους, που ισορροπούν ανάμεσα στη δύναμη και την τεχνική. Και για όσους αναρωτιούνται αν το βάδην είναι απλά “γρήγορο περπάτημα”, αρκεί να παρακολουθήσουν έναν αγώνα για να καταλάβουν πόσο σκληρό και αληθινά εντυπωσιακό είναι.