Δεν τις έφεραν οι Άραβες. Ούτε ήρθαν για τουρισμό. Οι καμήλες περπάτησαν στο ελληνικό τοπίο με πολεμοφόδια στην πλάτη και εξαφανίστηκαν με τρόπο που σχεδόν κανείς δεν θυμάται.
Λίγο έξω από το Ναύπλιο, σε μια ακτή με πηγές γλυκού νερού, οι αρχαίοι έριχναν ζωντανά άλογα στη θάλασσα
Δεν είχε πόδια, δεν είχε χαίτη. Ίσως ο Δούρειος Ίππος να ήταν ένα πλοίο – κι ένας μεταφραστής έκανε το λάθος που άλλαξε την Ιστορία.
Δεν είχαν υπνωτικά χάπια. Είχαν όμως ύμνους, αρωματικά λουτρά και θεότητες του ύπνου. Οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν την αϋπνία ως προειδοποίηση της ψυχής.
Το 1948, ένας ξένος δημοσιογράφος ακολούθησε το ελληνικό πεζικό στα βουνά της Ηπείρου και άκουσε έναν πατέρα να λέει: «Τους πήραν. Δεν τους ξαναείδα». Την επόμενη μέρα, ανέβηκε με το τουφέκι.
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ περιγράφει πώς έστειλε στρατεύματα και τεθωρακισμένα στο κέντρο της Αθήνας για να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ένας εμφύλιος με ξένο υποβολέα.
Ένα κομμάτι ψωμί κόστιζε 45 δισεκατομμύρια. Και τα παιδιά το κοίταζαν σαν θαύμα.
Φυματικός, χήρος, πρόσφυγας. Ο Γεώργιος Βαφόπουλος έδωσε στη Θεσσαλονίκη το πιο ακριβό δώρο: ένα σπίτι για τα γράμματα, τη σκέψη και τη μνήμη.
Συγκρούστηκαν οι Έλληνες αθλητές, εγκατέλειψε ο ένας, ματωμένος τερμάτισε ο άλλος.
Δεν τον σκότωσε ο Κολοκοτρώνης. Δεν τον εκτέλεσαν οι εχθροί του.