Το 1437, ο Πέρο Ταφούρ μπήκε στην Κωνσταντινούπολη και περιέγραψε μια πόλη που είχε χάσει το φως της. Ο βασιλιάς χωρίς στρατό, οι Βενετοί και οι Γενουάτες σε πόλεμο μεταξύ τους, κι εκείνος στο Παλάτι να βλέπει τους τελευταίους τίτλους να κλείνουν πίσω του
Ο Γάλλος περιηγητής του 1676 καταγράφει μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια. Πάτρα, Θήβα, Δελφοί και χωριά χτισμένα πάνω σε ναούς.
Στα 8 της μπήκε στο Juilliard, παίζοντας Ραχμάνινοφ με τον δικό της τρόπο. Τα χέρια της δεν έφταναν τα πλήκτρα, αλλά η μουσική της έφτανε κατευθείαν στην καρδιά.
Ο Ιωάννης Πάγκας δεν ήταν απλώς ένας ευεργέτης. Ήταν ένας άνθρωπος που έδωσε ό,τι είχε εν ζωή, χτίζοντας την Ομόνοια και μορφώνοντας γενιές φτωχών παιδιών.
Η Αθήνα του 19ου αιώνα μέσα από τα μάτια μιας Αγγλίδας. Το σπίτι έβραζε από ζωή, θόρυβο και φαγητό που άλλαζε μορφή. Ο ύπνος ήταν πολυτέλεια.
Η Βουλή των Ελλήνων θα είχε εντυπωσιακές διακοσμήσεις, αλλά ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας τις απέρριψε όλες.
Το αρχαίο θέατρο δεν είχε ερασιτέχνες. Οι ηθοποιοί πληρώνονταν από τις πόλεις, ανήκαν σε σωματεία, είχαν διπλωματικά προνόμια και μερικοί έγιναν ακόμη και πολιτικοί.
Δεν είχαν λέξη για τις διακοπές, ούτε παγωμένα κοκτέιλ στη θάλασσα
Ήταν μια γειτονιά φτιαγμένη από λαμαρίνες, λάσπη και μνήμες προσφύγων. Τη λέγανε Νέα Ανατολή.
Ήταν αφιέρωμα για τη νίκη των Ελλήνων στους Πέρσες