Μπάσκετ: Από τα 20 τρόπαια σε 30 χρόνια στην αφάνεια!

Το ελληνικό μπάσκετ πανηγύρισε 20 τρόπαια σε διεθνές επίπεδο από το 1991 ως και το 2021 αλλά αυτός ο υπέροχος κύκλος έκλεισε φέτος στα τριάντα χρόνια.

Στις διεθνείς διοργανώσεις του μπάσκετ δε θα υπάρχει ελληνική ομάδα που να έφτασε σε επίπεδο να διεκδικήσει ένα τρόπαιο ή έστω με είσοδο σε ημιτελικά. Τα αποτελέσματα κάνουν λόγο για «κρίση» αλλά θα μας επιτρέψετε να δανειστούμε μια έκφραση του Γιώργου Βασιλακόπουλου που είναι πολύ σωστή: «Άλλο το μπάσκετ στην Ελλάδα κι άλλο το ελληνικό μπάσκετ»!

Η κρίση δεν έχει να κάνει με τις συλλογικές επιδόσεις αποκλειστικά αλλά με άλλα πράγματα. Η αποτυχία των Εθνικών ομάδων (όχι μόνο των ανδρών), η απαξίωση των πρωταθλημάτων (είτε για την Basket League μιλάμε είτε για τις εθνικές κατηγορίες) είναι τα μεγαλύτερα σημάδια της κρίσης.

Βέβαια και τα δύο είναι αλληλένδετα. Αλλά το «καμπανάκι» έχει χτυπήσει εδώ και χρόνια, όχι φέτος με αυτή την αναπόφευκτη όσο και φυσιολογική κατάληξη των ομάδων μας.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά όμως…

Την Τετάρτη (14/4) θα κλείσει και τυπικά ο φετινός κύκλος των ελληνικών ομάδων σε Euroleague, Eurocup, Basketball Champions League και FIBA Europe Cup.

Ο τελευταίος (εξ αναβολής) αγώνας που έχει ο Παναθηναϊκός στην Μόσχα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ ολοκληρώνει τον ευρωπαϊκό κύκλο των εκπροσώπων μας. Τα αποτελέσματα δεν είναι θετικά. Για πρώτη φορά δεν υπάρχει εκπροσώπηση στην τελική φάση και καμία από τις ομάδες μας δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική τετράδα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά:

Στην Euroleague ο Παναθηναϊκός θα έχει το χειρότερο ρεκόρ της ιστορίας του. Και ταυτόχρονα έχασε και το μοναδικό ρεκόρ που είχε: Για πρώτη φορά δε θα πάει πιο μακριά από την Regular Season. Ήταν η μόνη ομάδα, απ’ αυτές που συμμετέχουν χωρίς διακοπή από τη σεζόν 2001-2002 και μετά, που συνέχεια προκρινόταν στη δεύτερη φάση. Όχι φέτος… Δεν άξιζε για τα πλέι οφ φυσικά ούτε και για πολλά πράγματα παραπάνω. Η αλήθεια είναι ότι το γνώριζαν και οι ίδιοι αφού η φετινή χρονιά ήταν δύσκολη.

Ο Ολυμπιακός έμεινε στη 12^η θέση σε μια σεζόν όπου η επιστροφή του Κώστα Σλούκα γέμισε προσδοκίες τον κόσμο. Που έκαναν όνειρα και σχέδια. Ότι η σεζόν δεν είναι επιτυχημένη το θεωρούμε δεδομένο. Ότι ο Ολυμπιακός δεν πήρε τίποτε λιγότερο απ’ αυτά που άξιζε, επίσης. Σε μια διαδικασία 34 αγώνων δε μπορείς να λες ότι αδικείσαι από τη βαθμολογική σου θέση.

Στο Eurocup ο Προμηθέας δεν κατάφερε να πάει πιο μακριά από την Κανονική Περίοδο και μάλιστα με το κάκιστο 2-8. Η αλήθεια είναι ότι η ομάδα της Πάτρας ταλαιπωρήθηκε από τον COVID-19 κι αναγκάστηκε σε πολλούς αγώνες να παίξει με… παίδες κι έφηβους, απλώς για να βγει το πρόγραμμα. Ήταν και ο λόγος που ο Βαγγέλης Λιόλιος έκανε τη μνημειώδη δήλωση ότι «το μπάσκετ χρειάζεται ηγέτες και όχι διαχειριστές» με σαφείς αιχμές προς τον Τζόρντι Μπερτομέου. Τα ίδια πάνω- κάτω είπε και ο Μάκης Γιατράς. Πάντως παρά τα όσα προαναφέρονται, επιτυχημένη δεν τη λες την πορεία του.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους το να πρωταγωνιστείς για τριάντα χρόνια, άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο μόνο ασήμαντο επίτευγμα δεν το λες…

Στο Basketball Champions League το Περιστέρι δεν πήγε πιο μακριά από την Κανονική Περίοδο κι αποκλείστηκε σε όμιλο με την Στρασμπούρ, την Ρίγα (από την οποία έχασε δύο φορές) και την Ρίτας Βίλνιους. Ρεκόρ 2-4 (μόνο τους Λιθουανούς νίκησε) και αποτυχημένη χρονιά.

Η ΑΕΚ πέρασε στην επόμενη φάση, των «16» αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία της έμεινε εκεί και δεν πήγε πιο μακριά. Σε αγώνες που έκριναν πρόκριση δέχθηκε 88 πόντους (από τη Νίζνι), 91 (από την Στρασμπούρ) και 78 (από την Τουρκ Τέλεκομ). Ενώ αντίστοιχα πέτυχε 60-73 και 66. Είχε επίσης πολλά προβλήματα αλλά η χρονιά δεν είναι επιτυχημένη

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι νωρίτερα απώλεσε και τον τίτλο του BCL για το 2020 μέσα στο σπίτι της (ΟΑΚΑ ) και στο Final-8. Στον τελικό με την Μπούργος ήταν ανέτοιμη και έχανε με διαφορά από το πρώτο πεντάλεπτο…

Στο FIBA EUROPE CUP βρέθηκε ο Ηρακλής μετά τον αποκλεισμό του από τον Κεραυνό στα προκριματικά του BCL. Πρώτη αποτυχία… Στη συνέχεια πέρασε στους «16» του FIBA Europe Cup με 3-0 ρεκόρ. Απέκλεισε και την Άνβιλ και πέρασε στους «8» αλλά εκεί δεν… ακούμπησε. Η 9^η της βαθμολογίας του Ισραήλ, Νες Ζιόνα τον ισοπέδωσε με 105-80! Απογοητευτική κατάληξη και σίγουρα αποτυχία… Όσο κι αν η επιστροφή του Ηρακλή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι ιστορική.

Έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος για το μπάσκετ των επιτυχιών

Κάπως έτσι έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος 30 ετών, αρχής γενομένης από το Κύπελλο Κυπελλούχων του ΠΑΟΚ το 1991 στη Γενεύη. Σε ένα διάστημα όπου από τις ελληνικές ομάδες ξέφυγε μόνο το… Eurocup αν κι εκεί είχαμε επιτυχίες. Όπως τη συμμετοχή του Άρη και του Μακεδονικού σε τελικό αλλά και του Πανελληνίου σε φάιναλ φορ. Και Euroleague πήραμε με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Και Κύπελλο Σαπόρτα με ΠΑΟΚ, Άρη, ΑΕΚ και Μαρούσι. Και Κύπελλο Κόρατς από τον ΠΑΟΚ και τον Άρη. Και BCL με την ΑΕΚ αλλά και FIBA Europe League με τον Άρη.

Μέσα σε αυτά τα τριάντα χρόνια η Ελλάδα πανηγύρισε 17 ευρωπαϊκά τρόπαια! Τα 9 στην κορυφαία διοργάνωση (Euroleague), τα 4 ήταν Σαπόρτα, τα 2 Κόρατς κι από ένα BCL και FEL. Αν προσθέσετε και τα τρία Διηπειρωτικά, του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ φτάνουμε στα 20 τρόπαια σε διεθνές επίπεδο τα τελευταία τριάντα χρόνια!!!

Και προσέξτε το πλέον εντυπωσιακό: Είκοσι διεθνή τρόπαια μέσα σε τριάντα χρόνια από έξι διαφορετικές ομάδες. Εντυπωσιακό…

Για πρώτη φορά στην ιστορία δεν θα υπάρχει εκπροσώπηση ελληνικής ομάδας στα πλέι οφ της Euroleague. Κι αυτό δεν έχει ξανασυμβεί… Ακόμα και πριν την καθιέρωση των πλέι οφ (2005) υπήρχε σταθερή εκπροσώπηση στο Top16 τουλάχιστον δύο ομάδων. Το 2002 ήταν μάλιστα τρεις (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και ΑΕΚ) που είχαν πέσει και στον ίδιο όμιλο.

Και βέβαια σε όσα προαναφέρουμε δεν πιάνουν και ομάδες που έφτασαν στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης και διεκδίκησαν τρόπαιο: Όπως ο Πανιώνιος στο Κόρατς (αποκλείστηκε από τον μετέπειτα τροπαιούχο ΠΑΟΚ) και ο Ηρακλής στο Σαπόρτα (τον απέκλεισε η μετέπειτα τροπαιούχος Μπασκόνια, τότε Ταουγκρές)!

Το θέμα είναι αν υπάρχει ελπίδα

Η ουσία είναι ότι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά το πρόβλημα και όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με την εκπροσώπηση σε διεθνές επίπεδο. Θα πρέπει να βρούμε τη ρίζα του προβλήματος και να βάλουμε τις βάσεις. Και μπορεί θεσμικά την ευθύνη να την έχει η ΕΟΚ, που προς το παρόν προσπαθεί να μας πείσει ότι με όσα τραγελαφικά γίνονται ενόψει εκλογών και με διοίκηση Πρωτοδικείου, αποτελεί το θεματοφύλακα των αξιών του ελληνικού μπάσκετ.

Αλλά η ευθύνη είναι συνολική και χωρίς συνεργασία, πλάνο και κοινό πλαίσιο, αποκλείεται να υπάρξει προκοπή.

Το μπάσκετ χρειάζεται γερές βάσεις ώστε να πάψει πλέον να είναι υπόθεση… ιδιωτικής πρωτοβουλίας (και τσέπης). Κι αυτό δεν επιτυγχάνεται χωρίς συνεννόηση.

Προς το παρόν ας συμφωνήσουμε ότι η πτώση δεν άρχισε φέτος με τα παραπάνω διεθνή αποτελέσματα που αναφέρουμε. Αλλά εδώ και καιρό όταν χάθηκε ο δρόμος…