Cobra Kai – 3η σεζόν: Τι μας άρεσε και τι… μας άρεσε (ξανά) – No spoilers

Cobra Kai, σεζόν 3. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο δώρο από τον διαδικτυακό και… πλατφορμιακό Άγιο Βασίλη (στα 39 μου και γνωρίζοντας καλά πια, πώς -και αν- «δουλεύει» ο Santa), από την τρίτη και πολυαναμενόμενη σεζόν του αγαπημένου μου tv show στο Netflix.

Cobra Kai: Πρώτη Ιανουαρίου, λοιπόν, ήταν εκεί. Ανεβασμένο, όπως κι εγώ, έτοιμο-ς για όλα! Το λαχταρούσα, όπως λαχταρά ένα παιδί το πρώτο παγωτό του καλοκαιριού, ένας Έλληνας των 80s-90s τον διορισμό του στο δημόσιο και ο κυρ-Μήτσος απ’ τη Νέα Σμύρνη το τζακ ποτ στο Τζόκερ!

Χρειάστηκαν μόνο δύο βράδια (δυστυχώς μόνο δύο, αφού θα ήθελα να είναι πολλά περισσότερα) για να δω τα πάντα και για ν’ αγαπήσω τη σειρά ακόμη περισσότερο. Και μετά τη μεγάλη μας επιτυχία εδώ, στο sportime.gr, με την αποκλειστική συνέντευξη του θρυλικού Μπόμπι Μπράουν των Karate Kid & Cobra Kai, του ηθοποιού Ron Thomas, χρειάστηκε μόνο η πρόταση, η ιδέα, του διευθυντή Γεράσιμου Μανωλίδη γι’ αυτό εδώ το θέμα. Το είπαμε και το έκανα.

Τι άρεσε και τι δεν άρεσε, λοιπόν, από την τρίτη -και ευτυχώς όχι τελευταία- σεζόν της Νο1 σειράς στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες… Δεν θα μπορούσα να είμαι και πολύ αντικειμενικός για κάτι που τόσο αγαπώ. «Αν αγαπάς αληθινά, έχεις δυο μάτια φωτεινά και μια καρδιά παντοτινά ξελογιασμένη», λέει ο Στέλιος Ρόκκος ή μάλλον του έγραψε να πει ο Νίκος Γρίτσης και έχει απόλυτο δίκιο.

Κι εμείς εδώ αγαπάμε αληθινά και είμαστε Cobra Kai ή μάλλον Johnny’s Cobra Kai ή μάλλον… Eagle Fang Karate (αυτό, όμως, είναι μια άλλη συζήτηση, δεν θα spoilάρουμε εδώ) μέχρι τέλους. Είπαμε «άντε γεια» σ’ αυτόν τον παλιο*$€^#@~/ τον χρόνο με την πιο αγαπημένη μας παρέα, τον Τζόννυ, τον Λαρούσο, τον Μιγκέλ, τον Ντιμίτρι και τα άλλα παιδιά. Αυτό μας φτάνει. Και για τα όποια αδύνατα σημεία του show έχουμε να πούμε μόνο «Unforgiven» κι αφού αγαπάμε αληθινά «Nothing Else Matters», που λένε και οι Metallica!

Πάμε στο θέμα μας. Η 3^η σεζόν ξεκινά λίγες μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα του φινάλε της 2^ης. Ο Μιγκέλ παλεύει να ξυπνήσει από το κώμα, κάτι που καταφέρνει τελικά, όπως μας είχε μαρτυρήσει και το τρέιλερ, ο Ντάνιελ παλεύει να βρει ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική του ζωή, την επαγγελματική και το Καράτε, ο Τζόννυ παλεύει γενικά, με τη ζωή, με τη στεναχώρια και τις τύψεις του, με κάτι φυλακόβιους, με κάνα δυο στο πάρκινγκ ενός μπαρ (υπό την επήρεια αλκοόλ φυσικά), με τους προσωπικούς του «δαίμονες» γενικά, ενώ ο «κακός» Κριζ αναλαμβάνει ολοκληρωτικά το Cobra Kai και προκαλούνται, όπως είναι φυσικό, μερικές δεκάδες περισσότεροι μπελάδες.

Η σεζόν έχει γρήγορη ροή, μπόλικο γέλιο (thanks Johnny) αλλά και καυγάδες, ενώ για πρώτη φορά χτίζεται η ιστορία ζωής του Κριζ, για να μάθει και ο πιο αδαής το γιατί έχει… τσακωθεί με την αγάπη και την ειρήνη. Δεν λείπει το bullying και τα κοινωνικά μηνύματα κατά του, έστω κι αν λύνονται οι διαφορές με το Καράτε -όπως συνηθιζόταν πίσω στα 80s-, η τρομερή μουσική και η καλτίλα μιας άλλης εποχής, 2-3 συγκλονιστικά reunions, με πρώτο και καλύτερο αυτό της επιστροφής της Άλι Μιλς (της αγαπημένης και του Τζόννυ και του Ντάνιελ, της… πέτρας του σκανδάλου), ενώ οι δύο βασικοί μας πρωταγωνιστές στέκονται πιο «ενήλικα» στις περιστάσεις και στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, με λιγότερη ανωριμότητα. Η κόντρα τους, βέβαια, με τον Κριζ κορυφώνεται και μας προσφέρει μερικές στιγμές, που για χρόνια ονειρευόμασταν και περιμέναμε…

Η 3^η σεζόν είναι και αυτή απολαυστική. Μας ταξιδεύει πίσω στα καλύτερά μας χρόνια και μπροστά σε μία 4^η και μία 5^η και μία 6^η και κανείς δεν ξέρει ακόμη πόσες άλλες θ’ ακολουθήσουν! Οι τύποι περνάνε ωραία, το δηλώνουν, το δείχνουν, εμείς ακόμη καλύτερα, κι αφήνουν τα πάντα ανοιχτά.

Θα θέλαμε πάντως -συγγνώμη για το παράπονο- λίγο μεγαλύτερα επεισόδια (με τα μισάωρα είναι σαν να βλέπουμε «Ρετιρέ» ή «Απαράδεκτους» – δεν το λες κακό, έτσι ήταν τα πράγματα κάποτε, αλλά ούτε και ιδανικό) και να φέρουν πίσω τον απίθανο Ρέιμοντ, το «Σαλάχι», έναν από τους πιο αστείους χαρακτήρες της 2^ης σεζόν. Απόντος του και με τον Ντάνιελ-Σαν να παραμένει ξινός όπως πάντα, αυτός που κρατάει όλο το fun στη σειρά είναι και πάλι ο Τζόννυ Λώρενς. Η σκηνή με το λάπτοπ, η φωτογράφησή του για χάρη της Άλι, η προσπάθειά του να της στείλει μήνυμα στο Facebook ή να παραγγείλει… vegan «μαν νταλ μπολ» (φαγητό είναι αυτό) για να την εντυπωσιάσει, ο τρόπος που προσπαθεί να γυμνάσει τον Μιγκέλ, όλα του είναι μια απόλαυση. Αναμένουμε… αναμμένοι την επόμενη σεζόν. Έως τότε να θυμάστε: Cobra Kai Never Dies!

COBRA KAI – Review Season 3

• Σενάριο 8
• Σκηνοθεσία 9
• Ερμηνείες 8 (μπορούν και καλύτερα ορισμένοι νέοι)
• Χαρακτήρες 9
• Καλτίλα 10
• Καλοπέραση (ναι, και φτώχεια, λόγω καραντίνας) 10
• Σειρά κατάλληλη για σουβλάκια ή πίτσες 10
• 3 επεισόδια σερί, αντί για ένα ματς Λαμία-Άρης 10
• 1 επεισόδιο, αντί για μια ομιλία Χαρδαλιά 10
• Μουσική 10
• Σκηνές δράσης 9

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

90s για πάντα – bye bye ’20!

Magbox. Κάντε δικά σας με ένα κλικ όλα τα αγαπημένα σας περιοδικά.