Sunday Files: Όταν τα μεγαθήρια περνούν κρίσεις

Ευρωπαϊκοί και εγχώριοι τίτλοι, ευρύ και φανατικό κοινό, αλλά και τεράστιες προσωπικότητες που φόρεσαν τη φανέλα της. Ενδεχομένως, η Μίλαν είναι ένα από τα μεγαθήρια που μπορούν να κοντράρουν σε τόσες πολλές παραμέτρους τη «χρυσοποίκιλτη» Ρεάλ Μαδρίτης.

Πλέον όμως, όλα τα παραπάνω επιτεύγματα μοιάζουν ως περασμένα μεγαλεία για τους «ροσονέρι», οι οποίοι διανύουν κατά τεκμήριο μια πολυεπίπεδη παρακμή. Η οικειοθελής αποχώρηση από το Europa League προς αποφυγή μελλοντικής ποινής για παραβίαση Financial Fair Play είναι το τελευταίο πράγμα που θα θυμούνται οι Μιλανέζοι από την ευρωπαϊκή τους πορεία στα εξαιρετικά άγονα από πλευράς τροπαίων και διακρίσεων 2010’s.

Μόλις ένα πρωτάθλημα και δύο Σούπερ Καπ Ιταλίας, ομάδες που δεν ξεπερνούσαν τη μετριότητα και αναποτελεσματική διοίκηση συνέθεσαν την ίσως πιο αντιπαραγωγική περίοδο των Λομβαρδών από τα ‘50s.

Πλέον, με τους Μαλντίνι και Μπόμπαν επικεφαλής, οι Ιταλοί θα πρέπει να χτίσουν τις βάσεις για να επανέλθουν σιγά σιγά να θέσουν ξανά τον πήχη ψηλά.  Εκεί δηλαδή που βρισκόταν μέχρι πριν δέκα χρόνια.

Ωστόσο, η Μίλαν δεν είναι το μόνο μεγαθήριο που βρέθηκε σε τόσο παρατεταμένη περίοδο αστάθειας και αβεβαιότητας. Με αφορμή λοιπόν, τα… σκοτεινά χρόνια των Λομβαρδών, το sportime.gr πηγαίνει πίσω στον χρόνο και σας παρουσιάζει και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις την τελευταία 20ετία που τεράστια ευρωπαϊκά κλαμπ «υπέφεραν» από ανομβρία τίτλων και μεγάλων στιγμών.

Ρεάλ Μαδρίτης (2002- 2014)

Μια ντουζίνα ετών, κατά την οποία η «βασίλισσα» δέχθηκε ένα από τα πιο ισχυρά χτυπήματα στο πρεστίζ της, τόσο στην Ισπανία, αλλά κυρίως στην Ευρώπη. Τα μόλις 4 πρωταθλήματα σε αυτό το διάστημα είναι παραπλανητικά, μιας και δεν αποτυπώνουν την πλήρη αλήθεια.

Το πρωτάθλημα του 2008 για παράδειγμα κατακτήθηκε λόγω… αυτοκτονίας της Μπαρτσελόνα και μιας φοβερής ανατροπής επί της Οσασούνα στην Παμπλόνα.

Δείτε πως η Ρεάλ στέφθηκε πρωταθλήτρια εκείνη τη σεζόν:

Οι «μερένγκες» πέρασαν δύσκολα στο Champions League. Οι αποκλεισμοί στη φάση των «16» έτειναν να γίνουν σύνηθες φαινόμενο. Όπως και «σφαλιάρες» σε συνεχείς ημιτελικούς (2011, 2012, 2013), μέχρι να έρθει η λύτρωση της Λισαβόνας το 2014.

Τελικώς, αυτή η «μαύρη» περίοδος ήταν το αναγκαίο κακό για τις «χρυσές» σεζόν που ακολούθησαν στη κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με 4 κατακτήσεις σε μια πενταετία.

Λίβερπουλ (2006-2019)

Το φετινό Champions League το κατέκτησε πανάξια και έχασε για μια… σπιθαμή την Premier League από την Μάντσεστερ Σίτι. Η επιστροφή της στην κορυφή της Ευρώπης όμως, έδωσε τέλος σε μια ιδιαίτερα κακή περίοδο για τους reds, οι οποίοι ύστερα από το έπος της Κωνσταντινούπολης, είχαν κατακτήσει μόλις 2 τίτλους (FA Cup 2006 και League Cup το 2012).

Ο τελικος του 2006 κόντρα στη Γουέστ Χαμ:

Παρά το ωραίο ποδόσφαιρο που έπαιζε κατά περιόδους, το πρόβλημα εντοπιζόταν τόσο στη διοίκηση, όσο και στη σωστή σύνδεση των κομματιών του εκάστοτε ρόστερ. Συστατικά που της στερούσαν τη δυνατότητα να διεκδικήσει ξανά ρόλο πρωταγωνιστή ανάμεσα στα μεγαθήρια. Μέχρι που ήρθε ο Γιούργκεν Κλοπ…

Μπαρτσελόνα (1999-2005)

Μπορεί ο θαυματουργός Λιονέλ Μέσι να πήρε τη σκυτάλη από τον Ροναλντίνιο και να εκτόξευσε την Μπαρτσελόνα σε Ισπανία και Ευρώπη, όμως πριν από αυτούς, η εξαετία 1999-2005 αποτελεί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι «μπλαουγκράνα» δεν κατέκτησαν ούτε έναν τίτλο!

Η αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς από τον Νούνιες στον Λαπόρτα μακροπρόθεσμα αποδείχτηκε σωστή, όμως τις πρώτες περιόδους της νέας κατάστασης, οι Καταλανοί, όχι μόνο έμεναν εύκολα εκτός διεκδίκησης τίτλου, αλλά «ίδρωναν» για να βγουν ακόμα και στο Champions League!

Το γκολ του Ριβάλντο απέναντι στη Βαλένθια που έστειλε την Μπαρτσελόνα στο Champions League:

Ρικέλμε, Σαβιόλα, Κλάιβερτ και φυσικά Ριβάλντο δεν ήταν αρκετοί για να δώσουν στην ομάδα τους κάποιο τίτλο, που ξεγλιστρούσε πάντοτε την τελευταία στιγμή.

Η έλευση του Ράικαρντ όμως μαζί με την ποδοσφαιρική ιδιοφυία του «Ρόνι» επανέφεραν την «Μπάρτσα» στον δρόμο των επιτυχιών  και την έκαναν ξανά ένα από τα κορυφαία μεγαθήρια.