Έπαιζε αμυντικός, μα θα μπορούσες να τον περάσεις για ανθρακωρύχο ή ναύτη από πολεμικό
Το πρόσωπο του τρόμου – Ο τελευταίος των σκληρών.
Δεν ήταν παίκτης. Ήταν δήλωση. Ο Νόρμαν Χάντερ δεν έκανε τάκλιν — έκανε εισβολές. Με τη φανέλα της Λιντς, έπαιξε 540 φορές και κάθε φορά άφηνε και λίγο αίμα, δικό του ή ξένου. Το παρατσούκλι του; “Bites yer legs”. Και κανείς δεν το είπε για πλάκα.
Στο Έλαντ Ρόουντ έλεγαν ότι μπορούσε να μυρίσει τον φόβο. Έβλεπε τον αντίπαλο μέσο και ήξερε αν θα έμπαινε δυνατά ή θα έκανε πίσω. Ο Χάντερ δεν έκανε πίσω ποτέ. Δεν είχε «ήπιες κάρτες». Μόνο κόκκινα βλέμματα και κατακόκκινα μαρκαρίσματα.
Ήταν σκληρός, αλλά ποτέ βρώμικος. Ήξερε πότε να χτυπήσει — και πότε να κοιτάξει τον αντίπαλο στα μάτια και να του πει: «Από δω και πέρα, παίζεις στην κόλαση».
Ήταν Πρωταθλητής με τη Λιντς. Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Αγγλία το ’66. Κι όμως, ο μύθος του έμεινε αλλού: στο γήπεδο της βροχής, στο τάκλιν που δεν σταματούσε στην μπάλα, αλλά στο βλέμμα του αντιπάλου.
Ο Νόρμαν Χάντερ δεν έπαιζε μπάλα. Κυνηγούσε σκιές και τις έτρωγε ζωντανές.
Διαβάστε επίσης:
Ο Εθνικός Φιλιππιάδας: Η λάσπη της Πρέβεζας δεν συγχωρεί
Διονύσης Αντωνέλλος
Δημοσιογράφος με εμπειρία σε blogging, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Γράφω και μιλάω για όσα με απασχολούν καθημερινά και τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά. Πιστεύω στις ιστορίες που κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
