Η Πάλμα: Το σκυλί που περίμενε δύο χρόνια στο αεροδρόμιο τον άνθρωπό του – και εκείνος δεν γύρισε ποτέ
Ανάμεσα σε χιλιάδες απογειώσεις και προσγειώσεις, ένα γερμανικό ποιμενικό έγραψε τη δική του ιστορία πίστης και εγκατάλειψης. Η Πάλμα δεν έφυγε ποτέ από την πίστα — γιατί η καρδιά της περίμενε τον έναν άνθρωπο που δεν γύρισε πίσω.
Μόσχα, 1974. Στο αεροδρόμιο Vnukovo, ένα σκυλί περιμένει. Όχι για λίγα λεπτά. Ούτε ώρες. Περιμένει δύο ολόκληρα χρόνια.
Η Πάλμα, ένας γερμανικός ποιμενικός, ταξίδευε με τον ιδιοκτήτη της για τον Νορίλσκ, αλλά η αεροπορική εταιρεία δεν της επέτρεψε την επιβίβαση επειδή δεν είχε κτηνιατρικό πιστοποιητικό. Ο ιδιοκτήτης, χωρίς άλλες επιλογές, την άφησε πίσω. Έβγαλε το κολάρο της, την αγκάλιασε και μπήκε στο αεροπλάνο.
Η Πάλμα έτρεξε πίσω του. Μέχρι να εξαφανιστεί στον ουρανό.
Η πίστη δεν έχει ημερομηνία λήξης
Από εκείνη τη μέρα, η Πάλμα έμεινε στην πίστα. Πλησίαζε κάθε Il-18 που αφίχθη και αναχωρούσε, με μάτια που έψαχναν ανάμεσα στους επιβάτες. Ζούσε έξω, κάτω από ένα τρέιλερ του προσωπικού, χωρίς να φεύγει ποτέ μακριά από την πύλη της ελπίδας.
Έγινε θρύλος στο αεροδρόμιο. Οι εργαζόμενοι την φρόντιζαν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει τον πυρήνα της προσμονής της.
Ο πιλότος που τη διέκρινε ανάμεσα στο πλήθος
Ο πλοίαρχος Viacheslav Alexandrovich Valentei την παρατήρησε. Κάθε φορά που έφθανε ή έφευγε αεροπλάνο, η Πάλμα ήταν εκεί. Ήλπιζε.
Η ιστορία της δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Komsomólskaya Pravda”, και συγκλόνισε χιλιάδες. Και έφτασε… μέχρι τον πρώην ιδιοκτήτη της, στο μακρινό Νορίλσκ.
Έστειλε γράμμα. Είπε πως δεν μπορούσε να πάρει πίσω την Πάλμα, λόγω της κατάστασης της υγείας της τότε. Και πάλι την αρνήθηκε.
Νέα αρχή, νέα οικογένεια
Τελικά, η Πάλμα βρήκε σπίτι στο Κίεβο. Η Βέρα Κοτλιαρέφσκαγια, καθηγήτρια παιδαγωγικής, την υιοθέτησε. Στο ημερολόγιό της έγραψε:
«Ένας σκύλος με σταθερό χαρακτήρα και βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο. Όταν έφτασε, πλησίασε την κόρη μου, την έγλειψε στο μάγουλο και κράτησε το αυτί της ανάμεσα στα δόντια της — τρυφερά, ήσυχα. Σαν να έλεγε: “Είμαι εδώ τώρα”.»
Από την πίστα στη μεγάλη οθόνη
Το 1988, η ιστορία έγινε ταινία: «Δεμένη στον Διάδρομο» (Tied to the Runway), γνωστή και ως “A Dog Named Palma”. Ένα φιλμ που τίμησε τον ανθρώπινο πόνο μέσα από τα μάτια ενός σκύλου, και που θύμισε σε όλους κάτι απλό και θεμελιώδες:
Τα σκυλιά δεν ξεχνούν. Δεν προδίδουν. Περιμένουν.
Γεωργία Τσιαρλή
Εργάζομαι στο Sportime από το 2018. Στον ελεύθερό μου χρόνο δεν χάνω ριάλιτι! Είναι το πάθος μου. Θέλω να βλέπω που φτάνει και που… καταντάει η κοινωνία για να πηγαίνω κι εγώ μαζί της. Την άποψή μου θα την πω για όλα χωρίς φίλτρο. Δεν συγκρατούμαι!
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
