Κάθε τραγούδι και μια ιστορία: Λεμόνι στην πορτοκαλιά

Την άνοιξη του 1984 κυκλοφόρησε ο περίφημος προσωπικός δίσκος του Νίκου Παπάζογλου «Χαράτσι».

Εκτός από το ομότιτλο περιλάμβανε πολλές άλλες όμορφες στιγμές, αφού σχεδόν όλα τα τραγούδια του άλμπουμ αγαπήθηκαν και παραμένουν «ζωντανά».

Μεγάλο σουξέ το «Λεμόνι στην πορτοκαλιά» σε μουσική της Βάσως Αλαγιάννη και στίχους του Μανώλη Ρασούλη.

Δυστυχώς κανείς από τους δύο δεν είναι πια κοντά μας, όπως και ο Παπάζογλου.

Το καλοκαίρι του 2003 στο τέταρτο τεύχος του περιοδικού Λαϊκό Τραγούδι ο Μανώλης Ρασούλης, σε σημείωμά του με τον τίτλο «Βάσω Αλλαγιάννη – Μια Μοναδική Περίπτωση» έγραφε μεταξύ άλλων:

Μαθήτρια του Νότη Μαυρουδή στην κιθάρα. «Για ξαναπαίξε αυτό το μοτίβο, της είπα ακούγοντας κάτι, ένα μικρό θεματάκι που είχε φτιάξει, παίζοντας το εν είδει μπαλάντας. «Παίχτο μ’ ένα ρυθμό μπάλου ας πούμε». Το ‘παιξε. «Συνέχισε μη σταματάς, πες ότι είναι το κουπλέ». Σφυράγαμε κι οι δύο επί δύο ώρες. Σαν να ‘μαστε ένας. Και να που βγήκε το «Λεμόνι στην πορτοκαλιά». Γελάγαμε επί δύο ώρες, έφτιαξε ένα καταπληκτικό φαΐ, ήμασταν δύο άλλοι, είχαμε προχωρήσει, ήταν μια άλλη, μπήκε στην περιπέτεια του τραγουδιού. Ήταν περιπετειώδεις, φτάνει να βρισκόταν κάποιος να της πει: κάντο. Βρέθηκα εγώ αλλά αυτή ήταν που άνθισε, πήρε τ’ απάνω της, πήρε πολύ τ’ απάνω της παρά λίγο να μας αφήσει πίσω να τρώμε τη σκόνη της. Τσακάλι γκαγκάν.