Το συγκλονιστικό μήνυμα του Καζαντζίδη για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Το 1994, κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο».

Τέλη του 1993 ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε ήδη κάνει το δικό του τάμα…

Ο βάρδος έχοντας επιστρέψει στη δισκογραφία το 1987 μετά από δωδεκάχρονη σιωπή αποφάσισε να συμπράξει με τον σπουδαίο Χρύσανθο και να παρουσιάσουν το δίσκο «Τ’ αηδόνια του Πόντου»,.

Μια εργασία που χρυσώθηκε,  ξεπερνώντας γρήγορα τις 30.000 πωλήσεις, γεγονός πρωτόγνωρο για μια «Ποντιακή» κυκλοφορία.

Ο ίδιος ο Καζαντζίδης με σημείωμά του στο δίσκο αναφέρει:

«Χρόνια τώρα άλλοτε με τη φωνή μου κι άλλοτε με τη σιωπή μου τραγούδησα τον πόνο, τα μεράκια, τα ντέρτια, τις αγωνίες, τους καημούς, τις χαρές και τις πίκρες των ταπεινών, κατατρεγμένων και καταφρονεμένων τούτης εδώ της πατρίδας μου.

Ήρθε όμως η ώρα να ξεπληρώσω ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην ιδιαίτερη Πατρίδα των γονιών μου, τον θρυλικό μα και ηρωικό και καταματωμένο ιστορικό Πόντο. Τον Πόντο τον ανάσπαλτον. Μια πατρίδα που δεν την έζησα ούτε καν τη γνώρισα, μα κατέθεσα όμως όλη τη λατρεία της ψυχής μου. Μια πατρίδα που χάθηκε σ’εκείνο το μεγάλο παζάρι ντροπής του αιώνα μας, όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιήθηκαν σαν ανταλλάξιμο είδος. Θέλω ο δίσκος αυτός να είναι ένα μνημόσυνο στα θύματα εκείνης της θηριωδίας, αλλά και ένα μήνυμα στη σημερινή πολυτάραχη εποχή μας.

Όχι άλλες χαμένες πατρίδες. Όχι άλλα δάκρια. Τέλος θέλω με τον τρόπο αυτό να τιμήσω όλους εκείνους τους αθεράπευτα νοσταλγούς της ποντιακής γης που φύγανε χωρίς να μπορέσουν να δουν τη μαρτυρική τους Πατρίδα και τα λιγοστά γερόντια μας που ζουν ακόμα, για να θυμίζουν με την παρουσία τους τη μεγαλύτερη τραγωδία μα και θηριωδία του αιώνα μας.

Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Θα ήταν μια λύτρωση».

Δεν ήταν μόνο συγκλονιστικά τα λόγια του Καζαντζίδη, αλλά και οι ερμηνείες του: