Πώς γίνεται οι Αρχαίοι Έλληνες να ήξεραν το σέλας;

Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρειάστηκε να ταξιδέψουν στον Βορρά για να δουν το σέλας. Το είδαν με τα ίδια τους τα μάτια. Και όταν κάτι τόσο εντυπωσιακό εμφανίζεται στον ουρανό, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο.

Η πρώτη γνωστή αναφορά σε αυτό το απόκοσμο φως χάνεται στα βάθη της αρχαιότητας. Ο Αναξαγόρας, ο φιλόσοφος που τόλμησε να πει ότι ο ήλιος είναι μια καυτή πέτρα και όχι θεός, κατέγραψε το φαινόμενο το 467 π.Χ. Αργότερα, ο Αριστοτέλης το ανέλυσε στα «Μετεωρολογικά» του, προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί σχηματίζονται τα παράξενα αυτά φώτα στον ουρανό. Το αποκάλεσαν «ουράνια φώτα» ή «πυρσούς του Δία» και το περιέγραψαν σαν λάμψεις φωτιάς που χόρευαν στο σκοτάδι.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό; Το σέλας εμφανίστηκε στην Ελλάδα! Ναι, υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις όπου έντονη ηλιακή δραστηριότητα έκανε το φαινόμενο ορατό σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη. Το 479 π.Χ., λίγο μετά τη μάχη των Πλαταιών, οι Αθηναίοι είδαν στον ουρανό ένα φως τόσο δυνατό που πίστεψαν πως ήταν θεϊκό σημάδι. Αντίστοιχες εμφανίσεις καταγράφηκαν το 466 π.Χ., το 372 π.Χ. και το 343 π.Χ. κοντά στην Κόρινθο.

Ο Όμηρος χρησιμοποιούσε τη λέξη «σέλας» για να περιγράψει τη φλόγα και τη λάμψη. Δεν είναι τυχαίο που αυτή η λέξη έμεινε μέχρι σήμερα για να περιγράφει αυτό το μαγευτικό φαινόμενο. Οι αρχαίοι μπορεί να μην ήξεραν για τη σύγκρουση των ηλιακών σωματιδίων με τη μαγνητόσφαιρα της Γης, αλλά ήξεραν να κοιτάζουν τον ουρανό και να δίνουν στα φαινόμενα έναν ποιητικό, σχεδόν θεϊκό χαρακτήρα.