Ο μυστηριώδης θάνατος του Αμερικανού στρατηγού Τζορτζ Πάτον;

Ο στρατηγός Τζορτζ Πάτον, ένας από τους πιο διάσημους και ικανότατους στρατηγούς των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1945, λίγες ημέρες μετά το ατύχημα που υπέστη.

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο Τζορτζ Πάτον υπέστη ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα στις 9 Δεκεμβρίου 1945, ενώ ταξίδευε κοντά στο Μάνχαϊμ στη Γερμανία. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε συγκρούστηκε με ένα άλλο όχημα, και ο Πάτον τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα και στην πλάτη του. Αν και δεν υπήρχαν εμφανείς εξωτερικές πληγές, υπήρχαν σοβαροί τραυματισμοί στον αυχένα και στα εσωτερικά όργανα. Οι γιατροί δήλωσαν ότι η κατάστασή του ήταν πολύ κρίσιμη.

Παρά την προσπάθεια των γιατρών, ο Πάτον πέθανε από τραύματα στη σπονδυλική στήλη και από επιπλοκές που προήλθαν από τις κακώσεις του, και κυρίως από ανακοπή της καρδιάς, μερικές ημέρες αργότερα. Ήταν 60 ετών.

Ο θάνατος του Τζορτζ Πάτον προκάλεσε πολλές θεωρίες συνωμοσίας, μερικές εκ των οποίων υποστήριζαν ότι ο θάνατός του δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα του ατυχήματος, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών ή στρατηγικών παρασκηνίων, λόγω των απόψεων και των αντιφάσεων που είχε με ανώτερους αξιωματικούς και πολιτικούς, ειδικά μετά τη λήξη του πολέμου και τη στάση του σχετικά με τη Σοβιετική Ένωση και την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Ο Πάτον είχε έντονες διαφωνίες με την πολιτική των ΗΠΑ και των συμμάχων προς τη Σοβιετική Ένωση μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πίστευε ότι η Σοβιετική Ένωση, υπό την ηγεσία του Στάλιν, ήταν η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια και ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έπρεπε να ενισχύσουν την αντίσταση κατά των Σοβιετικών αμέσως μετά τη νίκη στον πόλεμο και όχι να αφήσουν τους Σοβιετικούς να επεκταθούν στην Ευρώπη.

Ο Πάτον ήταν υπέρ της δημιουργίας ενός “δευτέρου πολέμου” εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και των κομμουνιστικών δυνάμεων, κάτι που βέβαια δεν βρήκε υποστήριξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ή τους συμμάχους του. Ήταν πεπεισμένος ότι, αν οι Δυτικοί δεν ενεργούσαν άμεσα, οι Σοβιετικοί θα επεκτείνονταν πολύ γρήγορα στην Ευρώπη, κάτι που τελικά συνέβη με την εγκαθίδρυση του Σιδηρού Παραπετάσματος.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Πάτον συχνά διαφωνούσε με άλλους αξιωματικούς των συμμάχων, κυρίως για τον τρόπο που θα πρέπει να διεξάγεται η μάχη. Ειδικότερα, ήταν υπέρ της ταχείας, επιθετικής στρατηγικής, ενώ άλλοι στρατηγοί, όπως ο Βρετανός στρατηγός Μόντγκομερι ή ο Αμερικανός στρατηγός Άιζενχάουερ, προτιμούσαν μια πιο προσεκτική προσέγγιση με προγραμματισμένα σχέδια και σταδιακές επιθέσεις. Ο Πάτον πίστευε ότι η ταχύτητα και η επιθετικότητα ήταν το κλειδί για την νίκη.

Ο Πάτον είχε και τις δικές του αντιλήψεις για το πώς έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι στρατιώτες, και ήταν γνωστός για την αυστηρότητα και τον αυταρχισμό του. Ειδικά για τους τραυματισμένους στρατιώτες, η στάση του πολλές φορές προκάλεσε αντιδράσεις, όπως όταν κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας σε στρατιωτικά νοσοκομεία, κατηγόρησε στρατιώτες για «φοβικό σύνδρομο», τιμωρώντας τους για την αναρρωτική τους κατάσταση, κάτι που προκάλεσε έντονη κατακραυγή και απειλές για την απομάκρυνσή του από το στρατό.

Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Πάτον ήταν επικριτικός απέναντι στη διαδικασία αποναζιστικοποίησης της Γερμανίας. Αντίθετα με την επίσημη πολιτική των ΗΠΑ, ο Πάτον πίστευε ότι η Γερμανία έπρεπε να ενσωματωθεί γρήγορα στην Δυτική Ευρώπη και να βοηθήσει στην αντίσταση κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν υπέρ της συνεργασίας με πρώην Ναζί στρατηγούς και αξιωματικούς, καθώς πίστευε ότι αυτοί είχαν τις ικανότητες να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της Γερμανίας και στην αντίσταση στον κομμουνισμό.

Ο Πάτον ήταν μια ισχυρή προσωπικότητα, με έντονα στρατηγικά και πολιτικά οράματα που συχνά τον έβαζαν σε σύγκρουση με τους ανώτερους αξιωματικούς και πολιτικούς ηγέτες. Η επιμονή του σε πιο επιθετικές στρατηγικές και οι αντιφάσεις του σε πολιτικά ζητήματα, όπως η στάση του απέναντι στους Σοβιετικούς και τους πρώην Ναζί, ήταν κεντρικά σημεία των διαφωνιών του. Αυτές οι διαφωνίες και οι διαφορετικές αντιλήψεις τελικά είχαν αντίκτυπο στην καριέρα του και στη στάση των ΗΠΑ και των συμμάχων του απέναντι του.