Κατά τη διάρκεια του αγώνα του έδιναν ένα μπουκάλι που νόμιζες ότι είχε νερό αλλά είχε υδράργυρο. Το έκαναν για να κερδίσει

Ο Ζαν Ρομπίκ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ποδηλάτης. Αν και μικρόσωμος και ελαφρύς, είχε τη φήμη ενός ατρόμητου αθλητή με τεράστια αντοχή. Στο Tour de France, όπου οι αναβάτες έπρεπε να διανύσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα σε ανηφόρες και κατηφόρες, το χαμηλό βάρος του ήταν πλεονέκτημα στις αναβάσεις αλλά τεράστιο μειονέκτημα στις καταβάσεις. Εκεί, η φυσική του κατάσταση δεν μπορούσε να τον βοηθήσει – και έτσι κατέφυγε σε μια ακραία, παράνομη τεχνική.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ένας βοηθός του τού έδινε ένα υποτιθέμενο μπουκάλι με νερό. Στην πραγματικότητα, όμως, το μπουκάλι ήταν γεμάτο με μόλυβδο ή υδράργυρο, ένα υλικό εξαιρετικά βαρύ που αύξανε το βάρος του σώματός του. Αυτό του έδινε ένα τεράστιο πλεονέκτημα στις κατηφόρες, καθώς οι πιο βαριοί ποδηλάτες είχαν μεγαλύτερη αδράνεια και μπορούσαν να κατεβαίνουν γρηγορότερα. Μόλις ολοκληρωνόταν η κατάβαση, ο Ρομπίκ απλώς ξεφορτωνόταν το μπουκάλι και συνέχιζε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Η τεχνική αυτή ήταν σχεδόν αδύνατο να αποδειχθεί εκείνη την εποχή. Δεν υπήρχαν οι κάμερες και οι αυστηροί έλεγχοι που υπάρχουν σήμερα, και οι αντίπαλοί του, αν και είχαν υποψίες, δεν μπορούσαν να αποδείξουν τίποτα. Το κόλπο του έγινε θρύλος και του χάρισε το παρατσούκλι “The Heavy Metal Descender”, μια ξεκάθαρη αναφορά στο υλικό που χρησιμοποιούσε για να αποκτήσει αυτό το παράνομο πλεονέκτημα.

Παρά το γεγονός ότι η μέθοδός του θεωρείται απάτη, ο Ρομπίκ παραμένει μια από τις πιο θρυλικές μορφές του ποδηλατικού κόσμου. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με τη διορατικότητα, την πονηριά και τα όρια που κάποιοι αθλητές είναι πρόθυμοι να ξεπεράσουν για να κερδίσουν.