Το ναυάγιο του 1511 που αν δεν είχε συμβεί, δεν θα υπήρχε ούτε Αμερική, ούτε Τράμπ, ούτε δασμοί

Το 1511, ένα ισπανικό πλοίο ναυαγεί στα ανοιχτά της χερσονήσου του Γιουκατάν. Ήταν ένα γεγονός χωρίς πανό, χωρίς κανείς να φαντάζεται πως οι αφροί της θάλασσας εκείνης της μέρας θα άλλαζαν την ιστορία του κόσμου. Μερικοί επιζώντες βγήκαν ζωντανοί στην ακτή, για να παραδοθούν αμέσως σε μια μοίρα πιο σκληρή κι από τον πνιγμό: μερικοί θυσιάστηκαν από τους Μάγια, άλλοι δούλεψαν μέχρι θανάτου.

Μόνο δύο επέζησαν για να φτάσουν ως το τέλος: ο ιερέας Χερόνιμο δε Αγιλάρ και ο στρατιώτης Γκονζάλο Γκερρέρο. Ο Αγιλάρ έμεινε δούλος για χρόνια, αλλά δεν έσπασε. Ο Γκερρέρο, από την άλλη, δεν έμεινε δούλος: παντρεύτηκε μια ευγενή Μάγια, απέκτησε παιδιά μαζί της και έγινε πολεμικός αρχηγός τους. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία να γυρίσει πίσω στους Ισπανούς, αρνήθηκε. Τώρα πια ήταν «ένας από αυτούς».

Όταν ο Ερνάν Κορτές κατέβηκε στην περιοχή το 1519, ο Αγιλάρ, που μιλούσε πλέον τη γλώσσα των Μάγια, ενώθηκε με την ισπανική αποστολή και έγινε ο πρώτος κρίκος σε μια αλυσίδα μεταφράσεων που θα άλλαζε τον κόσμο. Η δεύτερη μεταφράστρια, η Μαλίντσιν, μιλούσε ναχουάτλ, τη γλώσσα των Αζτέκων, και μαζί δημιούργησαν μια δίοδο επικοινωνίας.

Οι Ισπανοί δεν νίκησαν μόνο με σπαθιά και άλογα. Νίκησαν με λόγια, με συμμαχίες, με την οργή των υποταγμένων φυλών ενάντια στους Αζτέκους. Οι Ισπανοί ήταν λίγοι. Οι αυτόχθονες που συμμάχησαν μαζί τους, ήταν χιλιάδες. Η κατάκτηση του Νέου Κόσμου ήταν προϊόν μιας πολύπλοκης μετάφρασης – στην κυριολεξία.

Αν εκείνο το πλοίο δεν είχε ναυαγήσει, δεν θα υπήρχε ο Αγιλάρ, δεν θα υπήρχε ο κρίκος για να συνδεθεί ο Κορτές με τις γλώσσες και τις συμμαχίες του Μεξικού. Χωρίς μετάφραση, χωρίς διπλωματία, χωρίς εντολή, δεν θα υπήρχε κατάκτηση. Τουλάχιστον όχι έτσι, όχι τότε.

Και αν δεν υπήρχε κατάκτηση, δεν θα υπήρχε αποικιοκρατία. Δεν θα υπήρχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες όπως τις ξέρουμε. Δεν θα υπήρχε η Δύση όπως τη γνωρίζουμε. Δεν θα υπήρχε καν ο κόσμος όπως τον διαβάζεις αυτή τη στιγμή.