Του έβγαλαν το μάτι, τον είπαν κουτσό. Τους ένωσε όλους και έγινε βασιλιάς της Ελλάδας.

Η ιστορία τον θυμάται ως τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όμως ο Φίλιππος Β΄ δεν χρειάστηκε τη σκιά του γιου του για να γίνει αθάνατος. Ξεκίνησε τη ζωή του ως όμηρος των Θηβαίων, με ταπεινώσεις και πληγές, για να καταλήξει μονάρχης ολόκληρης της Ελλάδας. Αν δεν είχε δολοφονηθεί τόσο νωρίς, ίσως ο ίδιος να είχε κατακτήσει την Περσία πριν από τον Αλέξανδρο.

Στην εφηβεία του τον έστειλαν όμηρο στην εχθρική Θήβα, όπου και διδάχτηκε στρατηγική από τους καλύτερους της εποχής, τον Πελοπίδα και τον Επαμεινώνδα. Εκεί είδε τη δύναμη της φάλαγγας, τη σημασία του ιππικού και την αξία της πειθαρχίας. Όταν γύρισε πίσω, βρήκε τη Μακεδονία σε χάος. Ο βασιλιάς αδερφός του σκοτωμένος, εχθροί παντού, και οι Αθηναίοι να αποβιβάζουν στρατεύματα στα παράλια. Όμως ο Φίλιππος δεν το έβαλε κάτω.

Μέσα σε λίγα χρόνια νίκησε τους Ιλλυριούς, τους Θράκες, τους Παίονες και τους Αθηναίους. Ξεκίνησε να εξοπλίζει το στρατό του με ένα νέο όπλο: τη σάρισα. Ένα ακόντιο έξι μέτρων που έδωσε στη μακεδονική φάλαγγα ανυπέρβλητο πλεονέκτημα. Εισήγαγε την προαγωγή με αξιοκρατία, και έδωσε πνοή σε έναν στρατό που μέχρι τότε ήταν απλώς μια μάζα μισθοφόρων.

Καθώς προχωρούσε από νίκη σε νίκη, ο Φίλιππος τραυματίστηκε δύο φορές τόσο σοβαρά που πολλοί τον θεώρησαν τελειωμένο. Μια φορά του έβγαλαν το μάτι κατά την πολιορκία της Μεθώνης. Αργότερα, τον χτύπησαν με δόρυ στο γόνατο, και έμεινε κουτσός. Μα εκείνος ούτε βλέφαρο δεν έριξε. Συνέχισε να ιππεύει, να οδηγεί μάχες, να μιλά με πρέσβεις και να σχεδιάζει την εισβολή στην Περσία.

Η μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. υπήρξε η απόλυτη στιγμή του. Εκεί, με σύμμαχο τον έφηβο γιο του Αλέξανδρο, συνέτριψε τους Αθηναίους και τους Θηβαίους. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο στρατιωτικό. Οδήγησε στη δημιουργία του Συνεδρίου της Κορίνθου. Για πρώτη φορά, Έλληνες ενώθηκαν κάτω από έναν ηγέτη, όχι με τη βία αλλά με συμφωνία. Κι εκείνος ήταν ένας μονόφθαλμος, κουτσός Μακεδόνας.

Δεν πρόλαβε να οδηγήσει ο ίδιος την εκστρατεία κατά των Περσών. Τον δολοφόνησε ένας σωματοφύλακάς του στο θέατρο των Αιγών, την ώρα που ετοίμαζε τον γάμο της κόρης του. Οι θεωρίες για τη δολοφονία είναι πολλές. Άλλοι μιλούν για συνωμοσία των Περσών, άλλοι για εκδίκηση της Ολυμπιάδας ή για προσβολή προσωπική. Ο γιος του, Αλέξανδρος, πήρε τον θρόνο και κληρονόμησε έναν ενοποιημένο και πανίσχυρο ελληνικό κόσμο.

Ο Φίλιππος πέθανε στα 46 του. Όμως μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, κατάφερε ό,τι δεν πέτυχε κανείς πριν ή μετά: έκανε τη Μακεδονία υπερδύναμη, ένωσε τους Έλληνες, και προετοίμασε το έδαφος για την εκστρατεία που θα άλλαζε τον κόσμο. Ο ίδιος μπορεί να μην μπήκε στην Περσέπολη, αλλά το δικό του δόρυ ήταν αυτό που τη σημάδεψε πρώτο.