Ήταν ωραία, εύγλωττη και επικίνδυνη. Έστησε το πιο τολμηρό σχολείο για κορίτσια στην Πόλη και την ανάγκασαν να παραιτηθεί

Γεννήθηκε στην Προύσα, αλλά έμοιαζε να ανήκει στο μέλλον. Η Καλλιόπη Κεχαγιά είχε παράστημα, μόρφωση και αποφασιστικότητα. Σπούδασε στο Λονδίνο όταν ελάχιστες γυναίκες τολμούσαν να φύγουν από το σπίτι τους, και μιλούσε άπταιστα αγγλικά σε μια εποχή που οι περισσότερες δεν είχαν τελειώσει ούτε το δημοτικό. Επέστρεψε στην Αθήνα με στόχο να διδάξει. Αλλά όχι απλώς γράμματα. Να αλλάξει τη νοοτροπία.

Σε ηλικία μόλις 18 ετών διορίστηκε δασκάλα. Σε λίγα χρόνια έγινε υποδιευθύντρια και στη συνέχεια διευθύντρια στα κορυφαία παρθεναγωγεία της χώρας. Η ίδια κατέγραφε με αυστηρότητα το πρόγραμμα σπουδών, δίδασκε τα κορίτσια όχι μόνο πειθαρχία αλλά και ανεξαρτησία, και διαμόρφωνε δασκάλες που μετέφεραν το όραμά της παντού. Έβαλε στο μάθημα τη λογική, τη φιλοσοφία, την αγγλική γλώσσα και την καλλιέργεια της σκέψης. Για την εποχή, ήταν επανάσταση.

Την κάλεσαν να αναλάβει ένα νέο ίδρυμα στην Κωνσταντινούπολη. Το Ζάππειο Παρθεναγωγείο. Της έδωσαν συμβόλαιο δια βίου και μισθό ανώτερο από καθηγητή πανεπιστημίου. Έστησε ένα σχολείο πρότυπο, ταξίδεψε σε Παρίσι και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις για να φέρει ιδέες, και σχεδίασε το κτήριο, τα προγράμματα, τα εργαστήρια. Μιλούσε σε αίθουσες γεμάτες κόσμο, οργανώνοντας κύκλους διαλέξεων μόνο για γυναίκες. Δεν δίδασκε μόνο ύλη. Δίδασκε το πώς να είσαι δυνατή.

Η εικόνα της, στηριγμένη σε κολώνα του Παρθενώνα και στεφανωμένη από τη θεά Αθηνά, αποτυπώθηκε σε συμβολική ζωγραφική που της χάρισαν. Αλλά η ίδια δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Οργάνωσε συνέδρια, ίδρυσε σχολές, πήγε στην Αμερική και εκφώνησε λόγο στο Ντιτρόιτ, συνάντησε την Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ και γύρισε πίσω για να συνεχίσει. Στην Αθήνα έστησε σχολείο χειροτεχνίας για φτωχές γυναίκες, δίδαξε οικιακή οικονομία, ίδρυσε το πρώτο σωφρονιστικό ίδρυμα για ανήλικα αγόρια με στόχο την ηθική τους αναμόρφωση.

Όμως όσο ανέβαινε, τόσο πλήθαιναν οι φωνές. Όχι γιατί απέτυχε. Αλλά γιατί ξεχώρισε. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν απέκτησε παιδιά, ζούσε μόνη, ταξίδευε, οργάνωνε, αποφάσιζε. Η επιτυχία της σχολής της προκάλεσε φθόνο. Τα έξοδα, η ακτινοβολία της, το γεγονός ότι όλοι την άκουγαν – έγιναν τελικά τα επιχειρήματα για να την αναγκάσουν να παραιτηθεί. Το σχολείο της συνέχισε. Αλλά χωρίς εκείνη.

Η Καλλιόπη Κεχαγιά δεν σταμάτησε. Οργάνωσε το «Πρότυπο Εθνικό Παρθεναγωγείο» και έγινε η πρώτη γυναίκα που επέβλεψε όλα τα σχολεία της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Ό,τι δίδαξε, πέρασε στην εκπαιδευτική πολιτική. Και έμεινε. Όχι μόνο στις σελίδες των βιβλίων, αλλά σε κάθε γυναίκα που μπήκε σε σχολείο με ελπίδα για κάτι περισσότερο από πειθαρχία και προσευχή. Έμεινε ως η δασκάλα που ήξερε ότι η εκπαίδευση είναι το όπλο που δεν αφοπλίζεται ποτέ.