130 παιδιά εξαφανίστηκαν όταν ένας άγνωστος άρχισε να παίζει μουσική στην πλατεία

Ήταν 26 Ιουνίου 1284, στη μικρή πόλη Χάμελιν της Κάτω Σαξονίας. Κανείς δεν ήξερε το όνομά του. Είχε ρούχα σε παράξενα χρώματα, μια μακριά φλογέρα και βλέμμα που δεν έμοιαζε ανθρώπινο. Οι κάτοικοι τον είχαν δει λίγες μέρες νωρίτερα να σώζει την πόλη από μια εισβολή αρουραίων. Τους υπνώτισε με τον ήχο του και τους έπνιξε στο ποτάμι. Οι πολίτες χειροκρότησαν, αλλά αρνήθηκαν να τον πληρώσουν. Είπαν πως ζητούσε πολλά.

Ο ξένος έφυγε χωρίς κουβέντα. Κανείς δεν περίμενε ότι θα ξαναγυρίσει. Μα μια μέρα, στάθηκε στην πλατεία του Χάμελιν, σήκωσε τη φλογέρα του και άρχισε να παίζει. Αυτή τη φορά δεν τον ακολούθησαν τρωκτικά. Τον ακολούθησαν τα παιδιά. Εκατόν τριάντα αγόρια και κορίτσια, όλα από το Χάμελιν. Περπάτησαν πίσω του μέχρι που χάθηκαν στα βουνά. Μόνο ένα παιδί επέστρεψε, κουτσό και καθυστερημένο, δεν πρόλαβε να τους φτάσει. Τα υπόλοιπα χάθηκαν για πάντα.

Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ακόμη μια επιγραφή. Χρονολογείται από το 1602. Λέει: «Το 1284, την ημέρα των Αγίων Ιωάννη και Παύλου, 130 παιδιά που γεννήθηκαν στο Χάμελιν χάθηκαν όταν τα αποπλάνησε ένας αυλητής με πολύχρωμα ρούχα». Το πιο τρομακτικό δεν είναι η επιγραφή. Είναι η σιωπή: στον δρόμο που λένε ότι τα οδήγησε έξω από την πόλη, απαγορεύεται μέχρι και σήμερα να παίζεται μουσική.

Για αιώνες, οι ιστορικοί προσπαθούν να εξηγήσουν τι συνέβη. Άλλοι μιλούν για λοιμό. Άλλοι για μαζική μετανάστευση. Άλλοι για τελετουργική απαγωγή. Το βέβαιο είναι πως η παλιότερη καταγραφή ήταν ένα βιτρό στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, φτιαγμένο γύρω στο 1300. Είχε φιγούρες παιδιών και έναν άντρα με φλογέρα. Το βιτρό χάθηκε το 1660, αλλά περιγραφές του διασώθηκαν.

Η σύνδεση με τους αρουραίους ήρθε πολύ αργότερα, στους θρύλους του 16ου αιώνα. Η αληθινή ιστορία, η πρώτη, ήταν πιο ωμή. Κανένας σωτήρας, κανένα θαύμα. Μόνο μια πόλη που αρνήθηκε να πληρώσει και μια μελωδία που έγινε κατάρα. Η πιο παιδική ιστορία της Γερμανίας ίσως είναι και η πιο σκοτεινή.