Πώς οι Γερμανοι κατέσφαξαν το Αιγάλεω δρόμο-δρόμο πριν φύγουν από την Ελλάδα
Μια από τις πιο φρικτές μέρες της Κατοχής γράφτηκε στις γειτονιές του Αιγάλεω, όταν οι Γερμανοί κατέσφαξαν δεκάδες αμάχους λίγο πριν αποχωρήσουν.
Ξημέρωνε 29 Σεπτεμβρίου 1944, και το Αιγάλεω κοιμόταν μ’ ένα αυθόρμητο αίσθημα ανακούφισης. Οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να υποχωρούν. Οι φήμες ήθελαν την Κατοχή να τελειώνει. Οι οικογένειες της συνοικίας του Αγίου Γεωργίου ετοίμαζαν το ψωμί τους, οι άντρες ετοιμάζονταν για το μεροκάματο, τα παιδιά κατηφόριζαν στους πρόχειρους δρόμους με κουβάδες και παπούτσια μπαλωμένα με σύρμα. Κανείς δεν φανταζόταν πως εκείνο το πρωινό, το Αιγάλεω θα βάφονταν με το αίμα των δικών του.
Χωρίς καμία προειδοποίηση, ένα γερμανικό τάγμα κατέβηκε από την Ιερά Οδό με θωρακισμένα οχήματα. Στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου, οι στρατιώτες κύκλωσαν τα σπίτια, έσπασαν πόρτες, έσυραν άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένους και μικρά παιδιά έξω. Χωρίς κανένα δισταγμό, άνοιξαν πυρ. Οι σφαίρες βρήκαν τους ανθρώπους στους δρόμους τους. Άλλους στην πόρτα τους. Άλλους πάνω στο στρώμα τους.
Οι γερμανοί στρατιώτες έβαλαν φωτιά στις αυλές, στις κουζίνες, στις παιδικές κάλτσες που είχαν μείνει να στεγνώνουν στα σύρματα. Όποιος επιχειρούσε να ξεφύγει, γαζωνόταν από το πολυβόλο. Ο ποταμός Κηφισός πήρε αίμα στις όχθες του, κι η καμένη μυρωδιά απλώθηκε ως τον Ελαιώνα. Οι γείτονες δεν είχαν χρόνο να θάψουν τους νεκρούς· οι δρόμοι είχαν γεμίσει κορμιά.
Στην καρδιά αυτής της σφαγής, οι Γερμανοί τιμωρούσαν τον πληθυσμό για τις πράξεις αντίστασης. Το Αιγάλεω είχε φιλοξενήσει ΕΑΜίτες, είχε ταΐσει αντάρτες, είχε κουβαλήσει όπλα για τους ΕΛΑΣίτες που δρούσαν στο Σωτηράκι. Η επιχείρηση δεν ήταν πολεμική· ήταν εκδίκηση. Ήταν η αποχώρηση του τέρατος με κραυγή και αίμα.
Ο αριθμός των νεκρών παρέμεινε αβέβαιος για δεκαετίες. Άλλοι μίλησαν για 96. Άλλοι για 150. Όλοι όμως συμφώνησαν πως εκείνη τη μέρα το Αιγάλεω σφαγιάστηκε, γειτονιά προς γειτονιά. Το πρωινό του Σεπτέμβρη έμεινε για πάντα χαραγμένο στους κατοίκους σαν μια κραυγή που δεν τελείωσε ποτέ.
Σήμερα, στον Άγιο Γεώργιο υπάρχει μια στήλη με ονόματα. Παιδιά. Γυναίκες. Πατεράδες. Όσοι δεν πρόλαβαν να αποχαιρετίσουν, όσοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Η σφαγή του Αιγάλεω δεν ήταν μάχη. Ήταν μαζική εκτέλεση. Μια προμελετημένη σφαγή που γράφτηκε με τα αίματα ενός προαστίου.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
