Το ελληνικό πλοίο που βυθίστηκε με 72 άντρες μέσα στο λιμάνι, ενώ είχε επιζήσει από όλο τον πόλεμο

Όταν έφτασε στη Λέρο, το πλήρωμα του «Βασίλισσα Όλγα» πίστεψε πως είχε έρθει η ώρα για μια ανάσα. Είχαν πολεμήσει σε Ινδία, Αίγυπτο, Τομπρούκ, Σικελία, είχαν διαλύσει νηοπομπές, βυθίσει υποβρύχια, σωθεί από βόμβες, νάρκες και τορπίλες. Το πλοίο τους είχε γίνει σύμβολο. Ήταν πια ξανά στο Αιγαίο. Και δεν ήξεραν πως θα ήταν η τελευταία τους αποστολή.

Το «Βασίλισσα Όλγα» ήταν το πιο επιτυχημένο ελληνικό πολεμικό πλοίο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είχε χτιστεί στη Γλασκώβη και εξοπλιστεί με γερμανικά πυροβόλα που αγοράστηκαν με αντάλλαγμα ελληνικά καπνά. Πέρασε όλη την πολεμική του ζωή συνοδεύοντας νηοπομπές και καταδιώκοντας ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις, αλλά τα ξημερώματα της 26ης Σεπτεμβρίου 1943 έριξε άγκυρα στο λάθος λιμάνι.

Το Λακκί της Λέρου ήταν από τα πιο προστατευμένα φυσικά λιμάνια της Μεσογείου. Όμως εκείνο το πρωί, περισσότερα από 20 γερμανικά Ju 88 κατέβηκαν ξαφνικά από τον ουρανό και επιτέθηκαν σε δύο πλοία: το ελληνικό «Βασίλισσα Όλγα» και το βρετανικό «Intrepid». Τα πληρώματα αιφνιδιάστηκαν. Οι μηχανές ήταν σε ηρεμία, τα όπλα ημιεπανδρωμένα. Οι πρώτες βόμβες βρήκαν στόχο.

Ο κυβερνήτης του πλοίου, Πλωτάρχης Γεώργιος Μπλέσσας, σκοτώθηκε ακαριαία από ριπή πολυβόλου. Ο εκκωφαντικός θόρυβος και η έκρηξη στο πρυμναίο τμήμα παρέσυρε δεκάδες άντρες στον βυθό. Μέσα σε τρία λεπτά, το πιο δοξασμένο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού είχε ανατραπεί και χαθεί. Από τους 222 επιβαίνοντες, σκοτώθηκαν 72. Μερικοί ναύτες πρόλαβαν να φωνάξουν: «Ζήτω η Όλγα» πριν βυθιστεί η πλώρη.

Το πλοίο είχε πολεμήσει στην Ινδία, στον Ινδικό, στον Ατλαντικό, στη Μεσόγειο. Είχε βυθίσει το ιταλικό υποβρύχιο Uarsciek, είχε συντρίψει τη νηοπομπή της Καλαβρίας, είχε ψυχαγωγηθεί από τη Σοφία Βέμπο στην Αλεξάνδρεια, είχε μεταφέρει τραυματίες στην Κρήτη και τον ελληνικό χρυσό στη Σούδα. Δεν το βύθισε ο εχθρός εν πλω. Το βύθισε ένα σμήνος βομβαρδιστικών ενώ ήταν αγκυροβολημένο.

Η είδηση της βύθισης βύθισε σε πένθος το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Το πλήρωμα ήταν εξαντλημένο, μακριά από την πατρίδα επί δύο χρόνια, αλλά δεν είχε λυγίσει. Είχαν αποδείξει ότι μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ακόμη και το ιταλικό τορπιλοβόλο Castore σε μάχη σώμα με σώμα. Όμως δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον αιφνιδιασμό και τον ουρανό. Το πλοίο χάθηκε χωρίς να προλάβει καν να φύγει.

Η θυσία του «Βασίλισσα Όλγα» έγινε θρύλος. Στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας υπάρχει μνημείο. Στο Λακκί της Λέρου, κάθε χρόνο στις 26 Σεπτεμβρίου, γίνεται επιμνημόσυνη δέηση. Το όνομα του Μπλέσσα δόθηκε σε πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, μαζί με εκείνα των άλλων πεσόντων. Ήταν το πλοίο που σήκωσε την ψυχή της Ελλάδας και χάθηκε με τη σημαία της ψηλά.