Το ελληνικό νησί που έγινε αόρατο για να γλιτώσει τους πειρατές, όπως το Στρουμφοχωριό που κρυβόταν από τον Δρακουμέλ

Σε έναν κόσμο όπου η πειρατεία δεν ήταν περιπέτεια αλλά τρόμος, οι κάτοικοι ενός νησιού βρήκαν τον πιο αθόρυβο τρόπο για να επιβιώσουν: εξαφανίστηκαν χωρίς να φύγουν. Η Ικαρία, στη μέση του Αιγαίου, έγινε το πρώτο ελληνικό «Στρουμφοχωριό», αόρατο από θάλασσα και ουρανό, για να σωθεί από τα μαχαίρια και τις φωτιές των πειρατών.

Οι επιθέσεις δεν ήταν σπάνιες. Οι πειρατές έκαναν κουμάντο στο Αιγαίο, κι ένα νησί σαν την Ικαρία, χωρίς φρούρια ή στόλο, δεν είχε άλλο τρόπο άμυνας. Έτσι, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τα παραλιακά σπίτια τους και ανέβηκαν στα βουνά. Εκεί, ανάμεσα σε επίπεδους ογκόλιθους, έχτισαν σπίτια σχεδόν αόρατα, που έμοιαζαν με φυσικά σχηματισμένες σπηλιές. Είχαν μόνο μία είσοδο, χωρίς καμινάδα, χωρίς παράθυρα, χωρίς φως. Από μακριά έμοιαζαν με πέτρες, και αυτό ακριβώς ήθελαν.

Οι Ικαριώτες ζούσαν χωρίς καπνό, χωρίς φωτιά, χωρίς σκυλιά που να γαβγίζουν. Κυκλοφορούσαν κυρίως το βράδυ, με απόλυτη σιωπή. Όποιος επισκέπτης έφτανε στο νησί, έβλεπε ένα τοπίο νεκρό, αλλά ήταν γελασμένος. Όπως ο Δρακουμέλ δεν έβρισκε ποτέ τα Στρουμφ, έτσι και οι πειρατές έφευγαν με άδεια χέρια, βρίσκοντας μόνο ρημαγμένες καλύβες και ρούχα χωρίς ψυχή.

Σε πολλές περιπτώσεις, όταν κάποιος σήμανε συναγερμό από τα παρατηρητήρια που είχαν στημένα στα περάσματα, οι κάτοικοι κρύβονταν μέσα στις πέτρες τους και περίμεναν ώρες ή μέρες. Οι επιδρομείς δεν έβρισκαν τίποτα πολύτιμο – γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν επιλέξει τη ζωή και την αφάνεια από τον πλούτο και τον θάνατο.

Αυτός ο τρόπος ζωής, αυτή η σιωπηλή άμυνα, κράτησε για σχεδόν δύο αιώνες. Και λένε πως η ίδια αυτή ζωή, με φτωχή αλλά καθαρή διατροφή, σκληρή σωματική εργασία και καμία βιασύνη, ήταν που έκανε τους Ικαριώτες να ζουν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον Έλληνα. Σήμερα, η Ικαρία είναι γνωστή ως το νησί της μακροζωίας – αλλά κάποτε ήταν το νησί της εξαφάνισης.

Και κάπως έτσι, ένα μικρό ελληνικό νησί κατάφερε να κρυφτεί μέσα στην πέτρα και να επιβιώσει, σαν το Στρουμφοχωριό που γλίτωνε πάντα από τον Δρακουμέλ, όχι με μαγεία – αλλά με εξυπνάδα, σιωπή και πέτρα.