Ο γίγαντας που ήταν θαμμένος στην κορυφή ενός βουνού έξω από την Κωνσταντινούπολη και τρόμαζε τους περιηγητές του 1800

Λίγα μίλια βόρεια από την Κωνσταντινούπολη, στην άγρια πλευρά του Βοσπόρου, υψώνεται ένας μοναχικός λόφος με θέα τη Μαύρη Θάλασσα. Οι Τούρκοι τον λένε Kara-deniz Dağı. Οι περιηγητές του 19ου αιώνα τον ονόμασαν αλλιώς: το Βουνό του Γίγαντα.

Ο πρώτος Ευρωπαίος που άκουσε την ιστορία σάστισε. Εκεί, του είπαν, ήταν θαμμένο το μισό σώμα ενός γιγαντιαίου άντρα, που το μήκος του —μόνο μέχρι τη μέση— μετρούσε πενήντα πόδια. Κι αν αυτό ήταν αλήθεια, ολόκληρος θα ξεπερνούσε σε ύψος το μεγαλύτερο άγαλμα της Ρόδου.

Οι δερβίσηδες που φύλαγαν τον λόφο είχαν φτιάξει έναν τεκκέ για να προστατεύσουν τον τόπο. Είχαν και όνομα για τον νεκρό. Τον έλεγαν Γιοσούα του Ναυή, ή αλλιώς Ιησούς του Ναυή, τον βιβλικό ήρωα που διάβηκε τον Ιορδάνη και νίκησε την Ιεριχώ. Κάποιοι πιο τολμηροί, όμως, ψιθύριζαν ότι ήταν ο Αμύκος, ο βασιλιάς των Βεβρύκων — εκείνος που σκότωσε εκατοντάδες με τα χέρια του ώσπου τον νίκησε ο Πολυδεύκης. Και άλλοι, ακόμη πιο δεισιδαίμονες, ορκίζονταν πως εκεί, θαμμένος κάτω από τη γη, αναπαυόταν ο ίδιος ο Ηρακλής.

Οι Βυζαντινοί, λέει, είχαν προφητεύσει ότι όταν έρθει η ώρα της σωτηρίας, ένας άγγελος ή ένας υπεράνθρωπος θα αναδυθεί απ’ το ύψωμα και θα σφαγιάσει τους εχθρούς της πόλης. Γι’ αυτό, όταν οι Οθωμανοί πλησίασαν τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, μερικοί περίμεναν να δουν τον γίγαντα να σηκώνεται. Δεν σηκώθηκε ποτέ.

Και όμως, ο λόφος παραμένει εκεί. Με τους αγέρηδες του Βοσπόρου να φυσούν στα χαλάσματα, τα ερείπια των Γενοβέζικων κάστρων λίγο πιο πέρα, και τη σιωπή ενός τάφου που κανείς δεν άνοιξε ποτέ.