Προσπαθούσε να πνίξει τον Κολοκοτρώνη και τους Έλληνες. Μα στο τέλος, ήπιε ο ίδιος το δηλητήριο

Ήταν σκλάβος. Γεννήθηκε στον Καύκασο, πουλήθηκε στους Οθωμανούς και μπήκε στους Γενίτσαρους. Κι από εκεί, χωρίς καταγωγή, χωρίς όνομα, κατάφερε να γίνει ο δεύτερος ισχυρότερος άντρας της Αυτοκρατορίας. Ο Hurşid Ahmet Paşa δεν ήταν απλώς βεζίρης. Ήταν η προσωποποίηση του φόβου της Υψηλής Πύλης απέναντι σε κάθε πιθανή εξέγερση. Την ώρα που οι Έλληνες ονειρεύονταν ελευθερία, εκείνος έπνιγε τον Αλή Πασά και έψαχνε να παγιδεύσει τον Κολοκοτρώνη.

Όταν έσκασε η Επανάσταση του ’21, αυτός ήταν ο πασάς της Πελοποννήσου. Ήταν στη Γιάννινα, όπου πολιορκούσε τον επαναστάτη Αλή. Στην Τριπολιτσά είχε αφήσει τη γυναίκα του, τη φρουρά και τα χρήματα της επαρχίας. Ο Κολοκοτρώνης όμως δεν περίμενε. Εκμεταλλεύτηκε την απουσία του, οργάνωσε επίθεση, και μέχρι να γυρίσει ο Χουρσίτ, η Τριπολιτσά είχε πέσει. Όχι μόνο αυτό — είχε χαθεί και η ισορροπία. Η Επανάσταση είχε ήδη ριζώσει.

Ο Χουρσίτ δεν ήρθε ποτέ πίσω. Έστειλε άλλους. Τον Κιοσέ Μεχμέτ, τον Δράμαλη. Δεν ήθελε να φανεί αποτυχημένος. Κι όμως, η φήμη του κλονιζόταν. Στο παλάτι της Κωνσταντινούπολης τον έβλεπαν με καχυποψία. Τον κατηγόρησαν πως όταν εκτελέστηκε ο Αλή Πασάς, έκλεψε τον θησαυρό του. Εκείνος ισχυρίστηκε πως έστειλε 40 εκατομμύρια γρόσια. Οι εχθροί του απαντούσαν: «ήταν 500».

Η Πύλη απαίτησε λογαριασμό. Εκείνος θεώρησε το αίτημα προσβολή. Ήξερε όμως πώς λειτουργεί το σύστημα. Οι άνθρωποί του άκουσαν πως είχε υπογραφεί φερμάνι για την εκτέλεσή του, και ότι οι δήμιοι είχαν ξεκινήσει από την Πόλη. Δεν περίμενε να το επιβεβαιώσει. Δεν προσπάθησε να απολογηθεί. Ο Χουρσίτ δεν θα έπεφτε στα χέρια κανενός.

Στις 30 Νοεμβρίου 1822, στο σπίτι του στη Νέα Φιλαδέλφεια, ήπιε δηλητήριο και πέθανε σιωπηλά. Ο άνθρωπος που έθαψε τον Αλή Πασά, που συνέτριψε το Σερβικό κίνημα, που όρκισε στρατό για να καταπνίξει τον Μοριά, πέθανε από φόβο. Όχι σε μάχη. Όχι από σπαθί. Από μια φήμη. Ίσως από τύψεις.

Οι Έλληνες, που τον έτρεμαν για χρόνια, δεν τον σκότωσαν ποτέ. Μα τον νίκησαν.