Αυτοί είναι οι ξένοι που αγοράζουν τα ακίνητα και εκτοξεύουν τις τιμές τους

Δεν είναι πια οι πλούσιοι Ρώσοι, οι Κινέζοι επενδυτές ή οι Ευρωπαίοι συνταξιούχοι που έρχονται στην Ελλάδα για μια βίλα με θέα. Είναι σαραντάρηδες, επαγγελματίες της μεσαίας τάξης, κυρίως από Ισραήλ, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ, που ψάχνουν να μείνουν μόνιμα για λίγο, να επενδύσουν σταθερά ή απλώς να ξεφύγουν από τις δικές τους χώρες. Και στο πέρασμά τους αφήνουν πίσω μια φλεγόμενη αγορά ακινήτων.

Ο αριθμός των Ισραηλινών που αγοράζουν σπίτια στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 70% τον τελευταίο χρόνο. Οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί ακολουθούν, με αύξηση 51% και 47% αντίστοιχα. Οι περισσότεροι είναι σαράντα με πενήντα ετών, χωρίς παιδιά, ψηφιακοί νομάδες ή στελέχη που εργάζονται από απόσταση. Μένουν στην Ελλάδα για μερικούς μήνες ή χρόνια, αλλά φέρονται σαν μόνιμοι κάτοικοι. Ψάχνουν διαμερίσματα σε καλή τοποθεσία, κοντά στη θάλασσα ή σε κεντρικά σημεία, και πληρώνουν χωρίς παζάρια.

Για την Αθηναϊκή αγορά, αυτό είναι εκρηκτικό. Ένα διαμέρισμα στο κέντρο που μέχρι πριν λίγα χρόνια νοικιαζόταν για 500 ευρώ, τώρα αγοράζεται για 180.000 – 200.000 ευρώ από ξένους που βλέπουν απόδοση της τάξης του 5,8% σε ενοίκια. Οι Έλληνες μένουν εκτός παιχνιδιού. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν. Ο ανταγωνισμός είναι άνισος. Ο Έλληνας ζητάει δάνειο και περιμένει μήνες. Ο Ισραηλινός πληρώνει μετρητά. Ο Έλληνας κάνει παζάρια. Ο Αμερικανός το κλείνει στο πρώτο ραντεβού.

Οι πλατφόρμες τύπου Airbnb επιδεινώνουν το πρόβλημα, αλλά πλέον η μεγάλη πίεση δεν έρχεται από τα βραχυχρόνια. Έρχεται από εκείνους που μένουν για έξι μήνες ή ένα χρόνο. Που έρχονται με εισόδημα από το εξωτερικό και καταναλωτική δύναμη πολλαπλάσια. Και αγοράζουν. Όχι ως επενδυτές, αλλά ως προσωρινοί κάτοικοι που ψάχνουν ησυχία, ήλιο, ασφάλεια και απόδοση.

Στη Νότια Αττική, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο και στην Κέρκυρα, οι αγορές κατοικιών από ξένους έχουν αλλάξει το τοπίο. Οι τιμές ανεβαίνουν, όχι επειδή βελτιώθηκαν οι μισθοί ή αυξήθηκε η ελληνική ζήτηση. Ανεβαίνουν γιατί μια νέα, κινητική κατηγορία ανθρώπων βλέπει στην Ελλάδα κάτι που εμείς δεν βλέπουμε: επενδυτική ευκαιρία. Και αυτό δεν είναι κακό από μόνο του. Αλλά γίνεται καταστροφικό όταν το κράτος δεν προλαβαίνει να προστατεύσει τον ντόπιο.

Χρειάζεται πολιτική. Όχι για να σταματήσουν να έρχονται, αλλά για να μην πετάγεται ο Έλληνας έξω από την πόρτα του. Με κοινωνική κατοικία. Με περιορισμούς σε περιοχές υψηλής ζήτησης. Με φορολόγηση μεταπώλησης. Με έξυπνη διαχείριση της Golden Visa. Αλλιώς, η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει τόπος διαμονής για ξένους — και πατρίδα χωρίς στέγη για τους δικούς της ανθρώπους.

ΠΗΓΗ : Καθημερινή