Έσωσαν ένα παιδί χωρίς να ξέρουν ποιος θα γίνει. Και η πράξη τους έσωσε δισεκατομμύρια από την πείνα

Ήταν μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη, στα μέσα του 1860, όταν οι Quantrill’s Raiders, παραστρατιωτική ομάδα λευκών ρατσιστών, εισέβαλαν σε μια φάρμα στο Diamond του Μιζούρι. Έκαψαν τον αχυρώνα, σκότωσαν εργάτες και άρπαξαν μια μαύρη σκλάβα, τη Mary Washington, που κρατούσε στην αγκαλιά της ένα βρέφος. Εκείνο το παιδί δεν επρόκειτο να ξαναδεί τη μητέρα του. Ονομαζόταν George.

Η φάρμα ανήκε στον Moses και τη Susan Carver, λευκοί καλλιεργητές που παρότι ζούσαν σε δουλοκτητική πολιτεία, δεν πίστευαν στη δουλεία. Λέγεται ότι η Susan ήταν στενή με τη Mary, και όταν η τελευταία χάθηκε, το ζευγάρι έκανε τα αδύνατα δυνατά για να σώσει το παιδί. Δύο ημέρες αργότερα, ο Moses πήγε με το μοναδικό του άλογο στα σύνορα του Κάνσας, για να ανταλλάξει το ζώο με το βρέφος. Οι επιδρομείς του παρέδωσαν ένα βρώμικο σακί με το μωρό γυμνό, σχεδόν παγωμένο. Ο Moses το έβαλε κάτω από τα ρούχα του, δίπλα στο δέρμα του, και περπάτησε όλη τη νύχτα για να επιστρέψει στη Susan.

Το παιδί επέζησε. Το ονόμασαν George Washington Carver. Και του υποσχέθηκαν πως θα τον μεγαλώσουν με αξιοπρέπεια και μόρφωση, σαν γιο τους. Ήταν ένας μαύρος ορφανός μέσα σε έναν λευκό κόσμο, σε μια Αμερική βουτηγμένη στον ρατσισμό. Και όμως, η επιστήμη έγινε το σπίτι του. Από μικρός λάτρεψε τα φυτά. Ήθελε να καταλάβει πώς η γη μπορεί να προσφέρει τροφή, θεραπεία, επιβίωση.

Ο Carver έγινε επιστήμονας, βοτανολόγος, παιδαγωγός. Δημιούργησε εκατοντάδες προϊόντα από φυσικές πρώτες ύλες, ανέδειξε τις γλυκοπατάτες και τις αραχίδες, όχι για να πλουτίσει, αλλά για να βοηθήσει τους φτωχούς αγρότες της Νότιας Αμερικής. Ένας από τους καθηγητές του στο Iowa State University είχε έναν γιο, ονόματι Henry.

Ο μικρός Henry Wallace λάτρεψε τον Carver. Περνούσε τα Σαββατοκύριακα μαζί του μαζεύοντας φυτά και ακούγοντας ιστορίες για τη δύναμη της γης. Ο Wallace μεγάλωσε, έγινε Υπουργός Γεωργίας των ΗΠΑ και έπειτα Αντιπρόεδρος. Όταν βρέθηκε στο Μεξικό και είδε ανθρώπους να πεινούν, θυμήθηκε τον Carver. Ίδρυσε ένα ερευνητικό κέντρο για να αναπτυχθούν ποικιλίες σιτηρών που θα άντεχαν στη ζέστη και στην ξηρασία.

Εκεί προσέλαβε έναν νεαρό επιστήμονα, τον Norman Borlaug. Ο Borlaug αφιέρωσε τη ζωή του στη δημιουργία υβριδικών, ανθεκτικών ποικιλιών σιταριού και αραβοσίτου. Οι ανακαλύψεις του διαδόθηκαν στην Ινδία, το Πακιστάν, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Μέσα σε 20 χρόνια, είχαν σωθεί πάνω από 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι από την πείνα. Ο ίδιος τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 1970.

Όμως η ιστορία δεν αρχίζει με το Νόμπελ. Ούτε με τα εργαστήρια. Ούτε καν με τον Carver. Αρχίζει με εκείνο το ζευγάρι στο Μιζούρι. Με τη Susan που έψαχνε μια γυναίκα που δεν θεωρούσε σκλάβα. Και με τον Moses που έδωσε το τελευταίο τους άλογο για να σώσει ένα βρέφος που δεν ήταν καν δικό τους. Χωρίς αυτούς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε υπάρξει.

Κανείς δεν τους μνημονεύει σε εγχειρίδια. Κανείς δεν έστησε άγαλμα για τον Moses και τη Susan. Κι όμως, με μία πράξη καλοσύνης, άλλαξαν την τροχιά της παγκόσμιας ιστορίας. Και ίσως έσωσαν και εσένα.