Η Ευρωλίγκα δεν (θα) αντέχει τις εθνικές λίγκες

Τις σκέψεις, αλλά και ως ένα βαθμός τις πράξεις, πολλών ομάδων βγήκε και τις «φώναξε» η Μακάμπι. Έχει σκοπό, λέει, να στήσει του χρόνου δύο διαφορετικές ομάδες. Μία για να συμμετέχει στην Ευρωλίγκα και άλλη μία για να παίζει στο εγχώριο πρωτάθλημα, καθώς με τους περιορισμούς που υπάρχουν από τη λίγκα εκεί, δεν μπορεί να φτιάξει μια ομάδα της προκοπής.

Πέρα από τον ντόρο που θέλει να δημιουργήσει, και ενδεχομένως να πιέσει κάποιες καταστάσεις  ασχέτως του τι λέει ο Μιζράχι, ανοίγει ένα μεγάλο θέμα που στις επόμενες χρονιές θα απασχολήσει όλα τα τοπ κλαμπ.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να τονίσουμε πως ανάλογα προβλήματα είχε αντιμετωπίσει στο πρόσφατο παρελθόν και η ΤΣΣΚΑ αλλά και άλλες ρωσικές ομάδες, όπως και οι τουρκικές, καθώς υπήρχαν περιορισμοί για γηγενείς, όχι στις αποστολές αλλά στην πεντάδα. Κάπως έτσι έγιναν… πλούσιοι παίκτες όπως ο Πονκρασόφ, ο Αλντεμίρ, Σαβάς, ο Μελίχ κ.α. Και τότε αυτές οι ομάδες ουσιαστικά είχαν δύο ομάδες, καθώς στην Ευρωλίγκα «έμπαινε» και έπαιζε ένα μεγάλος αριθμός ξένων παικτών.

Και βέβαια αυτό έχει και άλλες προεκτάσεις, γιατί -όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα- όταν οι γηγενείς είναι απαραίτητοι αυτομάτως γίνονται οι ίδιοι πιο απαιτητικοί με ότι αντίκτυπο έχει αυτό στην εξέλιξή τους. Όπως επίσης και το γεγονός πως αυτό οδηγεί σε καταστάσεις σαν του… Αλί Μοχάμεντ στην Τουρκία, ή των Εβραίων στην καταγωγή που παίζουν στον Ισραήλ. Όπως συνέβαινε κάποτε και στην Ελλάδα. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, εξίσου σοβαρό…

Στα δικά μας, τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός, έχουν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Οι δύο ελληνικές ομάδες δεν έχουν ΚΑΜΙΑ αντικατάσταση παίκτη μέσα στη σεζόν και ήδη έχουν χρησιμοποιήσει στις τρεις διοργανώσεις που συμμετέχουν 17 παίκτες. Ουσιαστικά έχουν την ομάδα της Ευρωλίγκας αλλά και την ομάδα του πρωταθλήματος που ουσιαστικά είναι για να βρίσκουν ρυθμό οι παίκτες του «άλλου ρόστερ». Λύνουν δηλαδή το ίδιο πρόβλημα εκ των έσω.

Οι περισσότερες, λοιπόν, ομάδες της Ευρωλίγκας. Ή για την ακρίβεια εκείνες που έχουν τα εγγυημένα συμβόλαια και έχουν το πάτημα ώστε να τραβούν δικές τους πορείες, δημιουργούν μέσα στη σεζόν τουλάχιστον δύο διαφορετικές ομάδες. Δεν είναι κάτι καινούριο.

Μοιάζει όμως δεδομένο πως όλα αυτά τα κλαμπ, ένα έχουν στο μυαλό τους. Τη δημιουργία ενός κλειστού ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που δε θα έχει καμία επαφή με τα εθνικά πρωταθλήματα. Από αυτά ενδεχομένως να μην αποχωρήσουν, θα ψάξουν όμως να βρουν τις φόρμουλες εκείνες που θα βάλουν τα παιχνίδια στις χώρες τους, ως συμπληρωματικά στα καλεντάρι τους.

Μονόδρομος το κλειστό πρωτάθλημα

Ας δούμε άλλωστε τι συνέβη με τις υπερεθνικές λίγκες που δημιουργήθηκαν ανά την Ευρώπη. Και με πχ την Αδριατική ή τη Βαλτική (πριν μετεξελιχθεί στη σημερινή VTB) οι ομάδες που συμμετείχαν, είχαν… ευνοϊκή μεταχείριση από τις εγχώριες λίγκες.

Άλλωστε στην Ευρώπη της κρίσης, οι εγχώριες αγορές δύσκολα μπορούν να καλύψουν εμπορικά τα μεγάλα κλαμπ. Η Ελλάδα, η Ιταλία, σε ένα μεγάλο βαθμό η Ισπανία με τα σημερινά δεδομένα δεν θα μπορέσουν να  ακολουθήσουν το ρυθμό των ομάδων του Βορρά ή των Ανατολικών (Τούρκων και Ρώσων). Ο χάρτης του χρήματος αλλάζει και όταν μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό, αυτό είναι αλληλένδετο.

Σκεφτείτε τη δυναμική π.χ. της Πρέμιερ Λιγκ αν δεν είχαν μπει στις ομάδες Ρώσοι, Άραβες κτλ. Επειδή το μπάσκετ στην Ευρώπη δεν έχει τη δυναμική του ποδοσφαίρου, σε ό,τι έχει να κάνει με την εμπορικότητα και την οικονομική ανταποδοτικότητα, τα ίδια τα κλαμπ θα αναζητήσουν άλλους δρόμους για να συντηρούνται.

Πάνω σε αυτά τα δεδομένα θα πρέπει λοιπόν να δουλέψουν όλες οι λίγκες, όπως άλλωστε κάνει και η ελληνική. Ώστε να διατηρηθούν αναλλοίωτες και να μπορέσουν να κρατήσουν τις μεγάλες ομάδες τους.