Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Κάθε φορά που διαβάζεις την Κοκκινοσκουφίτσα, ξαναζείς ένα τελετουργικό πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Κι όμως, λίγοι ξέρουν τι πραγματικά συμβολίζει.
Η λέξη “cake” δεν είναι τόσο αθώα όσο νομίζεις. Οι Βίκινγκς την έλεγαν “kaka”, και την πήγαν από τη φωτιά της επιδρομής στο τραπέζι του γλεντιού.
Ξεχάστε τον Παπαδόπουλο. Στο Βιετνάμ, κάθε τρίτος άνθρωπος λέγεται Nguyen. Το επίθετο της δυναστείας έγινε εθνικό φαινόμενο και καλύπτει 40% του πληθυσμού.
Οι Ρωμαίοι το έλεγαν «σκυλίσιο». Ο Πλάτων το θεωρούσε θεϊκό. Το γράμμα ρω κουβαλάει μια ιστορία δύναμης, έντασης και μαγείας, όπως κανένα άλλο γράμμα της ελληνικής γλώσσας.
Είναι μικρότερο από ένα τσιπ και πιο κρίσιμο κι από την καρδιά σου όταν πρόκειται για τον ήχο.
Ήταν Έλληνας, πρίγκιπας σε ξένη χώρα, και κατέληξε να πεθάνει με δηλητήριο, μόνος, μακριά απ’ όλα.
Την άρπαζε σαν λάφυρο. Της έκοβαν τα μαλλιά σύρριζα, την έντυναν σαν άντρα και την πέταγαν σε καλύβα χωρίς φως
Δεν ήταν απλώς φόρος. Ήταν αποζημίωση. Για κάθε τσιγάρο, κάθε σπίρτο, κάθε ποτήρι ούζο, οι ξένοι δανειστές εισέπρατταν απευθείας.
Είπε στον Αλέξανδρο «Θα συναντηθούμε στη Βαβυλώνα» και μετά αυτοπυρπολήθηκε.
Ο ευγενής Μαρίνος Φαλιέρος έβλεπε στον ύπνο του την Αθούσα και την Ποθούλα. Έγραφε ποιήματα για εκείνες, αλλά πάντα ξυπνούσε λίγο πριν τις φιλήσει.