Φορούσε κόκκινο πουκάμισο, πήρε ένα τσεκούρι, όρμησε μόνη της στη μάχη και ντρόπιασε όλους τους άντρες
Ήταν η πρώτη που όρμησε στη μάχη, φορώντας κόκκινο πουκάμισο και κρατώντας τσεκούρι.
Αρχική » Archives for Γρηγόρης Κεντητός » Σελίδα 113
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Ήταν η πρώτη που όρμησε στη μάχη, φορώντας κόκκινο πουκάμισο και κρατώντας τσεκούρι.
Το μωρό της καπελιέρας έγινε σύμβολο ελπίδας. Κανείς δεν ήξερε πως η υιοθεσία της είχε οργανωθεί από αυτούς που την παράτησαν.
Οι τρεις συγκινητικές επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου που κάνουν τον γύρο του κόσμου δεν υπάρχουν πουθενά στις αρχαίες πηγές.
Ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ εύκολη λεία. Είχε δόρυ, είχε φυλή, είχε μνήμη. Και κυρίως, δεν συγχωρούσε ποτέ όσους τον απειλούσαν.
Η Grandma Moses ξεκίνησε να ζωγραφίζει όταν δεν μπορούσε πια να κεντάει. Κανείς δεν φανταζόταν ότι στα 101 της θα είχε γίνει παγκόσμιο φαινόμενο.
Τη βρήκαν σε μια σπηλιά της Σιβηρίας. Δεν ήταν άνθρωπος. Δεν ήταν Νεάντερταλ. Ήταν κάτι άλλο, χαμένο στην Ιστορία για χιλιάδες χρόνια.
Την ώρα που η Ρώμη παραδινόταν στις φλόγες και στο αίμα, ο Πάπας Κλήμης Ζ’ έτρεχε μέσα από μια μυστική διαδρομή για να σωθεί. Ο πέτρινος διάδρομος υπάρχει ακόμα.
Τους απήγαγαν μέρα μεσημέρι, τους στοίβαξαν σε ένα υπόγειο φορτηγό και περίμεναν λύτρα. Κι όμως, τα παιδιά και ο οδηγός σκάψανε τη σωτηρία τους με τα ίδια τους τα χέρια.
Ήταν το μόνο πλοίο που επέζησε γιατί μεταμφιέστηκε σε βράχο με φοίνικες.
Ένα κουαρτέτο που ακούγεται σαν μάχη. Μια φούγκα που παραμένει ακατανόητη. Ένας συνθέτης που δεν άκουγε τίποτα και όμως φώναξε πιο δυνατά από όλους.