Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπέγραψε τη Συνθήκη του Βερολίνου και πήγε στην Κρήτη για να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις. Εκεί όμως, ο στρατός του τον αγνόησε και οι Μουσουλμάνοι ήθελαν να τον σκοτώσουν.
Ήταν δάσκαλος από την Αρκαδία. Τον αμφισβήτησαν όταν αγωνίστηκε. Αλλά τελικά, ο Νικόλαος Γεωργαντάς σήκωσε πρώτος την ελληνική σημαία σε Ολυμπιακούς Αγώνες μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Ήταν πρόσφυγας, αυτοδίδακτος, και δεν σπούδασε ποτέ. Κι όμως, ο Σκαρλάτος Βυζάντιος έγραψε τα πρώτα ελληνικά λεξικά. Από τα έργα του ξεκίνησε η Ελλάδα να βρίσκει τη φωνή της.
Μέσα στην καρδιά της Αθήνας, μόλις πέντε λεπτά από το Σύνταγμα, υπάρχει ένα μέρος που κράτησε ζωντανή την ιστορία της ανθρωπότητας. Εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία, εδώ δίδασκε ο Ζήνων, εδώ απολογήθηκε ο Σωκράτης. Η Αγορά δεν ήταν απλώς μια πλατεία. Ήταν ο νους της πόλης.
Δεν ήθελε να βγάλει πρωταθλητές. Ήθελε να γυμναστούν όλα τα παιδιά της Ελλάδας. Και το κατάφερε.
Για 73 χρόνια, ούτε πόλεμοι ούτε πληθωρισμοί δεν κατάφεραν να ανεβάσουν την τιμή της Coca-Cola πάνω από 5 σεντ. Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο νομίζεις.
Ονομάζεται Shabani. Είναι γορίλας. Και οι Ιαπωνίδες τον λάτρεψαν σαν σταρ. Ήταν κομψός, σιωπηλός και τις κοίταζε λες και τις καταλάβαινε.
Έκατσε στις γραμμές για να πεθάνει. Όταν άλλαξε γνώμη, ήταν ήδη αργά για τους άλλους. 11 σκοτώθηκαν.
Δεν ήταν μεταφορά. Δεν ήταν αστείο. Σε ορισμένες κοινωνίες, αν ήθελες να δείξεις πίστη στον βασιλιά, έπρεπε να σκύψεις και να θηλάσεις τις θηλές του.
Ένα μικρό θέατρο στο Παρίσι έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη την αισθητική του τρόμου. Οι παλιοί το έλεγαν για τα πιο φρικιαστικά θρίλερ. Σήμερα, το λέμε όταν κάτι μας σοκάρει πέρα από τα όρια.