Ένωση είναι μόνο στα λόγια! Από τον Χίτλερ, στον Όρμπαν!

Σε κρίσεις δοκιμάζονται οι σχέσεις. Αυτή που βιώνει ο πλανήτης, κοσμοϊστορική. Ανεπανάληπτη. Για την Ευρωπαϊκή Ενωση, σίγουρα. Οι δεσμοί της, οι τόσο διαφημισμένοι συνεκτικοί αρμοί της, κρίνονται. Και, κακά τα ψέματα, αποτυγχάνουν. Αν στην εποχή των μνημονίων, υπήρχε ένα άλλοθι, μια δικαιολογία για τη διαφορά πολιτικής και σκοπιάς, στην πανδημία δεν υπάρχει τίποτα απολύτως. Αφορά τους πάντες ο κορoνοϊός, τους σφυροκοπά όλους ανεξαιρέτως. Και ναι, η δράση και η αντίδραση της κάθε χώρας μπορεί να αφορά κατά κύριο λόγο τις (υπο)δομές της, αλλά η επόμενη μέρα, αφορά τους πάντες, δεν περιορίζεται σε εθνικό πλαίσιο.

Αυτό όμως είναι προφανές ότι δεν υφίσταται ως συνισταμένη στην πολιτική σκέψη και δράση των μελών της ΕΕ. Ο πόλεμος που γίνεται αυτές τις εβδομάδες για την προμήθεια ιατρικού υλικού, πρωτοφανής. Μόνο αλληλεγγύη δεν δείχνει, κάθε άλλο παρά σεβασμό στο κοινοτικό πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοβοήθειας. Δεν υπάρχει λόγος φυσικά για τις διαφωνίες στα δομικά θέματα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης (κορoνο-ομόλογα κτλ), αφού εκεί οι μισοί είναι στον… Βορρά και άλλοι στον Νότο, ιεραρχώντας τελείως διαφορετικά τις αξίες. Της ζωής, της καθημερινότητας, της οικονομικής συνέχειας. Ό,τι και όπως θέλει ο καθένας.

Όλα, σοβαρά. Όλα δείχνουν πως η «Ένωση» είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση απλώς μια λέξη. Τίποτα περισσότερο. Το χειρότερο; Η απραξία, απαξία, συνεχίζεται, επεκτείνεται. Και σε επίπεδα πολύ πιο ανησυχητικά. Υπάρχουν αναφορές, εκτιμήσεις, έρευνες και μελέτες που προσομοιάζουν την επόμενη μέρα της πανδημίας στον κόσμο στην μεταπολεμική εποχή. Οικονομικά.

Πολιτικά όμως ήδη το παρόν ανάγεται ακόμη και στον μεσοπόλεμο! Το ουγγρικό κοινοβούλιο, δημοκρατικά εκλεγμένο, τη Δευτέρα, με συντριπτική πλειοψηφία θεσμοθέτησε ουσιαστικά «δικτατορία»! Καθεστώς έκτακτης ανάγκης επ’ αόριστον, κλείσιμο κοινοβουλίου, συγκέντρωση όλων των αρμοδιοτήτων και των αποφάσεων στην αρχή του ενός (του πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν δηλαδή), απαγόρευση εκλογών, ποινικοποίηση της οποιαδήποτε αντίθετης άποψης, τα τρομακτικά μέτρα εναντίον κάθε τι που πηγαίνει απέναντι σε αυτήν την αρχή του ενός.

Όλα, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της έκτακτης συνθήκης που έχει διαμορφώσει η πανδημία. Oλα σε μια χώρα, από ένα κυβερνητικό σχήμα που είχε δείξει σαφή δείγματα και στο παρελθόν. Όλα από μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Χωρίς να κουνηθεί βλέφαρο. Το ίδιο, είχε κάνει το 1933 κάποιος άλλος, σε μια τελείως διαφορετική Ευρώπη. Το όνομα του; Αδόλφος Χίτλερ. Παίρνοντας, με την επονομαζόμενη «Enabling Act», την «άδεια» του κοινοβουλίου να διοικεί με προσωπικές διαταγές.

Από τότε, σε δημοκρατίες, ποτέ δεν είχε ψηφιστεί, δεν είχε θεσμοθετηθεί κάτι ανάλογο. Πλέον, συμβαίνει και το προπύργιο της δημοκρατίας, που βαυκαλίζεται πως είναι η ΕΕ, αδιαφορεί. Δεν ασχολείται. Ναι, η πανδημία είναι πρόσχημα του ενός να επιβάλλει (κάτι σαν) δικτατορία, η πανδημία πρόσχημα του άλλου να ισχυριστεί πως έχει πιο «σημαντικά πράγματα να ασχοληθεί».
Ο ιός, μα αύριο, μα σε έναν μήνα, σε έναν χρόνο, θα φύγει. Η χειρότερη επίπτωση του είναι πώς θα υποθηκεύσει το μέλλον των ανθρώπων, την κατοχύρωση δικαιωμάτων και καταστάσεων που θεωρούνταν αυτονόητα για δεκαετίες. Με… ευρωπαϊκή μάλιστα σφραγίδα.

Υ.Γ. Ποδοσφαιρική αναφορά. Για όσους δεν αντιλαμβάνονται τι έπεται. Χτεσινές δηλώσεις του προέδρου της Τότεναμ, Ντάνιελ Λέβι: «Όταν διαβάζω/ακούω πως τίποτα δεν έχει συμβεί, πως τίποτα δεν θα αλλάξει, φωνάζω στους ανθρώπους πως πρέπει να ξυπνήσουν και να συνειδητοποιήσουν την τερατωδία που συντελείται. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να λειτουργεί και να βρίσκεται σε μια φούσκα».