Επιτέλους κάποια καλά μαντάτα για τον Παναθηναϊκό!

Παναθηναϊκός: Καλά μαντάτα. Απαραίτητα. Αναγκαία. Ακόμη και αν δεν υπάρχουν, ακόμη και αν δεν προκύπτουν, πρέπει να φασκιδωθούν, να μακιγιαριστούν ώστε να θυμίζουν τέτοια.

Δεν γίνεται αλλιώς. Την περασμένη εβδομάδα, στο ντέρμπι, το καλύτερο φετινό ημίχρονο του Παναθηναϊκού πέρασε σε δεύτερη μοίρα από τα όσα έγιναν στα αποδυτήρια και μετά το τέλος του παιχνιδιού και κράτησαν κυρίως τα αποδυτήρια  – με ευθύνη όλων… – σε εβδομάδα εσωστρέφειας και γκρίνιας, με τις άστοχες, άτοπες και ως συνήθως κενές ουσίας και αλήθειας διαψεύσεις να κάνουν την κατάσταση χειρότερη.

H επίσκεψη του Παναιτωλικού ήταν επιβεβλημένο να φέρει καλά μαντάτα. Το πρόγραμμα άλλωστε ως το φινάλε του ’20 μάλλον είχε το συγκεκριμένο ματς ως το μόνο γκανιάν για τους «πράσινους», οι οποίοι ως το τέλος της χρονιάς θα κληθούν να παίξουν εκτός έδρας ντέρμπι με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ και στο ενδιάμεσο θα υποδεχθούν τον επικίνδυνο ΠΑΣ.

Δεν ήταν λοιπόν καλύτεροι του δεύτερου ημιχρόνου στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Ήταν όμως αποτελεσματικότεροι. Ήταν λειτουργικότεροι. Και κυρίως, είχαν έναν παίκτη στην ενδεκάδα που μπορούσε η μπάλα ν’ ακουμπήσει στα πόδια του για να εξορθολογήσει το παιχνίδι, την ανάπτυξη, να το ομορφύνει, να το κάνει ακόμη-ακόμη και πιο σύγχρονο, πιο γρήγορο. Μόνο στο πρώτο εικοσάλεπτο, ο Βιγιαφάνιες – περί ου ο λόγος – έψαξε τέσσερις φορές κάθετα τις κινήσεις είτε των επιθετικών είτε των παικτών που «έκοβαν» στην περιοχή των Αγρινιωτών.

Η διαφορά λοιπόν του Παναθηναϊκού χτες από το ματς – για παράδειγμα – με τον Απόλλωνα που οι «πράσινοι» κέρδισαν ή με τον Ατρόμητο, που ηττήθηκαν, έχοντας όμως την ίδια ακριβώς δυσλειτουργικότητα, ήταν ο Βιγιαφάνιες. Δεν είναι στο 100% (φάνηκε από το πρώτο μέρος κιόλας όταν παράτησε ένα σπριντ για να κυνηγήσει τον Τζανακάκη, βλέποντας ότι δεν έχει τις δυνάμεις για να το πάει all the way), είναι όμως τόσο όσο χρειάζεται προκειμένου να δίνει στην ομάδα, στους συμπαίκτες, το κάτι παραπάνω, το κάτι επιπλέον που τη δεδομένη στιγμή απαιτείται, ειδικά κόντρα σε ομάδες όπως ο παντελώς αδύναμος και ακίνδυνος Παναιτωλικός, για να έρχονται (ή έστω να μακιγιάρονται) καλά μαντάτα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Παναθηναϊκός: Κάνει… μπαμ ο Αλεξανδρόπουλος

Μετά το 2-0, για μια ομάδα σε τόση ανάγκη να νιώσει καλά, να αισθανθεί απελευθερωμένη, τα πάντα ήταν ευκολότερα. Αυτό δεν σημαίνει πως σώνει και ντε θα είχε μεταφραστεί σε νίκη με 4 και 5-0. Θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να το κάνει και αυτό χτες, αν τα εκατοστά που «έφταιξαν» για την ακύρωση των δύο του γκολ ή το χέρι του «Βίγια» στο τρίτο ακυρωθέν, δεν είχαν καταγραφεί από το VAR.

Δεν θα άλλαζε κάτι. Δεν θα είχε σημασία. Τη δεδομένη στιγμή αυτό που βοηθάει τον Παναθηναϊκό και τα αποδυτήρια του είναι η νίκη προφανώς, η αίσθηση της αποτελεσματικής διαχείρισης ενός αποτελέσματος (έστω και κόντρα στον Παναιτωλικό) και το πόσο πειστικά μπορούν οι παίκτες του να αισθανθούν μέσα στο γήπεδο.

Ο Βιγιαφάνιες, ακόμη και αυτός ο χωρίς ενέργεια και τρεξίματα για πάνω από μισή ώρα, ένα ημίχρονο, Βιγιαφάνιες είναι όντως το ένα καλό μαντάτο. Είναι όντως η προσωποποίηση της ασφάλειας – για τους υπόλοιπους – στο γήπεδο. Στον Αλεξανδρόπουλο, που από σπόντα ανακάλυψε ο Μπόλονι, στον Ζαγαρίτη, ο οργανισμός μπορεί να βρει άλλα δύο. Ο Μαουρίσιο, ο Κουρμπέλης είναι πυλώνες, έτσι κι αλλιώς, σταθερότητας.

Επαρκούν; Όχι, σε καμία περίπτωση. Βλέπεις μόνο τη βαθμολογία και πείθεσαι πως ο δρόμος που έχουν να διανύσουν οι «πράσινοι» είναι και μεγάλος και ήδη το χαμένο έδαφος είναι μεγαλύτερο. Είναι όμως, έστω και αυτά τα μετρημένα, προσωποποιημένα καλά μαντάτα, μια αρχή…