Ο Καρέρα που φεύγει, ο Μπόλονι που… ήρθε

Δύο λεπτά δεν είχαν συμπληρωθεί. Δύο κατεβασιές είχε προλάβει να κάνει ο Παναθηναϊκός. Στην πρώτη, ο Μακέντα δεν προλαβαίνει για μισό παπούτσι την μπάλα σε σέντρα του Ζαγαρίτη.

Στη δεύτερη, από στατική φάση, ο Μαουρίσιο μπορεί να μπει με το τόπι στην άδεια εστία, καταφέρνει όμως με τα… πλευρά να την στείλει άουτ.

Δεν χρειάζονταν κάτι περισσότερο για να καταλάβεις που πάει το παιχνίδι. Που θα πάει το ντέρμπι. Η ΑΕΚ ήταν ήδη, με τη σέντρα, όχι απλώς ζαλισμένη, αλλά πελαγωμένη. Γεμάτη ανασφάλειες, γεμάτη προβλήματα. Ήρθε και ο Μπόλονι που την διάβασε απόλυτα, τέλεια, άψογα, αποτελεσματικά και την αποτελείωσε.

Το 2-0 του πρώτου ημιχρόνου, απόλυτα δίκαιο, μα απόλυτα ψευδές. Αν οι «πράσινοι» προηγούνταν με 5-0 δεν θα έπρεπε να κάνει καμία εντύπωση. Τέτοια ήταν η κυριαρχία τους, τέτοια ήταν η ανωτερότητα τους που… εξαφάνισαν από το γήπεδο τους αντιπάλους τους. Κίτρινες φανέλες δεν υπήρχαν πουθενά.

Κανείς δεν έκοβε κανέναν, τίποτα. Όποιος ήθελε, όποτε ήθελε, όπου ήθελε, όπως ήθελε, κόντρα στον οποιονδήποτε ήθελε από τους «πράσινους» πέρναγε τον αντίπαλο του, δημιουργούσε ρήματα, φάσεις, έφτιαχνε γκολ, έβαζε γκολ, ενώ και αντίθετα, έκοβε, έκλεβε, ντούμπλαρε, δημιουργούσε προϋποθέσεις αντεπίθεσης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΑΕΚ: Αμίλητος ο Ίβιτς – Η αποχώρηση του Καρέρα από το ΟΑΚΑ (vid)

Ακόμη πιο κολακευτικό το τελικό 2-1. Έχει εξήγηση. Στην έξοδο του μαέστρου Βιγιαφάνιες (αλήθεια, πόσες προωθητικές, κάθετες έβγαλε χτες), στην έξοδο του σε (ρόλο… Καμαρά χτες) Αλεξανδρόπουλου, ο οποίος στη μόνη στιγμή που σταμάτησε να τρέχει ήταν όταν βγήκε από το γήπεδο και στην είσοδο του εκτός τόπου και χρόνου Αγιούμπ και του «κρύου» Πούγγουρα, ο οποίος σε δύο φάσεις που χρειάστηκε να κόψει, δεν τα κατάφερε, δίνοντας οξυγόνο στην όχι απλώς ημιθανή, αλλά (ποδοσφαιρικά) νεκρή ΑΕΚ στο φινάλε.

Και πάμε και εκεί. Το ναυάγιο των «κίτρινων» δεν επιτρέπει καλλωπισμούς, ωραιοποιήσεις, αλλά ούτε και αφορισμούς. Η ΑΕΚ, απλώς, ξεγυμνώθηκε χτες. Οριστικά και αμετάκλητα. Εχει πέντε στόπερ και όμως, βασίζει τα πάντα στον Τσιγκρίνσκι, ο οποίος ξέρουν ακόμη και οι πέτρες πως ένα παίζει, δύο δεν παίζει.

Έχει τρεις δεξιούς μπακ και ο καλύτερος όλων μοιάζει αυτός που δεν υπολογίζονταν το καλοκαίρι (Παουλίνιο). Ήξερε από το καλοκαίρι πως πρέπει να κάνει upgrade στο αριστερό άκρο και τελικά με τον Ινσούα (που δεν ήθελε ο Ιβιτς…) έκανε downgrade. Ήθελε να δώσει ευκαιρία στον Τσιντώτα, σωστά, αλλά σωστότερος και ο ρεαλισμός: Μπάρκας δεν είναι και με όσα δείχνει εσχάτως, δεν πρόκειται να γίνει.

Κοινώς, χωρίς άμυνα, τι να συζητάμε; Η ΑΕΚ δέχτηκε για όγδοο σερί παιχνίδι της γκολ χτες. Επίδοση που είναι η χειρότερη της εδώ και 11-12 χρόνια. Και δεν είναι αυτό. Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έπρεπε καν να παίξει στο δεύτερο μέρος, αφού ο στοιχειωδώς αποτελεσματικός Παναθηναϊκός θα είχε πετύχει τέσσερα και πέντε γκολ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο Παναθηναϊκός είχε προπονητή, η ΑΕΚ δεν έχει μέλλον με τον Καρέρα

Αν στο σκηνικό προστεθεί η παντελή έλλειψη εναλλακτικών, η αδυναμία της διαφορετικής προσέγγισης, άλλης ιδέας, τότε το γλυκό απογίνεται. Έκλεισε ο Μπόλονι τους χαφ της ΑΕΚ, τους έτρεξε, σχόλασε ο γάμος. Δεν υπήρχε τίποτα, δεν μπορούσε να δημιουργηθεί φάση. Η πρώτη, σε open play, των «κιτρινόμαυρων» ήρθε στο 73’ (αυτή του Μάνταλου στο πρώτο ημίχρονο ήρθε από κλέψιμο του Σάχοβ).

Κερασάκι στην τούρτα; Η ψυχολογία. Υπό του μηδενός. Και φαίνεται και από το ξεκίνημα της ΑΕΚ σε δύο σερί παιχνίδια σε διάστημα τριών ημέρων, αλλά και από τις ανύπαρκτες αντιδράσεις της στη διάρκεια τους.

Για όλ’ αυτά, η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Αν υποτίθεται ο Μάσιμο Καρέρα έπαιζε την καρέκλα του στο χτεσινό ντέρμπι, τότε το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να την αφήσει στο προπονητικό και να φύγει μόνος του.