Ο Μανόλο Χιμένεθ ρίχνει μπετά, προετοιμάζει τα πανωσηκώματα

Πολλά μπορεί πει κανείς για να αντιταχθεί στην απόφαση της ΑΕΚ να επαναφέρει, για τρίτη φορά, τον Μανόλο Χιμένεθ. Ξαναζεσταμμένο φαγητό, η συνηθέστερη και πιθανώς ακριβέστερη κριτική.

Για μια ομάδα που φιλοδοξεί σε λίγους μήνες να είναι στο αρτιότερο και πιο μοντέρνο γήπεδο της χώρας, το να επιστρέφει, ξανά και ξανά, στα ίδια πρόσωπα που στο παρελθόν έκρινε ή αποφάσισε (αναγκαστικά ή όχι) πως δεν της κάνουν για να την εξελίξουν, δεν είναι σίγουρα απόφαση που συνιστά πρόοδο.

Από την άλλη, μπορεί να αδικήσει κανείς τη διοίκηση της «Ένωσης»; Προσπάθεια έγινε στο παρελθόν για να… από-Μανολοποιηθεί. Δόθηκαν τα κλειδιά στον Λυμπερόπουλο. Στον Καρντόσο. Στον Ίβιτς. Στον Καρέρα. Κανείς δεν τα κράτησε. Για όλους χρειάστηκαν αντικλείδια. Τουλάχιστον έτσι έκρινε το club.

Αυτό, σίγουρα, είναι ένας λόγος προβληματισμού (για τους επόμενους, για το μέλλον): πως δηλαδή ενώ εντάσσονται στην καθημερινότητα και τη λειτουργία του οργανισμού πετυχημένοι, αποδεκτοί και συνεπείς επαγγελματίες, ικανοί για να δικαιολογήσουν εμπιστοσύνη και πίστη, στην πορεία καταλήγουν να γίνονται ένα με το περιβάλλον που προσπάθησαν (ή τους ανατέθηκε να αλλάξουν).

Και εδώ έγκειται ο πόντος για τη διοίκηση της ΑΕΚ. Ο μόνος που δεν άλλαξε – όχι προς τη συμπεριφορά του, αυτή έχει περάσει, κυρίως εντός ομάδας, από χίλια κύματα όλ’ αυτά τα χρόνια – ήταν ο Μανόλο. Τον ξέρουν, τους ξέρει. Και από την καλή και από την ανάποδη. Και τους παίκτες και τους διοικητικούς και τους παρατρεχάμενους και τα media και τα φαντάσματα. Τα πάντα όλα.

Με τον Μανόλο, ξέρεις τι παίρνεις. Αμεσα αποτελέσματα. Άμεση αλλαγή. Η ΑΕΚ ήθελε, έπρεπε, να επιστρέψει στο τελευταίο safe mode που αναγνώριζε ο οργανισμός. Και αυτό, κακά τα ψέματα, με τον Ανδαλουσιάνο ήταν. Ανεξαρτήτως τι γεύση άφηνε, ανεξαρτήτως τι εικόνα προσέφερε, ανεξαρτήτως αν η προοπτική που γεννούσε ήταν θετική, ευάρεστη και ελπιδοφόρα, το τελευταίο πεδίο ασφαλείας του οργανισμού ήταν με τον «Λόλο».

Και είναι απολύτως φυσιολογικό, απολύτως δικαιολογημένο να αποζητάται η επιστροφή σε αυτό, για να μην διαλύσει η χρονιά, μια ακόμη, πριν καν τις γιορτές. Οπερ και εγένετο. Τέσσερις νίκες, αφήνοντας το «Καραϊσκάκης» εκτός, σκαρφάλωμα στη 2^η θέση – που ναι, δεν λέει τίποτα, αλλά ψυχολογικά αλλιώς είναι, αλλιώς μετράει – και πασιφανής αλλαγή μομέντουμ, δυναμικής, ακόμη ακόμη και στάτους.

Η ΑΕΚ πήρε διπλό στο «Βικελίδης», χωρίς να φάει φάση από τον Άρη, παίζοντας με δεξιό μπακ τον… αναστάντα εκ νεκρών (επί Χιμένεθ) Μπακάκη, με αμυντικό δίδυμο τον Σβάρνα και τον Λάτσι και τερματοφύλακα τον Αθανασιάδη. Και με τους ίδιους, κέρδισε τον κακό της δαίμονα (Ατρόμητο), προχτές στο ΟΑΚΑ.

Είναι αυτονόητο πως δεν ξεχειλίζει η προοπτική σε όλο αυτό το «έργο» του τελευταίου μήνα. Είναι ακόμη περισσότερο προφανές ότι δεν γίνεται να δικαιολογηθεί οποιαδήποτε κουβέντα για το μέλλον, οποιαδήποτε κουβέντα για την ομάδα της «Αγιάς Σοφιάς», χωρίς μπόλιασμα, χωρίς σταχυολόγηση, χωρίς γενναίες αποφάσεις και χωρίς εμπιστοσύνη στον χτίστη.

Ο Μανόλο, καλός χτίστης είναι. Με τα υλικά που βρίσκει, συνήθως, ξεκινώντας από τα μπετά για μια ποδοσφαιρική ομάδα (άμυνα, ανασταλτική λειτουργία, φυσική κατάσταση, εντάσεις). Όχι, πρωτάθλημα φέτος, όσο και να βελτιώσει την ΑΕΚ, δεν θα πάρει. Θα έχει όμως (ξανά)ρίξει μπετά.

Και με τη διοικητική παραίνεση/απόφαση για ανανέωση, για ανάδειξη νέων προσώπων και πρωταγωνιστών, το «μάγκωμα» που ίσως υπάρχει για το πως θα διαμορφωθεί η ομάδα της επόμενης σεζόν (και των έκτοτε, γιατί, πλέον, αυτές μετράνε), στοχεύοντας σε ρόλο πρωταγωνίστριας, ομάδας θελκτικής στο μάτι και ανάλογης των προσδοκιών που δημιουργεί το νέο γήπεδο, ίσως το υπόλοιπο της φετινής να προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξεκαθαρίσουν, νωρίς, έγκαιρα, το τι χρειάζεται για… πανωσηκώματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Χιμένεθ: «Δεν θέλω να δεχόμαστε γκολ, μην ξανασυμβεί»

ΑΕΚ: Ο Χνιντ ξανά στα πλάνα, πάει… πίσω η απόκτηση στόπερ!