Κώστας Τσιμίκας: Το καλύτερο πρότυπο και η μελωδία της ποδοσφαιρικής ευτυχίας

Ο Κώστας Τσιμίκας έκανε νέα εξαιρετική εμφάνιση με τη Λίβερπουλ, στην εύκολη πρόκριση επί της Νόριτς για το Λιγκ Καπ.

Τα αγαπάει τα… παλικάρια του ο Γιούργκεν Κλοπ. Σχεδόν πάντα μιλάει με ωραία λόγια γι’ αυτά δημοσίως. Τόσο που ορισμένες φορές δεν είναι απόλυτα σαφής η «μετάφραση» των λεγομένων του. Ακούγοντας συνεπώς τον Γερμανό κόουτς να στάζει μέλι κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τον Τσιμίκα, κατανοητό ήταν να θέλει κανείς να περιμένει. Θα είχε αντίκρισμα όταν άρχιζαν τα επίσημα; Όταν θα επέστρεφε ο -τραυματίας τότε- Άντι Ρόμπερτσον;

Έγινε πλαίσιο κανονικότητας

Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε σοβαρός λόγος να αμφιβάλει κανείς. Ο Κλοπ ήταν απολύτως ειλικρινής, γιατί είναι δίκαιος, γιατί είναι παιδαγωγός, γιατί είναι… αυτός που είναι. Αποτελεί φυσική ροή των πραγμάτων το ότι ο Έλληνας μπακ κατέχει σημαντική θέση στα πλάνα του. Η φανέλα βασικού που πήρε (και) κόντρα στην Κρίσταλ Πάλας στην προηγούμενη αγωνιστική της Premier League δεν συνιστά μεμονωμένο γεγονός. Εντάσσεται σε κάτι που θα χαρακτηρίζαμε πλέον «πλαίσιο κανονικότητας». Αποτελεί ανταμοιβή του ιδρώτα που έχει ρίξει ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού στις προπονήσεις. Της δίψας του να μάθει και να προοδεύσει.

Το ίδιο και η 11αδάτη παρουσία στο Λιγκ Καπ, στην εύκολη πρόκριση απέναντι στη Νόριτς (3-0). Έδωσε ασίστ- βασικά «πάρε-βάλε» στον Οριγκί, επιτέλεσε ξανά άψογα το ρόλο του. Η αποθέωση από πλευράς Τύπου, οπαδών στα social media, το ότι κυκλοφορεί στην αγορά μπλουζάκι με το όνομά του, όλα αυτά έρχονται ως αρμονική συνέχεια της αλήθειας του γηπέδου. Κάποιοι είχαν βιαστεί να ξεγράψουν τον Τσιμίκα, να πουν πως δεν κάνει γι’ αυτό το επίπεδο. Δεν του αναγνώρισαν κανένα ελαφρυντικό. Ούτε τραυματισμούς, ούτε περίοδο προσαρμογής, ούτε τίποτα. Ας είναι. Έχουν, τώρα, την απάντησή τους.

Παίζει καλά, παίζει με χαρά. Το απολαμβάνει. Το ότι μιμήθηκε πως παίζει πιάνο για να πανηγυρίσει με τον Βέλγο συμπαίκτη του το αγαστό της συνεργασίας τους (βλέπε φωτό) είναι και μια ωραία μεταφορά για τη μελωδία της ποδοσφαιρικής ευτυχίας που βιώνει πια στο «Άνφιλντ» ο συμπατριώτης μας.

Ρουφώντας γνώση

Στο Sportime είχαμε γράψει στα μέσα του περασμένου Αυγούστου τα εξής: «Ο Έλληνας αμυντικός όσο δεν έπαιζε, μάθαινε. Ρουφούσε σαν σφουγγάρι γνώση, ταχύρρυθμη εκπαίδευση του τοπ επιπέδου. Ο,τι του έλεγε ο Γιούργκεν Κλοπ, όσα έβλεπε από τους συμπαίκτες του. Κυρίως από τον Άντι Ρόμπερτσον. Τον ανταγωνιστή του δηλαδή για βασικός. Αυτό το εκτίμησε ιδιαίτερα ο Γερμανός προπονητής. Το ότι δηλαδή ο συμπατριώτης μας μπήκε σε διαδικασία υγειούς ανταγωνισμού, αποδεχόμενος την πρόκληση. Τα αποτελέσματα ήταν ορατά κατά την προετοιμασία. Ο Τσιμίκας υπήρξε φανταστικός. Απελευθερωμένος ψυχολογικά, γεμάτος τόλμη και πρωτοβουλίες…».

Εκφράζαμε παράλληλα τη βεβαιότητα ότι θα είχε τις ευκαιρίες του και μετά την επιστροφή του Σκωτσέζου συμπαίκτη του. Δεν ήταν κάποιου είδους δύσκολη πρόβλεψη, θαρρούμε. Το ταλέντο με τη θέληση είναι συνδυασμός που δεν χάνει ποτέ. Οι νεότεροι έχουν συχνά την τάση να μετατρέπουν σε είδωλά τους τους τοπ ποδοσφαιριστές του πλανήτη, να θέλουν να μοιάσουν σε αυτούς. Καλώς και… κακώς. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να έχει κανείς πιο γήινα πρότυπα.

Ο Κώστας Τσιμίκας σαφώς και είναι ένα από αυτά. Ένα παιδί που έφυγε για «ταπεινές» ομάδες της Δανίας και της Ολλανδίας. Ένα παιδί που ανάγκασε – με την καλή έννοια- τον Πέδρο Μαρτίνς να τον κάνει αναντικατάστατο στον Ολυμπιακό από εκεί που θα ήταν «ακόμα ένας δανεικός που επέστρεψε». Ένα παιδί που έφτασε ως ένα από τα τοπ κλαμπ του πλανήτη και αξιοποιεί κάθε στιγμή, ξεπερνάει κάθε αναποδιά. Υπάρχει καλύτερο (για) πρότυπο;