Φόρα κατηφόρα!

Κατά την διάρκεια της αναμέτρησης στο Κάουνας, πολλές φορές ήρθε στο μυαλό μου η παρουσία του Ολυμπιακού στα πλέι οφ του 2012. Τότε που μπήκε στην Σιένα και… πάτησε τους Ιταλούς (που είχαν το πλεονέκτημα έδρας) χωρίς να τους επιτρέψει να πάρουν ανάσα.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, ο Ολυμπιακός βλέπει τον… παλιό του εαυτό, εκείνον του ’12, στον καθρέπτη, να λειτουργεί εις βάρος του από το εκπληκτικό σύνολο του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Με την εικόνα που έχουν οι δύο ομάδες αυτή την στιγμή, οι Λιθουανοί δείχνουν ικανοί να παίξουν…άλλα 10 ματς στην σειρά ενώ ο Ολυμπιακός, εξαιτίας των προβλημάτων του αλλά και των…προβληματισμών του, αγκομαχεί να βγάλει την σειρά.

Δεν ξέρω αν αλλάζει αυτή η εικόνα. Ο Ολυμπιακός έχει αρκετά ζητήματα να λύσει… Το ερώτημα δεν έχει να κάνει τόσο με τους τραυματίες καθώς, ΟΚ, αυτά δεν λύνονται τόσο εύκολα, ούτε στο χέρι του Σφαιρόπουλου είναι και ούτε μπορείς να προβλέψεις ή να προγραμματίσεις τους τραυματισμούς.

Τα αγωνιστικά όμως είναι ένα ακόμα θέμα που πρέπει να λύσει. Θα μας πείτε ότι είναι άμεση η επίδραση των τραυματισμών που «πονάνε» την ομάδα και μπερδεύουν την αγωνιστική της λειτουργία.

Ναι είναι η μία όψη του νομίσματος. Η κατηφόρα, όμως στο Κάουνας δεν έχει να κάνει ΜΟΝΟ από τα προβλήματα. Το ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε άλλο τρόπο επίθεσης πέρα από…ηρωικό, το ότι οι Λιθουανοί ξεκλείδωσαν με ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΕΣΗ την άμυνά του, το ότι συνολικά σε πέντε αγώνες που έχουν δώσει η Ζαλγκίρις ήταν καλύτερη και στους πέντε (με εξαίρεση το τελευταίο δεκάλεπτο στο Game 2) είναι μεγάλο θέμα… Συνδυαστικά με τους τραυματισμούς, διαμορφώνεται μια κατάσταση μάλλον δυσάρεστη. Δύσκολη, ας πούμε.

Υπάρχουν κι άλλα… Όπως πχ γιατί εξαφανίστηκε ένας παίκτης που άρχισε παραγωγικά (Ρόμπερτς) αφήνοντας τον Σπανούλη σε ηρωικά και 1Vs5, ή τον λόγο για τον οποίο έμενε ο Πρίντεζης στον αγώνα στο -20 όταν ΦΑΝΕΡΑ δεν μπορούσε να παίξει. Ο Πρίντεζης είναι, όχι κάποιος έφηβος.

Το βασικό όμως είναι ότι ο Ολυμπιακός δείχνει να είναι πέντε κλικ πίσω από την Ζαλγκίρις, η οποία δείχνει ικανή να προκαλέσει…νέα επανάσταση στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Όπως ακριβώς το 1999 όταν είχε αποκλείσει τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό του φάιναλ φορ του Μονάχου. Η Ζαλγκίρις δείχνει το μπάσκετ του μέλλοντος που βασίζεται στην ταχύτητα σε κυκλοφορία, εκτέλεση, δημιουργία, κίνηση χωρίς την μπάλα, ικανότητα στο ένας εναντίον ενός, παίκτες με αθλητικά προσόντα και ΟΛΑ να εκτελούνται με φοβερή ακρίβεια.
Το έχουμε ξαναγράψει: Η Ζαλγκίρις δεν κάνει τίποτε διαστημικό. Κάνει τα βασικά αλλά τα κάνει σωστά και με ακρίβεια. Ο τρόπος με τον οποίο διαβάζει όλες τις αλλαγές στην άμυνα του Ολυμπιακού κι εκμεταλλεύεται τα miss match είναι υποδειγματικός.

Απέναντι σ’ αυτή την «πείνα» της Ζαλγκίρις, που βέβαια λειτουργεί ως καλοδουλεμένο σύνολο, ο Ολυμπιακός οφείλει ν’ αντιπαρατάξει εμπειρία, εγωισμό, προσωπικότητα.

Φτάνουν όμως; Η κατηφόρα ήταν μεγάλη στο Κάουνας. Και δεν έτυχε… Είχε αιτία.