Μάθημα πρώτο: Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να παρουσιάζεται σα φουκαράς!

Ο Παναθηναϊκός ακροβατεί στη λεπτή γραμμή που χωρίζει το χρυσό παρελθόν από το σαφώς δυσκολότερο παρόν οπότε η ισορροπία είναι αναγκαία.

Τι θέλουμε να πούμε; Ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι ασφαλώς η ομάδα του 2009 ή του 2011 και πάει λέγοντας. Πιθανότατα μια τέτοια ομάδα να μην τη ξαναδούμε ποτέ (όχι μόνο στο ΟΑΚΑ, γενικά) άρα εκτός των αναμνήσεων και της κληρονομιάς, τίποτε άλλο δεν είναι χρήσιμο. Δε μπορείς π.χ να συγκρίνεις μια ομάδα που είχε πέμπτο γκαρντ (το 2010) τον Καλάθη, αφού μπροστά του υπήρχαν Διαμαντίδης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους και Νίκολας με μια ομάδα που έχει… πρωτοδεύτερο γκαρντ τον Πέρι.

Δεν είναι υποτιμητικό για τον Πέρι αυτό… Το αντίθετο. Του αξίζουν πολλά μπράβο που κατάφερε μετά από προσπάθεια ετών να αλλάξει επίπεδο και να βρεθεί στην Euroleague. Ομως να ξέρουμε τι λέμε…

Δε μπορείς βέβαια να περάσεις και στο άλλο άκρο. Να παρουσιάζεις τον Παναθηναϊκό σαν ένα κακομοίρη, φουκαρά επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα του παρελθόντος. Ναι, δεν υπάρχουν.

Ναι, δεν είναι πρώτη επιλογή των top παικτών. Ναι, δεν έχει ίδιους στόχους. Ναι, έχει πέσει επίπεδο και πλέον ακόμα και τα πλέι οφ θεωρούνται υπέρβαση.

Εκεί πρέπει να βρεθεί η ισορροπία.

Ούτε ενθουσιασμός χρειάζεται με την έλευση του Φερέλ αλλά ούτε και μιζέρια. Ο Παναθηναϊκός δε θα γίνει… φαβορί ξαφνικά, αλλά από την άλλη προφανώς και κατάλαβαν πολλοί (που από μόνοι τους επαίρονται ότι εκφράζουν την ομάδα) ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

Ναι, ο Παναθηναϊκός ακόμα και στα δυσκολότερά του δεν πρέπει να παρουσιάζεται σα… φουκαράς! Διότι δεν είναι…

Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω. Για όλους ισχύει. Η ίδια ομάδα που έχει κατακτήσει τουλάχιστον ένα τίτλο για 27 χρόνια… Η ίδια ομάδα που μόλις πέρυσι απώλεσε το ρεκόρ της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ που από τη σεζόν 2001-2002 και μετά περνούσε σταθερά στο δεύτερο γύρο… Ναι, θα έχει και τα κάτω της.

Γι’ αυτό και είχα έντονες διαφωνίες στο promo video της ΚΑΕ για τα διαρκείας. Διότι έβγαινε μια… κακομοιριά, ένα παρακάλι με μπόλικη δόση απόδοσης ατομικής ευθύνης προς τον κόσμο. Με συναισθηματική επίκληση λες και χρειαζόταν. Σε μια σχέση που δεν περνά εξετάσεις.

Τα πράγματα είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ. Με την έλευση του Φερέλ ο Παναθηναϊκός παρέδωσε μάθημα σε όσους θέλουν να τον παρουσιάζουν ως κακομοίρη, απλό αχθοφόρο αναμνήσεων.  Ακόμα και νίκη να μην κάνει, την υπερηφάνεια του δεν τη χάνει.

Και θα επαναλάβουμε για ακόμα μια φορά: Ο Παναθηναϊκός είναι από τις απειροελάχιστες ομάδες στον πλανήτη που δεν έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη για τίτλους όσο για πλάνο.

Κάτι τελευταίο: Ακριβώς ίδια θα ήταν η άποψή μου ακόμα κι αν δεν ερχόταν τελικά ο Φερέλ. Απλώς την υπενθυμίζω με αφορμή αυτό… Και βέβαια το έχω καταγράψει από πέρυσι.

Τη μία όταν ανέφερα ότι ο Αλβέρτης και ο Διαμαντίδης είπαν την αλήθεια. Υπερήφανα και χωρίς κακομοιριές